VII SA/Wa 2595/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 r. sprawy ze skargi B. Z. F. na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie niestwierdzenia naruszenia praw pacjenta oddala skargę Rzecznik Praw Pacjenta rozstrzygnięciem z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] na podstawie art. 53 ust. 3 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2017 r. poz. 1318 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek [...], utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] lipca 2017 r. znak: [...] niestwierdzające naruszenia przez Wojewódzki Szpital Zespolony im. [...] w [...] praw pacjentki [...] do świadczeń zdrowotnych. Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych przez organ administracji i przyjętych za podstawę powyższego rozstrzygnięcia wynika, że przekazanym przez Dyrektora Departamentu Nadzoru, Kontroli i Skarg Ministerstwa Zdrowia pismem z dnia 4 grudnia 2015 r. [...] wskazała na naruszenia praw córki [...] jako pacjentki związanych z procesem diagnozowania i jej hospitalizacji w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym im. [...] w [...], Szpitalu Psychiatrycznym. We wszczętym postępowaniu wyjaśniającym Rzecznik Praw Pacjenta zwrócił się do Dyrektora ww. Szpitala o przesłanie kopii dokumentacji medycznej pacjentki z hospitalizacji mających miejsce w 2015 r., a następnie w dniu 21 czerwca 2016 r. wystąpił do Konsultanta Wojewódzkiego w dziedzinie psychiatrii dla województwa [...] o wydanie opinii dotyczącej procesu diagnostyczno- leczniczego zastosowanego wobec [...] podczas jej hospitalizacji w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym im. [...] w [...], mającej na celu wyjaśnienie, czy: (1) proces diagnostyczny został przeprowadzony zgodnie z aktualną wiedzą medyczną i z należytą starannością; (2) zastosowana farmakoterapia pacjentki odpowiadała wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej oraz była adekwatna do postawionego rozpoznania; (3) zmiany w postępowaniu leczniczym (w tym leczeniu farmakologicznym) mogły przyczynić się do pogorszenia się stanu zdrowia pacjentki w czasie jej hospitalizacji. Dnia 9 stycznia 2017 r. Konsultant wojewódzki w dziedzinie psychiatrii dla województwa [...] prof. dr hab. med. [...] wydał opinię, w której wskazał, iż analizując historię choroby pacjentki stwierdził istotnie zmieniający się stan psychiczny, typowy dla tej postaci psychozy - schizofrenii niezróżnicowanej. Postępowanie personelu lekarskiego i pielęgniarskiego na każdym etapie leczenia i opieki było, zdaniem opiniującego, prawidłowe. Stwierdził on, że nie ma żadnych wątpliwości, że córka wnioskodawczyni choruje na schizofrenię. Problemem w jej terapii jest natomiast wielokrotne przerywanie leczenia i niestosowanie się do zaleceń lekarzy. Składająca wniosek jest osobą ,,leczącą" córkę, wychodząc z założenia, że nie cierpi ona na schizofrenię. Powyższe upoważniało opiniującego do stwierdzenia, że nieprawidłowości w procesie diagnostyczno-leczniczo-opiekuńczym [...] nie wystąpiły, gdyż stanowisko prezentowane przez składającą wniosek jest wynikiem zaburzeń w jej myśleniu co do istoty występujących u pacjentki zaburzeń psychicznych, a ponadto proces diagnostyczno-leczniczy w stosunku do [...] jest realizowany zgodnie z zasadami sztuki medycznej i z duża troską ze strony personelu. Pismami z dnia 13 lutego 2017 r. i dnia 8 marca 2017 r. wnioskodawczyni podniosła zastrzeżenia co do wyżej cytowanej opinii, wskazując, iż Konsultant wojewódzki uczestniczył w procesie opiniowania leczenia jej i jej córki od roku 2008 r. Mając to na uwadze, Rzecznik w dniu 13 marca 2017 r., wystąpił do prof. dr hab. n. med. [...] - Konsultanta Krajowego w dziedzinie psychiatrii o wydanie opinii na temat prawidłowości procesu diagnostyczno-leczniczego zastosowanego w stosunku do [...]. W przedłożonej opinii z dnia [...] kwietnia 2017 r. Konsultant Krajowy potwierdził prawidłowość leczenia pacjentki, nie stwierdzając uchybień w działaniu personelu medycznego oraz w prowadzeniu dokumentacji medycznej. Po zapoznaniu się z historią choroby [...], opiniujący wskazał, że zastosowana farmakoterapia była adekwatna do rozpoznanej postaci schizofrenii niezróżnicowanej oraz zgodna ze sztuką medyczną. Pacjentka choruje na schizofrenię niezróżnicowaną, dodatkowo jak wynika z dokumentacji medycznej, nie uzyskała pełnego wglądu w stan chorobowy, co skutkuje niestosowaniem się do zaleconej farmakoterapii. W konsekwencji pogarsza to przebieg choroby podstawowej i prowadzi do okresowego pogarszania się stanu zdrowia pacjentki. Kierując się powyższymi wnioskami, Rzecznik Praw Pacjenta rozstrzygnięciem z dnia [...] lipca 2017 r. orzekł o niestwierdzeniu naruszenia prawa pacjenta [...] do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością, o którym mowa w art. 8 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, przez badany podmiot leczniczy (Wojewódzki Szpital Zespolony im. [...] w [...]). Powyższe rozstrzygnięcie zostało zakwestionowane przez wnioskodawczynię, która w złożonym wniosku z dnia 25 lipca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy szczegółowo przedstawiła swoją opinię na temat błędów w leczeniu córki. Wskazała na pogarszający się stan zdrowia córki przetrzymywanej na oddziale psychiatrycznym bez jej woli, stawianie błędnej diagnozy i niewzięcie pod uwagę innych schorzeń, jak również nieuwzględnienie informacji o stosowaniu broni opierającej się na działaniu "energii kierowanej". Przywołanym wyżej rozstrzygnięciem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Rzecznik Praw Pacjenta utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] lipca 2017 r. Rzecznik wyjaśnił, że prowadził postępowanie w przedmiocie naruszenia praw pacjenta do świadczeń zdrowotnych, o którym mowa w art. 8 ww. ustawy. Powyższy przepis stanowi, że pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających określonym w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym. Zarzut naruszenia prawa pacjenta do świadczeń zdrowotnych (jak również naruszenia każdego innego prawa) można postawić tylko wtedy, gdy znajduje on odzwierciedlenie w materiałach zgromadzonych w postępowaniu wyjaśniającym, ocenionym zgodnie z art. 8 k.p.a. Rzecznik Praw Pacjenta zaznaczył, że jego kompetencje nie obejmują uprawnień pozwalających na ocenę zastosowanego u pacjenta procesu diagnostyczno-leczniczego. Z tego względu zobligowany jest uwzględnić stanowiska podmiotów w tym zakresie władnych ( konsultantów krajowych oraz konsultantów wojewódzkich). Uzyskana na rzecz prowadzonego postępowania opinia Konsultanta Krajowego w dziedzinie psychiatrii w swojej treści jest jednoznaczna, gdyż proces leczenia pacjentki [...] oraz postępowanie personelu medycznego ocenione zostały jako prawidłowe. Z tego względu Rzecznik nie mógł stwierdził naruszenia jej praw, co decydowało o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia z dnia [...] lipca 2017 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] sierpnia 2017 r. złożyła [...], zarzucając, że jest ono wadliwe, albowiem w jego uzasadnieniu brak jest odniesienia się do zarzutów skierowanych wobec Konsultanta Wojewódzkiego i Krajowego, jak też odmowy przyjęcia córki do szpitala wojewódzkiego (miejskiego) celem obserwacji z uwagi na występujące objawy somatyczne wskazujące na inne choroby. W obszernym uzasadnieniu skarżąca zarzuciła Rzecznikowi Praw Pacjenta, że w przedłożonych opiniach Konsultanci nie odnieśli się do kwestii szczegółowych, na które zwróciła uwagę Rzecznika w swoich pismach i wyjaśnieniach, które miały związek m.in. z leczeniem córki na nieistniejącą u niej chorobę, pogarszaniem się jej stanu zdrowia, zatrzymywaniem pacjentki na oddziale wbrew jej woli, przeprowadzeniem jej nieustalonych badań i nieprzedstawieniem ich wyników, stosowaniem leków wycofanych w krajach UE lub podawaniem leków bez uzasadnienia, odmową poddania pacjentki określonym badaniom, niedokonaniem korekt wypisów, czy też nieodniesieniem się do wystąpienia objawów pomimo brania przepisanych leków szkodzących pacjentce. Swoje zarzuty skarżąca uzupełniła opinią, że lekarze psychiatrzy pracujący w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym im. [...] w [...] mają za zadanie nie leczyć, ale uszkadzać zdrowie wskazanych pacjentów, w tym także jej córki. Działanie takie jest, w jej opinii, odgórnie zlecone, wobec czego nie mogą mieć znaczenia dowodowego przedłożone opinie Konsultantów, które nie zostały oparte na bezpośredniej obserwacji pacjentki i ocenie jej zdrowia. W odpowiedzi na skargę Rzecznika Praw Pacjenta wniósł o jej oddalenie jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw. W piśmie z dnia 17 lipca 2018 r. skarżąca wystąpiła o dopuszczenie dowodu z zapisu cyfrowego płyty CD na okoliczność stanu zdrowia córki, będącego efektem działań naukowców i współpracujących z nimi lekarzy psychiatrów poprzez zdalne oddziaływanie na system nerwowy i programowanie umysłu, który to wniosek dowodowy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił oddalić podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 18 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie posiada usprawiedliwionych podstaw, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] sierpnia 2017 r. odpowiada prawu. Przedmiot kontroli Sądu stanowiło rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta utrzymujące w mocy własne rozstrzygnięcie, w którym organ ten nie stwierdził naruszenia praw pacjenta – [...] do świadczeń zdrowotnych, o których mowa w art. 8 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, przez podmiot leczniczy - Wojewódzki Szpital Zespolony im. [...] w [...]. Podstawę prawną wskazanego rozstrzygnięcia stanowił art. 53 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik Praw Pacjenta jest zobowiązany wyjaśnić wnioskodawcy i pacjentowi, którego sprawa dotyczy, brak stwierdzenia naruszenia praw pacjenta. W myśl art. 54 cyt. ustawy, w zakresie nieuregulowanym w art. 49-53 do postępowania prowadzonego przez Rzecznika stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co powoduje, że wydane przez organ rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy powinno co do zasady spełniać zasadnicze wymagania przewidziane dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej (art. 104 § 1 k.p.a.). Z tego względu przeprowadzone przez Rzecznika Praw Pacjenta postępowanie wyjaśniające powinno odpowiadać kodeksowym zasadom ogólnym, a przy tym rozstrzygnięcie organu niestwierdzające naruszenia praw pacjenta swoją formalną konstrukcją i merytoryczną argumentacją stojącą za wskazanym wnioskiem powinno spełniać wymagania przewidziane w art. 107 § 1-3 k.p.a. Sąd zauważa, że przedmiot postępowania prowadzonego przez Rzecznika Praw Pacjenta i instrumenty, które ustawodawca temu organowi przyznał w art. 52 ust. 1-3 cyt. ustawy, świadczą o tym, że działania organu powinny zostać nakierowane na zebranie dostępnych informacji i wyjaśnienie wszystkich okoliczności pozwalających stwierdzić, czy prawa określonego pacjenta w odniesieniu do udzielanych mu świadczeń zdrowotnych doznały uszczerbku. Specyfika podejmowanych przez Rzecznika Praw Pacjenta działań w tym kierunku, zbiorczo określonych mianem "postępowania wyjaśniającego", stanowi o tym, że szczególna waga przy odpowiednim stosowaniu przez Rzecznika przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego powinna zostać przyznana ustaleniom faktycznym przyjmowanym w zainicjowanej przez pacjenta lub wnioskodawcy sprawie i kryteriom prawnym ich oceny zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2018 r. sygn. II OSK 977/18). Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Na podstawie art. 80 k.p.a. organ zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Jest on więc zobowiązany rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien dowody te rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. Należy zauważyć, że w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych sformułowane zostały ogólne reguły oceny materiału dowodowego. W ich świetle rozumowanie, na podstawie którego organ ustala sporny stan faktyczny, powinno zawsze być zgodne ze współczesną wiedzą, prawidłami poprawnego rozumowania (logiką) i doświadczeniem życiowym. Organ administracji powinien dokonać oceny zgromadzonych dowodów, kierując się wnioskami, które przesądzają o ich mocy dowodowej lub wiarygodności. Jeżeli przedmiotem ustaleń pozostają zagadnienia, których ocena wymaga wiadomości specjalnych, organ nie dysponując stosowaną wiedzą, powinien oprzeć się na stanowisku podmiotu, który taką specjalistyczną wiedzę w sposób niewątpliwy posiada. Przedstawione w tym zakresie stanowisko nie może zostać podważone, jeżeli dokonana przez organ jego weryfikacja nie wskazuje, że jest ono niejasne, niejednoznaczne, czy też zawiera w sobie treści ze sobą wzajemnie sprzeczne. Mając na uwadze przedmiot rozpatrywanej sprawy, w której wszczęte przez Rzecznika postępowanie wyjaśniające z wniosku [...] dotyczyło ustalenia, czy doszło do naruszenia praw jej córki jako pacjenta Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego im. [...] w [...] w związku z przebiegiem leczenia i hospitalizacjami mającymi miejsce w 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że nie można odmówić racji Rzecznikowi Praw Pacjenta, którego zdaniem poczynione ustalenia stanowiska formułowanego przez skarżącą nie uzasadniały. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy został w tym zakresie zebrany i oceniony w sposób prawidłowy jako nie dający podstaw do stwierdzenia naruszenia praw pacjenta ([...]). Organ wziął pod uwagę stanowisko i wyjaśnienia podmiotu leczniczego, w tym opinię [...] – Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego (Wojewódzki Szpital Zespolony im. [...] w [...], Szpital Psychiatryczny), jak i opinię Konsultanta Wojewódzkiego, której zasadność ze względu na podniesione przez skarżącą zastrzeżenia względem prof. [...], podlegała dodatkowemu zweryfikowaniu przez Konsultanta Krajowego w dziedzinie psychiatrii. Nie może budzić wątpliwości, że uczynienie przedmiotem sporu zasadności rozpoznania u córki skarżącej zaburzenia psychicznego (schizofrenia), określenia jego typu (schizofrenia niezróżnicowana) oraz prawidłowości zastosowanego leczenia nakazywało oprzeć się przez Rzecznika Praw Pacjenta na stanowisku podmiotów posiadających adekwatną wiedzę specjalistyczną dla dokonania opiniowania przeprowadzonego względem pacjentki procesu leczniczego pod względem medycznym. Nie może budzić wątpliwości również to, że właściwym instrumentem, z którego w tym zakresie powinien był skorzystać Rzecznik, było zwrócenie się do konsultanta wojewódzkiego lub krajowego o stosowną opinię z uwagi na przewidziane prawem funkcje opiniodawczo-doradczo-kontrolne tychże podmiotów względem Rzecznika Praw Pacjenta. Ich wyrazem jest przyjęcie w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2017 r. poz. 890), że do zadań wskazanych konsultantów należy wydawanie opinii o stosowanym postępowaniu diagnostycznym, leczniczym i pielęgnacyjnym w zakresie jego zgodności z aktualnym stanem wiedzy, z uwzględnieniem dostępności metod i środków. Z kolei na podstawie art. 10b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2017 r. poz. 882 ze zm.) do zadań Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego należy ochrona praw osób korzystających ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez szpital psychiatryczny, co realizuje się m.in. w pomocy w dochodzeniu praw w sprawach związanych z przyjęciem, leczeniem, warunkami pobytu i wypisaniem ze szpitala psychiatrycznego, a także w wyjaśnianiu skarg tych osób. Sąd uznaje, że wnioski sformułowane w przywołanych opiniach pokrywają się ze sobą, mają charakter jasny i kategoryczny. Odpowiadają treści dokumentacji medycznej, do której się odnoszą (dokumentacja medyczna hospitalizacji pacjentki w okresie 3-18 czerwca 2015 r., 23 czerwca-30 lipca 2015 r. i 4 listopada-11 stycznia 2016 r., z czego ostatnia hospitalizacja była siódmym pobytem w szpitalu psychiatrycznym), przez co muszą być traktowane jako rozstrzygające o tym, czy proces diagnostyczny przeprowadzony w szpitalu w badanym okresie był błędny, jak ocenia to skarżąca, oraz, czy zastosowane leczenie odpowiadało przyjętemu rozpoznaniu i aktualnej wiedzy medycznej, uwzględniającej bieżący stan chorej i jego zmiany. Sąd zwraca uwagę na to, że w prowadzonym przez Rzecznika Praw Pacjenta postępowaniu badaniu podlegało to, czy pacjentce w okresie objętym kontrolą świadczenia zdrowotne w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym im. [...] w [...] - Szpitalu Psychiatrycznym (Oddziale Kobiecym) były udzielane z należytą starannością w warunkach odpowiadających wymaganiom fachowym i sanitarnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny ma na uwadze, że w odniesieniu do świadczeń udzielanych przez szpital psychiatryczny warunki i wymagania temu podmiotowi stawiane mają wymiar szczególny, gdyż zaburzenia psychiczne pacjentów ograniczają, a często uniemożliwiają skuteczną ochronę praw tych pacjentów przez nich samych. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, opierając się na zgromadzonym przez organ materiale dowodowym, podziela jednakże w pełni stanowisko Rzecznika, iż zarzuty stawiane przez skarżącą nie pozwalały stwierdzić naruszenia praw pacjentki [...] do świadczeń zdrowotnych. Wynikały bowiem z własnego postrzegania stanu zdrowia córki, podważania rozpoznanej jednostki chorobowej, kwestionowania zastosowanego leczenia neuroleptycznego, a także subiektywnego postrzegania objawów obserwowanych u córki i związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy nimi a hospitalizacją i stosowanymi lekami przeciwpsychotycznymi, w tym własnego przekonania, jakie badania powinny zostać córce przeprowadzone (np. fMRI). Zbieżnym stanowiskom sformułowanym przez Konsultanta wojewódzkiego i Konsultanta krajowego, a wcześniej opinii Rzecznika Praw Pacjenta Szpitala Psychiatrycznego skarżąca przeciwstawiła własne wyobrażenie na temat diagnozy i właściwej terapii córki, co pozostaje w oczywisty sposób niewystarczające do podważenia merytorycznych wniosków, na których oparł się Rzecznik, skoro w sposób niewątpliwy zagadnieniom tym przypisać trzeba cechę "wiadomości specjalnych". Pacjentka w badanych okresach była przyjmowana na Oddział szpitalny za swoją zgodą i wypisywana na własne żądanie zgodnie z zasadami przewidzianymi w ustawie o ochronie zdrowia psychicznego. Ze zgromadzonej dokumentacji medycznej nie wynika, by skarżącej jako osobie upoważnionej, wbrew prawu, uniemożliwiono porozumiewania się z córką lub nie udzielano informacji o stanie jej zdrowia. Wbrew odmiennemu twierdzeniu skarżącej, farmakoterapia zastosowana względem [...] oparta była na lekach dopuszczonych do stosowania (lek ZYPADHERA zawierający olanzapinę) i jej ogólna skuteczność (osiągnięcie remisji), jak to zostało podkreślone w przedstawionych opiniach, nie mogła być rozpatrywana wyłącznie w kontekście przepisanych leków i ich dawek, ale uzależniona była przede wszystkim od właściwego stosowania się do ustalonej terapii w dłuższym okresie czasu. Zważywszy na wyjaśnienia skarżącej sprzeciwiającej się leczeniu u córki schizofrenii, powyższe nie było zaś możliwe i prowadziło do okresowego pogorszenia się jej zdrowia (powrót nasilenia objawów skutkujących kolejną hospitalizacją). Zgodzić się należy ze stanowiskiem Rzecznika Praw Pacjenta, iż działania kontrolne tego organu w ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego miały zakreślony przedmiot, przez co zastrzeżenia formułowane przez skarżącą odnośnie do innych podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych aniżeli w tym postępowaniu badany (Wojewódzki Szpital Zespolony im. [...] w [...], Szpital Psychiatryczny) nie mogły wpływać na kierunek wydanego rozstrzygnięcia. Podejmowana przez Rzecznika Praw Pacjenta sprawa w znaczeniu przyjętym w art. 51 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, kierując się na zasadzie odpowiedniości regułami przyjętymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, ma ściśle zindywidualizowany i skonkretyzowany przedmiot, wobec czego postępowanie wyjaśniające nie może dotyczyć świadczeń zdrowotnych "jako takich", udzielanych danej osobie jako pacjentowi niezależnie od tego, jaki podmiot za udzielenie danego świadczenia był odpowiedzialny, kiedy i w jakim okresie to nastąpiło oraz jakiego rodzaju nieprawidłowości zastrzeżenia pacjenta lub wnioskodawcy dotyczą. Z przedstawionych przyczyn, Sąd przyjął, że kontrolowane rozstrzygnięcie z dnia 30 sierpnia 2017 r. jest prawidłowe. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.