VII SA/Wa 258/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron ( spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu I. uchyla zaskarżone postanowienie w części, w której utrzymuje ono w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] lipca 2010 r. o nr. [...] w części oddalającej żądanie przyznania wynagrodzenia za dozór, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącego M. sp. z o.o. w P. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt VII SA/Wa 258/11 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...].11.2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. - na podstawie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym /Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 z późn. zm.) § 3 pkt 1 lit. a i § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zw.z art. 18 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - po rozpatrzeniu zażalenia M. w P. Sp. z o. o. utrzymał w mocy na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...].07.2010r. w sprawie przyznania dozorcy wynagrodzenia za dozór pojazdu marki F. nr rej. [...] przechowywanego na parkingu depozytowym w okresie od 15.07.2009r. do 22.07.2009r. w kwocie 97,60 zł, a w pozostałej części oddalenia żądania W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Pojazd marki F. nr rej. [...] został usunięty z drogi w dniu 29.04.2008 r. z dyspozycji Komisariatu Policji w M.. W dniu 21.04.2009r., do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. wpłynęła dokumentacja dotycząca pojazdu marki F. wraz z wnioskiem o likwidację powyższego samochodu uznanego jako porzucony z zamiarem wyzbycia się. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał w dniu [...].05.2009r., w której orzekł o przejściu w/w pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Ze względu na przechowywanie w/w samochodu na parkingu w P. przy ul. [...], pismem z dnia 7.07.2009r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., przekazał dokumentację dotyczącą przedmiotowego pojazdu, w ramach zlecenia rekwizycyjnego Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P., który zasięgiem swym obejmuje wskazaną ulicę celem dokonania likwidacji. Wyżej wymieniony pojazd z parkingu depozytowego został odebrany w dniu 22.07.2009 r. W dniu 13.08.2009 r. dozorca - jednostka prowadząca parking depozytowy tj. M. w P. Sp. z o. o. wystąpił do Urzędu Skarbowego w P. z żądaniem zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, dotyczących pojazdu marki F. przechowywanego na w/w parkingu depozytowym w okresie od 15.07.2009 r. do 22.07.2009 r. (faktura VAT nr [...] z dnia [...].08.2009 r.). W dniu 24.08.2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. przyznał dozorcy z tytułu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu kwotę w wysokości 80 zł + 22% vat = 97,60 zł za okres 15.07.2009 r. - 22.07.2009 r. w pozostałej kwocie 222,33 zł żądanie oddalił. Na powyższe rozstrzygnięcie M. w P. Sp. z o. o. złożyła zażalenie. W wyniku rozpoznania zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...].02.2010r., uchylił w całości zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, nakazując organowi likwidacyjnemu przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w sprawie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w dniu [...].07.2010r. przyznał dozorcy wynagrodzenie za dozór przedmiotowego pojazdu w takiej samej wysokości co poprzednio tj. w kwocie: 97,60 zł. brutto, (tj. w/g stawki: 12,20 zł za dobę przechowywania), a tym samym oddalił żądanie Strony przyznania wynagrodzenia dozorcy wg stawki 40 zł za dobę przechowywania pojazdu, co stanowi 320,00 zł, a tym samym dopłacenia różnicy w wysokości: 222,40 zł. Na powyższe rozstrzygnięcie M. w P. Sp. z o. o. złożył zażalenie. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po dokonaniu analizy akt przedmiotowej sprawy przywołał treść art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym do dnia 12.06.2009r. i wskazał, że norma prawna w nim zawarta ma fundamentalne znaczenie dla powstającego po stronie Skarbu Państwa obowiązku ponoszenia opłat za dozór takiego pojazdu na rzecz dozorcy. Powinność ta wynika wprost z przepisów § 3 pkt 1 lit. a oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W niniejszej sprawie przedmiotem zażalenia jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...].07.2010r. w sprawie przyznania dozorcy wynagrodzenia za dozór pojazdu marki F. przechowywanego na parkingu depozytowym M. Sp. z o.o. w P., za okres od 15.07.2009r. do 22.07.2009r. w łącznej kwocie: 97,60 zł (tj. wg stawki dobowej: 10.00 zł netto plus 22% Vat), a w pozostałej części oddalenia żądania Strony. Organ wskazał, że M. w P. Sp. z o. o. nie wnosi zastrzeżeń do przyjętego okresu dot. przechowywania w/w pojazdu. Sporną kwestią w niniejszej sprawie jest natomiast przyjęta przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. przy ustalaniu wynagrodzenia dozorcy stawka dobowa za przechowywanie przedmiotowego pojazdu tj. 10.00 zł. netto plus 22 % Vat., wg której organ ten przyznał wynagrodzenie za dozór pojazdu. M. Sp. z o.o. w P. domaga się natomiast od Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. tytułem zwrotu koniecznych wydatków za w/w okres przechowywania pojazdu przyznania wynagrodzenia w łącznej kwocie: 319, 93 zł (tj. 40 zł za dobę), które naliczył zgodnie z Uchwałą Rady Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2007r. w sprawie ustalania stawek opłat na terenie powiatu [...] za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie. Ustosunkowując się do powyższej argumentacji, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podkreślił, iż jednostki reprezentujące Skarb Państwa, przyznając wynagrodzenie za dozór pojazdu, nie są związane wysokością stawki dobowej wskazaną przez dozorcę. Innymi słowy, organy administracji przyznając wynagrodzenie za dozór pojazdu, nie są zobowiązane do stosowania stawek za dobę wskazanych przez dozorującego. Organ wskazał także, iż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. ani art. 102 § 2, ani żaden inny przepis powołanej ustawy nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór. Nie ulega natomiast wątpliwości, że należność ta winna odpowiadać wydatkom koniecznym i faktycznie poniesionym przez podmiot wykonujący dozór na wykonywanie dozoru w tym przypadku na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzenie za sprawowany dozór mienia przechowywanego na parkingu. W praktyce więc przyjęto, że należy w tym zakresie posiłkować się art. 836 kc, zgodnie z którym, jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu nie jest określona w umowie albo w taryfie przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Na wysokość tego wynagrodzenia mają wpływ między innymi następujące okoliczności: czas przechowywania, właściwości i wartość rzeczy przechowywanej i wymagania stawiane przy strzeżeniu rzeczy, ceny rynkowe stosowane przy tego rodzaju usługach przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ wskazał, że do wyliczenia stosownej kwoty konieczne jest uwzględnienie specyfiki parkingu sprawującego dozór oraz porównanie kosztów dozoru i wynagrodzenia ze stawkami stosowanymi u innych podmiotów prowadzących podobną działalność. Jednocześnie organ podkreślił, że stosownie do art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że zwrot powyższego wynagrodzenia następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu, w tym przypadku pojazdu marki F.. Dodatkowo to na dozorcy ciąży obowiązek wykazania poniesionych kosztów. Zatem dyspozycja art. 102 § 2 cytowanej ustawy nie zakłada ustalenia wydatków odpowiadających przeciętnym wydatkom związanym z dozorowaniem rzeczy tego rodzaju, tylko chodzi tu o konkretne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, oraz sposób ich wyliczenia. Z akt sprawy wynika, iż w przedmiotowej sprawie skarżący wprawdzie na żądanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. wykazał wydatki związane z prowadzeniem parkingu oraz stosowne dokumenty, lecz w ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., dokonanej po uprzednim przeprowadzeniu czynności sprawdzających w tym przedmiocie, wyliczenia te nie dotyczyły li tylko koniecznych wydatków poniesionych w związku z dozorowaniem tego konkretnego pojazdu, lecz dotyczyły wszelkich kosztów ponoszonych przez ten parking w danym okresie, w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto z akt sprawy wynika, że wartość przechowywanego pojazdu, porzuconego i całkowicie zużytego, do którego nikt nie rościł sobie pretensji wyceniona została przez rzeczoznawcę na 400, 00 zł. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. ponownie rozpatrując sprawę przyznania dozorcy wynagrodzenia za dozór w/w pojazdu uprzednio przeprowadził postępowanie wyjaśniające celem uzupełnienia brakujących dokumentów niezbędnych do ustalenia faktycznie poniesionych wydatków przez dozorcę, tj. pismem z dnia 11.03.2010r. wezwał M. w P. do przedstawienia dokumentacji potwierdzającej faktycznie poniesione wydatki związane z dozorem przedmiotowego samochodu. Następnie dokonał wnikliwej ich analizy, lecz mając wątpliwości co do prawidłowości obliczeń kalkulacyjnych przedstawionych przez Stronę, w dniach od 31.05.2010r. do 01.06.2010r. przeprowadził czynności sprawdzające w tym zakresie. W wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających ustalono, iż rzeczywiste koszty przechowywania w/w pojazdu jak i wynagrodzenie za dozór przedmiotowego samochodu winny za cały okres przechowywania tj. od 15.07.2009r. do 22.07.2009 r. wynosić: 57,20 zł brutto (57,20 : 8 = 7,15 stawka dobowa). Następnie, w ramach uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie, organ dokonał porównania obowiązujących stawek za tego rodzaju usługi na trzech innych tego typu parkingach strzeżonych (w tym jednym monitorowanym) na terenie miasta P.. W wyniku tych czynności ustalono, że średnia stawka za przechowywanie pojazdu osobowego na w/w parkingach strzeżonych za dobę wynosi od 10 do 12 zł. Następnie, tj. w oparciu o dokonane powyżej ustalenia, postanowieniem z dnia [...].07.2010r., przyznał dozorcy wynagrodzenie za dozór pojazdu marki F. na parkingu depozytowym w okresie od 15.07.2009r. do 22.07.2009 r. t.j. za 8 dni w kwocie: 97,60 zł brutto, tj. wg stawki dobowej 10,0 zł. netto plus 22%, tj. przyjął dolną granicę stawki dobowej, jaka w tym czasie obowiązywała za przechowywanie pojazdu osobowego na innych parkingach strzeżonych tego typu, działających na terenie miasta P.. W ocenie organu organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie uzupełniające. Zebrany materiał dowodowy w sprawie jest wystarczający dla uznania, że w/w organ zachował obiektywizm i należycie ustalił istotne okoliczności w sprawie, mające wpływ na wysokość przyznanego dozorcy wynagrodzenia. Ustalając w/w stawkę za dozór pojazdu, organ egzekucyjny dokonał oceny przedłożonych przez Spółkę dokumentów, mających zdaniem Strony potwierdzać poniesione przez nią wydatki tj. przeprowadził czynności sprawdzające w tym zakresie oraz na ich podstawie dokonał kalkulacji faktycznie poniesionych koniecznych wydatków w tym przedmiocie, ponadto dokonał porównania stawek dobowych obowiązujących na innych parkingach strzeżonych tego typu (w tym jeden monitorowany) na terenie miasta P.. Zważywszy, że zakres obowiązków dozorcy, okoliczności towarzyszące przechowywaniu, warunki sprawowania pieczy nad pojazdem, którego wartość odpowiadała wartości złomu, a tym samym i ryzyko gospodarcze dozorcy związane z odpowiedzialnością za utratę, pogorszenie lub zniszczenie dozorowanego pojazdu było znikome nie dają podstawy do przyznania wynagrodzenia dozorcy za przechowywanie przedmiotowego pojazdu w proponowanej przez niego kwocie. M. w P. Spółka z o.o. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...].11.2010r. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu ponieważ nie uwzględnił on - przy ustalaniu kosztów dozoru pojazdu kilku składników. W pierwszej kolejności skarżąca wskazała na nieuwzględnienie kosztów miesięcznej amortyzacji lawety. Jest to specjalistyczne urządzenie, które zostało zakupione wyłącznie na potrzeby usuwania z dróg pojazdów na polecenie Policji i w związku z prowadzeniem parkingu depozytowego. Dlatego wliczenie kosztów amortyzacji lawety do koniecznych wydatków związanych z przechowywaniem i wynagrodzeniem za dozór przedmiotowego pojazdu jest w pełni uzasadnione. Nadto skarżąca nie zgodziła się z tym, że organ nie uwzględnił kosztów utrzymania, kontroli i konserwacji systemu alarmowego i monitoringu. Skarżąca ma natomiast zawartą umowę z A. "K." Sp. Jawna umowę konserwacji systemu zabezpieczenia elektronicznego na regularne przeprowadzanie niezbędnych czynności sprawdzających i konserwacyjnych urządzeń i instalacji składających się na system zabezpieczenia elektronicznego celem utrzymania go w stałej sprawności eksploatacyjnej. W związku z faktem, że system zabezpieczenia elektronicznego dotyczy również w znacznej mierze miejsc postojowych pojazdów usuniętych w ramach umowy ze Starostą koszty utrzymania i instalacji poszczególnych instalacji i urządzeń należy proporcjonalnie uwzględnić przy obliczaniu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru przedmiotowego pojazdu. Dalej Spółka podniosła, że tylko cześć pojazdu została zabezpieczona przy murze na terenie Skarżącej. Ponieważ przedmiotowy parking wymaga dozoru również w porze nocnej koszty rzeczywistego nadzoru parkingu przez pracowników agencji ochrony należy wliczyć do kosztów dozoru pojazdu. Skarżąca wskazała także, że ponosi znaczne ryzyko związane z prowadzeniem tego typu parkingu depozytowego w związku z brakiem odbioru przez osoby uprawnione znacznej liczby usuniętych pojazdów, a co za tym idzie długim okresem ich przechowywania, z czym wiążą się zwiększone wydatki ponoszone przez skarżącego na dozór. Spółka nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu, że do wyliczenia kosztów dozoru należy przyjąć sumę pojazdów znajdujących się na parkingu skarżącego w przedmiotowym okresie. Taki sposób wyliczenia kosztów zdaniem skarżącego jest wadliwy z tego względu, że skarżący ponosi jednakowe rzeczywiste koszty z tytułu przechowywania i dozorowania jednego pojazdu za dobę, niezależnie od ilości parkowanych w danym czasie pojazdów. Skarżąca nie zgodziła się również z zarzutem organu, że skarżąca ponosi znikome ryzyko gospodarce związane z odpowiedzialnością za utratę lub zniszczenie przedmiotowego pojazdu. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części oddalenia żądania przyznania mu reszty wynagrodzenia tj. co do kwoty 222,33 zł jako naruszającego art. 735§1 i 2 i 836 kc oraz art. 102§2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne. Podstawą prawna zaskarżonego orzeczenia był art. 102 §1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z § 3 pkt 1 lit. a i § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z treścią tego przepisu dozorca zobowiązany jest: przechowywać zajętą ruchomość z taką starannością, aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego, zawiadomić organ egzekucyjny o zamierzonej zmianie miejsca przechowania ruchomości (§1), natomiast organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1 (§2). Nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że w okresie od 15.07.2009r. do 22.07.2009r. na dozorowanym parkingu skarżąca spółka przechowywała samochód marki F., a nadto, że skarżącej przysługuje wynagrodzenie za sprawowany dozór. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się jedynie do wysokości tego wynagrodzenia. Prawidłowo organy orzekające w niniejszej sprawie podkreśliły, że skarżąca może skutecznie żądać zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. W konsekwencji zasadnie organ wezwał spółkę do przedstawienia kalkulacji i dokumentacji związanej z faktycznie poniesionymi, niezbędnymi kosztami dozoru przedmiotowego pojazdu. I tak niesporne jest między stronami, że na wysokość poniesionych niezbędnych kosztów składa się koszt związany z dzierżawą terenu. Stanowisko organu w tym zakresie znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w tym m.in. wyroku NSA z dnia 16.02.1999 o sygn. I SA/Wr 2390/97 (ONSA 2000/1/28), które Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela. W aktach sprawy znajduje się umowa dzierżawy, z której wynika, że skarżąca uiszcza czynsz dzierżawny w wysokości 1000 zł miesięcznie. Bez zastrzeżeń organ zaliczył także do niezbędnych kosztów dozoru wartość podatku od nieruchomości, konserwację systemu oraz sprzątanie i odśnieżanie. Natomiast co do pozostałych kosztów objętych kalkulacją skarżącej organ zakwestionował ich wysokość. I tak w pierwszej kolejności Sąd uznał, że niezasadny jest zarzut skarżącej co do sposobu wyliczenia kosztów w odniesieniu do faktycznej ilości pojazdów znajdujących się na parkingu w okresie dozorowania przedmiotowego pojazdu tj. 57 pojazdów (zdaniem skarżącej w tym zakresie należy wziąć pod uwagę średnią ilość pojazdów, tj. 20). Skoro ustawodawca nałożył obowiązek zwrotu koniecznych wydatków to rację ma organ, że to nie średnia ilość samochodów ma kształtować poziom wydatków, lecz ich faktyczna ilość. Oczywistym jest w takiej sytuacji, że gdyby w danym okresie spółka dozorowała znacznie mniejszą ilość pojazdów to - przy niezmienionej wartości pozostałych składników -to samo wynagrodzenie byłoby większe. Okoliczność ta jednak pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy skoro obowiązkiem organu było przyznanie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu. Dalej Sąd uznał, że prawidłowo organ zakwestionował wysokość miesięcznej amortyzacji kamery. Skoro wartość ta w miesiącu lipcu 2009r. wynosiła 137,1 zł to jest to ta wysokość kosztów, którą należy wziąć pod uwagę przy obliczaniu przedmiotowej należności. W ten sam sposób Sąd ocenił koszt ochrony parkingu. O ile bowiem organ nie kwestionował zaliczenia tych kosztów co do zasady, to nie może ujść uwadze, że wystawiona przez A. faktura odnosi się do całego terenu, a nie tylko dozorowanego parkingu. W tej sytuacji w/w koszty powinny być rozliczone proporcjonalnie. A zatem rozstrzygnięcie organu w tym zakresie Sąd uznał za prawidłowe. Nie można także zakwestionować prawidłowości ustaleń organu co do kosztów ogólnych spółki oraz kosztów obsługi parkingu. Rację ma także organ, iż w okolicznościach niniejszej sprawy do kosztów dozoru nie można zaliczyć konserwacji systemu. O ile bowiem co do zasady wydatek taki mógłby stanowić konieczny koszt dozoru, o tyle w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała o konserwację jakich urządzeń chodzi, co skutkowało niemożnością weryfikacji tego składnika wynagrodzenia. Stanowisko takie prezentowane jest również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, m.in. w wyroku z dnia 4.06.2009r. WSA w Kielcach w sprawie I SA/Ke 144/09 stwierdził, że w sytuacji, gdy pomimo wezwania skarżącego do przedstawienia kalkulacji kosztów uzasadniających zapłatę kwot oraz przedłożenia dokumentów potwierdzających ponoszone koszty dozorowania, strona nie uzasadnia we właściwy sposób wysokości swoich roszczeń związanych z przechowaniem pojazdów, nie można skutecznie czynić organom zarzutu, iż dokonały one dowolnych ustaleń. Dozorca żądając przyznania wynagrodzenia za parkowanie i zwrotu wydatków winien wskazać, w jaki sposób kwota ta została obliczona i co się na nią składa. Nie można bowiem nałożyć na organ likwidacyjny nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających prawidłową wysokość żądanej kwoty. A zatem w omówionym wyżej zakresie, w ocenie Sądu, prawidłowo organ ustalił, że kwota żądana przez skarżącą nie odpowiada koniecznym wydatkom związanym z wykonaniem dozoru lub też nie została w należyty sposób udokumentowana przez dozorcę. W konsekwencji słusznie organ zaliczył tylko taką część, która odpowiada wydatkom na w/w pojazd. Podzielić również należy stanowisko organu, że brak jest w niniejszej sprawie podstaw do przyjęcia jako podstawy do wyliczenia omawianej wysokości wynagrodzenia uchwały Rady Powiatu [...] nr [...] z dnia [...].08.2007r. w sprawie ustalenia stawek opłat na terenie powiatu pruszkowskiego za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie. Sąd podzielił stanowisko prezentowanie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że uchwała ta nie może mieć zastosowania do kosztów ponoszonych przez Skarb Państwa, który stał się właścicielem pojazdu. Natomiast okolicznością, która nie została należycie wyjaśniona i co legło u podstaw rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie to zasadność żądania zaliczenia do kosztów dozoru amortyzacji lawety. Jak wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżącej spółki, laweta została zakupiona w celu usuwania z dróg pojazdów na polecenie policji. Jednocześnie pełnomocnik oświadczyła, że lawetą tą przetransportowano przedmiotowy pojazd na parking skarżącego, co uzasadnia, jej zdaniem, uznanie amortyzacji jako części kosztów dozoru w tym zakresie. W ocenie Sądu przedwcześnie organ uznał, że w/w koszty są niezasadne. Z przedstawionej przez skarżącą kalkulacji nie wynika jednoznacznie, w jaki sposób została przez dozorcę wyliczona kwestionowana kwota, a w konsekwencji jaką amortyzację spółka wliczyła w koszty dozoru. Organ zdaje się przyjmować, że należność tę stanowi wartość miesięcznej raty leasingowej oraz refaktury ubezpieczenia umowy leasingowej. Jeśli tak - to rację ma organ administracji, że wartość ta nie może stanowić koniecznego kosztu dozoru pojazdu, o którym mowa w art.102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Koszty takie związane są bowiem z prowadzeniem działalności gospodarczej i zostają rozliczone przez spółkę w innej formie - podatkowej. Zaliczenie takiej amortyzacji do niezbędnych kosztów dozoru stanowiłoby bezpodstawne wzbogacenie skarżącej Spółki, albowiem Skarb Państwa zwróciłby te koszty podwójnie w dwóch różnych formach. Natomiast nie ulega wątpliwości, że laweta ulega również amortyzacji technicznej (związanej z jej eksploatacją, zużyciem). Wartość tej drugiej amortyzacji winna być - w ocenie Sądu zaliczona do niezbędnych kosztów dozoru, pod warunkiem, że laweta ta faktycznie była użyta do transportu na parking skarżącej. Wartość tej ostatniej amortyzacji musiałaby jednak zostać chociaż uwiarygodniona przez skarżącą. Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a zatem z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7, 77§1 i 107§3 kpa. Rozpoznając ponownie zażalenie organ odwoławczy związany będzie wskazaną wyżej oceną prawną. W szczególności organ ustali rodzaj amortyzacji wliczonej przez skarżącego do żądanych kosztów. Jednocześnie należy zauważyć, że zgodnie z brzmieniem art. 102§2 w/w ustawy zwrot koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór następuje na żądanie dozorcy. A zatem organ w powyższym zakresie (to jest co do składników tych kosztów, a nie wskazaną we wniosku wysokością) związany jest żądaniem dozorcy. Z tych względów - w oparciu o art. 145§1 pkt. 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy.