VII SA/Wa 2572/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu K. J. działającego przez przedstawicieli ustawowych P. J. i M. W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2025 r. nr 982/2025 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odrzucić sprzeciw K. J. działający przez przedstawicieli ustawowych – P. J. i M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo zatytułowane skarga na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2025 r. nr 982/2025 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Powyższe postanowienie, wydane w oparciu o art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - dalej "k.p.a.") doręczono skarżącemu z błędnym pouczeniem o prawie do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw K. J. podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 64f ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. (dalej: "p.p.s.a.") od postanowienia, do którego odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści postanowienia może wnieść od niego sprzeciw. Przepisy art. 64b-64e stosuje się odpowiednio. W myśl zaś art. 64c § 1 p.p.s.a, sprzeciw od decyzji/postanowienia wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji/postanowienia. Stosownie natomiast do treści art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Przepis art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Natomiast zgodnie z art. 141 § 1 na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi i art. 144 w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W treści zaskarżonego postanowienia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. zawarto pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 30 dni od daty jej doręczenia, pomimo że ww. postanowieniem jest aktem opisanym w art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. W tym stanie rzeczy w myśl art. 64f p.p.s.a właściwym środkiem zaskarżenia od przedmiotowej decyzji jest sprzeciw od postanowienia, który wnosi się w terminie 14 dni od daty jego doręczenia. Jak wynika z akt administracyjnych, postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 24 lipca 2025 r. doręczono przedstawicielom ustawowym skarżącego – P. J. i M. W. w dniu 12 sierpnia 2025 r. Przewidziany ustawą 14 dniowy termin na wniesienie sprzeciwu upływał 26 sierpnia 2025 r. Skarżący wniósł natomiast sprzeciw (zatytułowany "skarga") w dniu 9 września 2025 r., a zatem z uchybieniem terminu do wniesienia sprzeciwu. Zasygnalizować jednocześnie należy, że Sąd dostrzegł fakt, że organ odwoławczy błędnie pouczył o prawie wniesienia od zaskarżonego postanowienia skargi, zamiast sprzeciwu. Treść tego pouczenia nie uchyla jednak skutków spóźnionego złożenia sprzeciwu, ponieważ tryb, termin oraz sposób wniesienia środka zaskarżenia, wiążąco określają przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że pouczenie nie może kreować terminu do wniesienia środka zaskarżenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1363/15, z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 702/15). Natomiast zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Fakt błędnego pouczenia strony, która zastosowała się do tego pouczenia, może natomiast stanowić przesłankę do przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu przez Sąd, o ile strona wniesie stosowny wniosek. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu, pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z art. 87 ustawy. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 64c § 1 w zw. art. 64f i art. 64b § 1, w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu.