VII SA/Wa 2573/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić Prezydentowi [...] ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 200 (dwieście) złotych wniesione z tytułu uiszczenia wpisu od skargi. Pismem z dnia 4 listopada 2013r. Prezydenta [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2013 r., znak [...], którą organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania W. J., uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia 29 października 2012 r., nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu swego stanowiska Kolegium, wskazało, że Prezydent [...] wydał w niniejszej sprawie decyzję jako organ I instancji, a zatem nie ma legitymacji skargowej w stosunku do decyzji wydanej przez organ odwoławczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W orzecznictwie sądowo administracyjnym przyjmuje się, że niedopuszczalna jest skarga na orzeczenie wydane przez organ odwoławczy, wniesiona przez organ rozstrzygający sprawę w l instancji (por. uchwały NSA z dnia 9 października 2000 r., sygn. akt OPK 14/00 publ. ONSA 2001 Nr 1 poz. 17 i z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 publ. ONSA 2003 Nr 4 poz. 115 oraz wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04, postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 527/12). W rezultacie skarga wniesiona przez organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, niemający z zasady legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu (por.: wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04 niepubl.; uchwała składu Siedmiu Sędziów NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt OPS 1/04 publ. ONSA/WSA 2005, nr 4(7), poz. 62). Uprawnienie do wniesienia skargi, oparte jest na art. 50 § 1 p.p.s.a. Przepis ten uprawnia do wniesienia skargi każdego, kto ma w tym interes prawny. Trzeba jednak rozróżnić dwojaką pozycję jaką może zajmować organ w postępowaniu administracyjnym. Organ administracji publicznej, może być stroną postępowania administracyjnego, a w następstwie sądowoadministracyjnego, jeżeli postępowanie to dotyczy jego praw lub obowiązków, które znajdują oparcie w przepisach prawa. Wówczas rolą organu jest obrona jego interesu prawnego jako strony postępowania, przy zachowaniu gwarancji procesowych, jakie stronie przyznają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże inna jest pozycja organu, któremu ustawa wyznacza rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa. Powierzenie organowi kompetencji do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez ten organ jego interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Nie sposób bowiem zaakceptować sytuacji, w której ten sam organ, w tej samej sprawie zajmowałby różną pozycję procesową w zależności od tego na jakim etapie postępowania sprawa się znajduje. Niezrozumiałym byłoby, gdyby Prezydent na etapie postępowania administracyjnego występował w sprawie jako organ administracji wykonujący swoje władztwo, tj. pełnił rolę organu orzekającego i wydawał decyzję administracyjną w sprawie jako organ l instancji, a następnie w tej samej sprawie, po wydaniu orzeczenia przez organ II instancji, gdy uzna, że jest to dla niego korzystne, zmieniał pozycję procesową na stronę postępowania sądowoadministracyjnego domagającą się ochrony w istocie przed działaniami organu administracji wyższego stopnia. Doprowadziłoby to do tego, iż stronami tegoż postępowania byłyby dwa organy administracji publicznej, orzekające w tej samej sprawie w różnych instancjach. Sprawa toczyłaby się więc ze skargi organu działającego w l instancji w sprawie, w której stroną przeciwną byłby organ działający w II instancji. Co do zasady brak legitymacji do wniesienia skargi stanowi przesłankę materialno- prawną, powodującą oddalenie skargi. Jednakże w sytuacji, gdy wiadomym jest od razu, że podmiot wnoszący skargę nie ma uprawnienia do jej wniesienia i nie zachodzi potrzeba badania jego interesu prawnego, skarga taka podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 11 kwietnia 2005 r. OPS 1/04 publ. ONSA i WSA 2005/4/62, stwierdzając, iż "skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej (np. organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji) podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi. W związku z powyższym Prezydent [...] nie ma legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, a zatem skarga jako niedopuszczalna podlega odrzucenia na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.