VII SA/Wa 2584/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] na decyzję Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] października 2021 r. znak [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych oddala skargę 1. Zaskarżoną decyzją [...] października 2021 r. znak [...] Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] nr [...] z [...] kwietnia 2021 r. znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. Gmina Miejska [...] (dalej: Gmina, wnioskodawca) wystąpiła do [...]Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] (dalej: WKZ, organ I instancji) o wydanie pozwolenia na wykonanie kanału wentylacyjnego w pomieszczeniu korytarza z wnęką kuchenną, zakończonego nad dachem stalową nasadą obrotową oraz wyprowadzenie ponad dach odpowietrzenia pionu kanalizacji sanitarnej, w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w [...]Wnioskowane prace związane są z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2019 r. znak: [...] , wydaną w ramach postępowania legalizacyjnego, nakładającą na Gminę obowiązek realizacji wnioskowanych robót budowlanych, w celu doprowadzenia przedmiotowego lokalu do stanu zgodnego z prawem. Do wniosku dołączony został Projekt budowlany odpowietrzenia pionu kanalizacji sanitarnej, opracowany przez mgr. inż. M D w czerwcu 2015 r. 2.2. Decyzją z [...] stycznia 2020 r. znak: [...] WKZ wydał pozwolenie na wnioskowane zamierzenie. Organ I instancji odstąpił od uzasadnienia tej decyzji na zasadzie art. 107 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej: k.p.a.). Po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w [...] (dalej: Wspólnota, skarżąca) decyzją z [...] maja 2020 r. znak: [...] , Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu (dalej: Minister, organ odwoławczy) uchylił ww. decyzję, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 107 § 4 k.p.a., albowiem bowiem w tej sprawie występują sporne interesy stron, tj. wnioskodawcy – właściciela omawianej nieruchomości oraz wspólnoty mieszkaniowej budynku, w którym lokal jest umiejscowiony. 2.3. Decyzją z [...] kwietnia 2021 r. znak: [...] , WKZ udzielił pozwolenia na prowadzenie działań objętych wnioskiem, wskazując zakres i sposób prowadzenia działań: jak we wniosku oraz wyznaczając termin ważności pozwolenia na 31 maja 2023 r. WKZ zobowiązał wnioskodawcę do zawiadomienia o terminie rozpoczęcia i zakończenia wskazanych w pozwoleniu działań, niezwłocznego zawiadomienia o wszelkich zagrożeniach lub nowych okolicznościach ujawnionych w trakcie prowadzenia ww. działań oraz do poszanowania substancji zabytkowej przy jak najmniejszej ingerencji w zabytek. 2.3.1. W podstawie prawnej decyzji organ I instancji powołał art. 36 ust. 1 pkt 11 i ust. 3, art. 89 ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2021 r. poz. 710; dalej: u.o.z.), § 17 rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 2 sierpnia 2018 r. w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich i badań konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków albo na Listę Skarbów Dziedzictwa oraz robót budowlanych, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, a także badań archeologicznych i poszukiwań zabytków (Dz.U. z 2021 r. poz. 81; dalej: rozporządzenie MKiDN) oraz art. 104 k.p.a. 2.3.2. Na uzasadnienie swojej decyzji, WKZ przypomniał, że budynek przy ul. [...] w [...]jest prawną ochroną konserwatorską w oparciu o art. 7 pkt 1 u.o.z. na podstawie decyzji z [...]października 1993 r., wpisującej go w granicach działki do rejestru zabytków nieruchomych woj. [...] . W związku z powyższym, zgodnie z art. 36 ust. 1 u.o.z. podejmowanie jakichkolwiek działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, wymaga uzyskania stosownego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. WKZ przypomniał, że w odwołaniu od poprzedniej decyzji wydanej w sprawie, Wspólnota zarzuciła nieuwzględnienie przez organ konserwatorski opinii kominiarskiej Pana Z A z [...]października 2014 r. 2.3.3. Organ I instancji ustalił, że konieczność wykonania wnioskowanych prac wynika z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]grudnia 2019 r., znak: [...], nakładającej na Gminę obowiązek ich realizacji w celu doprowadzenia przedmiotowego lokalu do stanu zgodnego z prawem. Potrzeba wykonania odpowietrzenia pionu kanalizacji sanitarnej w przedmiotowym lokalu została uwzględniona również w ww. opinii kominiarskiej. Niestabilny strop pod piecem kaflowym, który dalej opisuje w swojej opinii Z A nie jest jednak objęty zakresem niniejszego postępowania, a organ nie może wykraczać poza zakres złożonego wniosku o wydanie pozwolenia. Ponadto, zdaniem organu konserwatorskiego, wnioskowany zakres prac nie ingeruje w strop, jak również nie spowoduje pogorszenia jego stanu. Realizacja tych prac przyczyni się do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi normami, a tym samym do poprawy jego stanu technicznego i bezpieczeństwa użytkowania. Zdaniem WKZ, udzielenie pozwolenia jest uzasadnione tym, że ustawowa ochrona zabytków polega na podejmowaniu przez organ konserwatorski działań zapobiegających zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków oraz udaremnienie niszczenia i niewłaściwego korzystania z nich. 2.4. W odwołaniu od tej decyzji, Wspólnota wniosła o cofnięcie pozwolenia, zarzucając organowi I instancji naruszenie: – art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie tego, że lokal nr [...] stanowi samowolę budowlaną oraz jest położony na poddaszu użytkowym w budynku, który nie był konstrukcyjnie dostosowany do tego, aby na poddaszu użytkowym istniały lokale mieszkalne; – art. 77 k.p.a. oraz art. 36 ust. 1 pkt 11 u.o.z. i § 17 rozporządzenia MKiDN poprzez nie uwzględnianie opinii nr [...] z [...]października 2014 r. Z A w całości co skutkowało wydaniem pozwolenia na wykonanie kanału wentylacyjnego i wyprowadzenie ponad dach odpowietrzenia pionu kanalizacji sanitarnej w lokalu mieszkalnym nr [...]przy ul. [...]w [...]. 2.5. Zaskarżoną decyzją [...]października 2021 r. znak [...] Minister utrzymał w mocy ww. decyzję WKZ z [...] kwietnia 2021 r. 2.5.1. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że decyzja WKZ nie narusza prawa i jest zasadna merytorycznie. Zdaniem Ministra, realizacja wnioskowanych prac nie wpłynie na obniżenie wartości zabytkowych budynku wpisanego do rejestru zabytków. Organ odwoławczy wyjaśnił, że organ ochrony zabytków w tym postępowaniu związany jest zakresem prac wskazanych we wniosku i ocenia wpływ planowanych robót na budynek, w kontekście zachowania jego zabytkowych wartości. Tym samym organ konserwatorski jest uprawniony do wypowiadania się w tym postępowaniu w zakresie dopuszczalności i bezpieczeństwa użytkowania poddasza na potrzeby lokalu mieszkalnego. 2.5.2. Minister podkreślił też, że w przypadku, gdy nieruchomość będąca przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia konserwatorskiego, stanowi współwłasność – a tak jest w przedmiotowej sprawie – nie jest wymagana do wniosku zgoda wspólnoty mieszkaniowej, niezależnie od kwestii, czy zakres prac dotyczy części wspólnej tej nieruchomości. Tym samym na merytoryczną ocenę organu ochrony zabytków wnioskowanych robót budowlanych przy ponownym rozpatrywaniu tej sprawy nie będzie miała wpływu kwestia braku zgody Wspólnoty Mieszkaniowej. Obrona praw Wspólnoty może mieć miejsce na etapie prowadzenia postępowania przez organ nadzoru budowlanego. 3. Pismem z 19 listopada 2021 r. Wspólnota wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra z [...] października 2021 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego tej decyzji, 2) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie tego, że lokal nr [...] stanowi samowolę budowlaną i jest położony na poddaszu użytkowym w budynku, który nie był konstrukcyjnie dostosowany do tego, aby na poddaszu użytkowym istniały lokale mieszkalne oraz nieuwzględnienie w całości opinii nr [...] z [...]października 2014 r. sporządzonej przez Z A; 3) art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji – pozwolenia WKZ z [...] kwietnia 2021 r. Na podstawie wyżej opisanych zarzutów Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, jak również o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 4. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności lub jej uchylenie. Za podstawę faktyczną wyrokowania przyjęto stan faktyczny prawidłowo ustalony przez organ. 6. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 36 ust. 1 pkt 11 oraz ust. 3 u.o.z., zgodnie z którym pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga podejmowanie innych (niż wskazane we wcześniejszych punktach tego przepisu) działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru, z wyłączeniem działań polegających na usuwaniu drzew lub krzewów z terenu nieruchomości lub jej części niebędącej wpisanym do rejestru parkiem, ogrodem albo inną formą zaprojektowanej zieleni. Pozwolenie to może określać warunki, które zapobiegną uszkodzeniu lub zniszczeniu zabytku. Z kolei § 17 rozporządzenia MKiDN wskazuje elementy wydawanego pozwolenia. 6.1. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 36 ust. 1 u.o.z. organ ochrony konserwatorskiej bada jedynie, czy i jak projektowane prace wpłyną na zabytek (zob. wyrok NSA z 24 maja 2016 r., II OSK 2231/14, LEX nr 2108461). Zatem warunkami materialnymi udzielenia pozwolenia konserwatorskiego, choć niewymienionymi wprost w art. 36 ust. 1 u.o.z., są okoliczności określone w art. 4 u.o.z. (por. wyrok NSA z 14 maja 2021 r., II OSK 2281/18, LEX nr 3243473). Zgodnie z tym przepisem, ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu: 1) zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie; 2) zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków; 3) udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków; 4) przeciwdziałanie kradzieży, zaginięciu lub nielegalnemu wywozowi zabytków za granicę; 5) kontrolę stanu zachowania i przeznaczenia zabytków; 6) uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska. Zatem rozpoznając wniosek o udzielenie pozwolenia konserwatorskiego, organy ochrony zabytków nie są uprawnione ani też powołane do badania zgodności inwestycji z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podobnie jak nie są właściwe do badania, czy planowana inwestycja narusza uregulowania warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, skoro zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. To do kompetencji organów architektoniczno-budowlanych lub inspekcji nadzoru budowlanego (w zależności od okoliczności sprawy) należy ocena czy dane przedsięwzięcie spełnia kryteria przewidziane w przepisach prawa budowlanego (por. wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2021 r., VII SA/Wa 1643/20, LEX nr 3123322). Innymi słowy, organy ochrony konserwatorskiej, wyposażone w odpowiednie kompetencje i specjalistyczną wiedzę, wydają decyzję m.in. w trybie art. 36 u.o.z., mając na względzie wyłącznie ochronę dziedzictwa narodowego, dokonują oceny projektowanych robót z uwagi na zachowanie zabytku, czy objętego ochroną układu przestrzennego (por. wyrok NSA z 9 sierpnia 2013 r., II OSK 772/12, LEX nr 1372132). 6.2. W realiach kontrolowanej sprawy, pozwoleniem konserwatorskim objęto prace polegające na wykonaniu kanału wentylacyjnego i wyprowadzenie ponad dach odpowietrzania pionu kanalizacji sanitarnej w lokalu mieszkalnym. Wraz z wnioskiem o wydanie tego pozwolenia, Gmina przedstawiła projekt budowlany odpowietrzenia pionu kanalizacji sanitarnej. W projekcie tym przewidziano, że odpowietrzenie zostanie wykonane poprzez toaletę, w której należy włączyć się z odpowietrzeniem do istniejącego pionu, z wyprowadzeniem wywiewki ponad dach budynku (typowy przepust dachowy). Z przekroju A-A zawartego w tym projekcie wynika, że przy podłodze toalety zaplanowane jest włączenie rury odpowietrzającej w istniejącą instalację kanalizacji sanitarnej i poprowadzenie jej ponad dach, przez szczelne przejście dachowe. Uzasadniając wydanie pozwolenia konserwatorskiego, Minister wskazał, że realizacja wnioskowanych prac nie wpłynie na obniżenie wartości zabytkowych budynku wpisanego do rejestru zabytków. Z kolei organ I instancji zauważył, że realizacja tych prac przyczyni się do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z obowiązującymi normami, a tym samym do poprawy jego stanu technicznego i bezpieczeństwa użytkowania. Zdaniem Sądu, przytoczone fragmenty uzasadnień decyzji organów obu instancji wskazują, że trafnie zidentyfikowały one zakres oceny wniosku o udzielenie pozwolenia na realizację wnioskowanych prac. Organy zweryfikowały bowiem wpływ planowanych prac na zachowanie zabytku. Dokonując tej oceny, organy zrealizowały zadania wynikające z art. 4 u.o.z., w szczególności odnoszące się do zapobiegania zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków oraz udaremnianiu niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków. Sąd nie ma zatem wątpliwości, że wydając zaskarżoną decyzję, Minister nie dopuścił się naruszenia art. 36 ust. 1 pkt 11 oraz ust. 3 u.o.z. 6.3. Zarówno zarzuty podnoszone przez Wspólnotę w toku postępowania administracyjnego, jak i zarzuty zawarte w skardze, koncentrowały się na wskazaniu, że lokal, którego dotyczy zaskarżona decyzja stanowi samowolę budowlaną, jak również na wpływ istnienia takiego lokalu mieszkalnego na "użytkowym poddaszu" kamienicy. Sąd wyjaśnia zatem, że zagadnienia, na których skupiła się strona skarżąca nie należą do właściwości organów ochrony konserwatorskiej. Przedmiotem kontrolowanego postępowania nie jest bowiem legalizacja samowoli budowlanej ani też udzielenie zgody na istnienie lokalu mieszkalnego na poddaszu kamienicy, w której działa Wspólnota. Zagadnienia te są przedmiotem odrębnego formalnie i merytorycznie postępowania administracyjnego prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego. W aktach kontrolowanego postępowania znajduje się decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2019 r., który nałożył na Gminę Miejską [...] obowiązek realizacji w lokalu mieszkalnym nr [...] w powyższej kamienicy prac, polegających na wykonaniu kanału wentylacyjnego w pomieszczeniu korytarza z wnęką kuchenną oraz wyprowadzeniu ponad dach odpowietrzenia pionu kanalizacji sanitarnej. Skarżąca Wspólnota bierze udział w postępowaniu przed PINB w charakterze strony, za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika. Wszelkie uwagi, postulaty i zarzuty odnoszące się do tych okoliczności, należy zatem zgłaszać w postępowaniu, w którym wydano tamtą decyzję. Przedmiotem kontrolowanego postępowania jest wyłącznie wpływ tych prac na wartość zabytkową obiektu, nie zaś ocena, czy analizowane przedsięwzięcie spełnia kryteria przewidziane w przepisach prawa budowlanego. 7. W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło również do naruszenia przepisów procesowych, powołanych w rozpatrywanej skardze. 7.1. Nieuprawniony był zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego tej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W zaskarżonej decyzji znajduje się opis przebiegu dotychczasowego postępowania, informacja o wniosku Gminy oraz o załączonym do niego projekcie, jak również o istnieniu ww. decyzji PINB z [...] grudnia 2019 r. Organ podał również, że ustalił, że budynek, w którym znajduje się ww. lokal został wpisany do rejestru zabytków, podając numer wpisu oraz parametry decyzji. Organ wyjaśnił również, że nie jest uprawniony do wypowiadania się w tym postępowaniu w zakresie dopuszczalności i bezpieczeństwa użytkowania, co było przecież tezą dowodową strony skarżącej, gdy domagała się uwzględnienia w całości opinii kominiarskiej. 7.2. Orzekające w sprawie organy nie dopuściły się również naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie tego, że lokal nr [...]stanowi samowolę budowlaną i jest położony na poddaszu użytkowym w budynku, który nie był konstrukcyjnie dostosowany do tego, aby na poddaszu użytkowym istniały lokale mieszkalne oraz nieuwzględnienie w całości opinii nr [...] z [...]października 2014 r. sporządzonej przez Z A. Jak już wyżej wyjaśniono, granice postępowania prowadzonego w kontrolowanej sprawie wyznaczają zagadnienia związane z ochroną zabytku oraz wpływu prac na wartość zabytkową obiektu. To nie na mocy zaskarżonej decyzji lokal nr [...]stał się lokalem mieszkalnym – na mocy tej decyzji organ ocenił, że prace objęte wnioskiem (polegające na włączeniu rury odpowietrzającej w istniejącą instalację kanalizacji sanitarnej i poprowadzeniu jej ponad dach, przez szczelne przejście dachowe) nie obniżą wartości zabytkowej kamienicy. Wszelkie inne ustalenia leżą poza kompetencjami organów orzekających w toku kontrolowanego postępowania. Organy ochrony konserwatorskiej nie mają bowiem podstawy prawnej do zastępowania organów nadzoru budowlanego, które przecież prowadziły postępowanie dotyczące wspomnianego lokalu i to z czynnym udziałem strony skarżącej. Z tych samych przyczyn organy nie mogły uwzględnić w toku tego postępowania fragmentów opinii nr [...], albowiem w istotnym dla strony skarżącej fragmencie, opinia ta poruszała zagadnienia nieistotne dla zastosowania art. 36 ust. 1 pkt 11 u.o.z., tj. dotyczące kwestii związanych z nadzorem budowlanym, a nie bezpośrednio prac objętych wnioskiem jak i nie kwestii związanych z ochroną zabytkowej wartości kamienicy. 7.3. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji – pozwolenia WKZ z [...] kwietnia 2021 r. Zarówno Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu, jak i [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...]prawidłowo rozpoznały wniosek Gminy Miejskiej [...]. Słusznie uznały, że są związane granicami tego wniosku oraz, że ich ocenie podlega wpływ prac objętych projektem budowlanym na wartość zabytkową. Prawidłowo wyjaśniły również, że poza granicami ich kompetencji leżą zagadnienia w zakresie dopuszczalności i bezpieczeństwa użytkowania poddasza na cele mieszkalne. 8. Zarzuty skargi okazały się zatem nieusprawiedliwione. Sąd stwierdził również, że zaskarżona decyzja nie została dotknięta innymi – niż wskazywane przez skarżącą – uchybieniami, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności lub uchylenie. Dlatego też Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w sentencji.