VII SA/Wa 2582/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Przedsiębiorstwa [...] w [...] od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2582/17 o odmowie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] w [...] na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...].09.2017 r. [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2582/17. Przedsiębiorstwa [...] w [...] wniosło skargę do WSA w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...].09.2017 r. [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione. Przedsiębiorstwo [...] w [...] złożyło na formularzu PPPr wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika. Ww. zakres wniosku ustalono w oparciu o treść pisma z dnia 12 października 2017 r. i z 29 listopada 2017 r. Argumentując wniosek ww. Spółka wskazała, że jest w trudnej sytuacji finansowej, gdyż nie posiada własnych środków finansowych. Budowę więźby dachowej będącej przedmiotem sprawy miała finansować ze środków fundacji jako inwestora zastępczego. Z formularza PPP wynika, że Spółka nie posiada na koncie bankowym oraz w kasie środków, natomiast w zeszłym roku poniosła stratę w wysokości 127 166,85 zł. Wysokość kapitału/majątku wskazano na kwotę 540 000 zł. Wartość środków trwałych Spółki to 63 000 zł. Wskazano, że spółka zalega z płatnościami ZUS, podatkiem vat, posiada zobowiązania wobec dostawców energii. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r. starszy referendarz sądowy odmówił ww. przedsiębiorstwu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. We wniesionym sprzeciwie skarżąca kwestionuje ustalenia poczynione przez starszego referendarza sądowego. W tym przedmiocie wskazano, że od czterech lat zarówno spółka jak i komornicy nie dokonali sprzedaży żadnej z nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 2 w związku z art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). W niniejszej sprawie wnioskodawca wskazał, że jest w trudnej sytuacji finansowej, gdyż nie posiada własnych środków finansowych. Budowę więźby dachowej będącej przedmiotem sprawy miała finansować ze środków fundacji jako inwestora zastępczego. Ponadto skarżący podniósł, iż Spółka nie posiada na koncie bankowym oraz w kasie środków, natomiast w zeszłym roku poniosła stratę w wysokości 127 166,85 zł. Wysokość kapitału/majątku wskazano na kwotę 540 000zł. Wartość środków trwałych Spółki to 63 000 zł. Wskazano, że spółka zalega z płatnościami ZUS, podatkiem vat, posiada zobowiązania wobec dostawców energii. Mając na uwadze powyższe, sąd w pełni podziela ustalenia referendarza sądowego, że Spółka nie kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy. Sąd w pełni podzielił także ustalenie st. referendarza sądowego, iż złożone oświadczenie co do sytuacji majątkowej badanej spółki budzi uzasadnione wątpliwości. We wniesionym sprzeciwie skarżąca nie podniosła okoliczności które podważyły ww. ustalenia. Wniesiony środek zaskarżenia stanowi wyłącznie polemikę z ustalenia poczynionymi przez st. referendarza sądowego. Ponadto należy przy tym zauważyć, iż skarżąca spółka w tym zakresie ogranicza się wyłącznie do artykułowania zarzutów, nie przedstawiając przy tym odpowiednich dokumentów na ich poparcie. Sąd nie kwestionuje przy tym okoliczności, że ww. spółka może pozostawać w trudnej sytuacji finansowej, niemniej jednak w tym zakresie wina ona w sposób wiarygodny ją przedstawić. Skarżący, wnosząc skargę do tutejszego Sądu, musi mieć świadomość, że postępowanie sądowe wiąże się z ponoszeniem kosztów, a wyjątkiem od zasady odpłatności za wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego jest możliwość uzyskania zwolnienia np. z obowiązku uiszczenia wpisu. Jednak "prawo pomocy nie jest instytucją przysługującą osobom uznającym się za niezamożne, a osobom, które taki fakt wykażą stosownymi dokumentami i oświadczeniami" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 21/15, LEX nr 1 640 412). W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 260 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.