VII SA/Wa 2599/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Rektora [...] w P. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 30 czerwca 2025 r., znak: DRKN.Z1.402.4.2024 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały postanawia: odrzucić skargę. Rada Doskonałości Naukowej decyzją z dnia 30 czerwca 2025 r., znak: DRKN.Z1.402.4.2024 na skutek rozpatrzenia odwołania A. K. od decyzji Nr 168/RND/SNJL/2023/2024 z dnia 23 maja 2024 r. od decyzji Rady Naukowej Dyscyplin Językoznawstwa i Literaturoznawstwa Uniwersytetu [...] w P. o stwierdzeniu nieważności uchwały Rady Instytutu Filologii Angielskiej Wydziału [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w sprawie nadania A. K. stopnia doktora – uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Uniwersytetowi [...] w P. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu drugiej instancji Rektor Uniwersytetu [...] w P. wniósł skargę do tut. sądu na opisaną wyżej decyzję z dnia 30 czerwca 2025 r. W odpowiedzi na skargę Rada Doskonałości Naukowej wniosła o jej odrzucenie wskazując, że organ administracji publicznej, który wydał w pierwszej instancji decyzję administracyjną w sprawie, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), dalej jako – "p.p.s.a", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Takiego pojęcia strony nie można odnieść do podmiotu występującego w sprawie w charakterze organu administracyjnego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który orzekał w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej zaś - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Odnosi się to także do organu pierwszej instancji, któremu żaden przepis nie przyznaje uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05). Sąd podziela wyżej przywołane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. W niniejszej sprawie, skarga na decyzję organu drugiej instancji została wniesiona przez Rektora Uniwersytetu [...] w P., który to jako organ wydał decyzję w pierwszej instancji. Zgodnie z orzecznictwem sądowym, "oczywiste jest, że organ administracji publicznej powołany do wydania decyzji administracyjnej [...] nie może być jednocześnie stroną postępowania administracyjnego w tej samej sprawie (patrz: postanowienie NSA z dnia 26 maja 1982 r., SA/Gd 165/82, publ. ONSA 1982/1/49)" (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2377/10). Podsumowując stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji, który to wydał pierwotną, uchyloną decyzję, nie posiada w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia skargi do Sądu na decyzję organu drugiej instancji. Nie jest bowiem dopuszczalne, aby organ I instancji w tej samej sprawie występował raz jako organ wydający orzeczenie merytoryczne, a innym razem jako podmiot kwestionujący rozstrzygnięcie organu odwoławczego. W tym stanie rzeczy, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.