VII SA/Wa 2609/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej powoływany jako: "GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej jako: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku M. J. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "WINB") z dnia [...] września 2016 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej jako: "PINB") z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...]- utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2017 r. Powyższe postanowienie zapadło na tle następującego stanu faktycznego, który organ przedstawił w uzasadnieniu rozstrzygnięcia: Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., PINB w [...] nakazał M.J. rozbiórkę samowolnie wykonanej budowy obiektu o konstrukcji stalowej, dobudowanego do istniejącej ściany budynku gospodarczego, zlokalizowanego na terenie działki nr [...] w miejscowości [...] oznaczonego według załącznika do protokołu z kontroli z dnia [...] listopada 2014 r., cyfrą 6, związanego z prowadzoną przez M.J. działalnością produkcyjną w ramach Zakładu [...]wraz z urządzeniami, instalacjami i budowlami żelbetowymi znajdującymi się wewnątrz obiektu w terminie niezwłocznym. [...] WINB decyzją z dnia [...] września 2016 r., utrzymał w mocy ww. decyzję organu powiatowego. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 777/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, oddalił skargę M. J. na decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] września 2016 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. M. J. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. GINB odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] września 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, że postanowienie [...] WINB z dnia [...] września 2016 r. było przedmiotem weryfikacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie II SA/Wr 777/16, który wyrokiem z dnia 22 lutego 2017 r. oddalił skargę M.J.. Wyjaśnił, że skutkiem oddalenia skargi przez sąd jest niedopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, albowiem sąd nie będąc związany granicami skargi, stosownie do art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustala, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. M. J. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem GINB z dnia [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że nie zawsze wyrok oddalający skargę na kwestionowaną decyzję stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności, możliwa jest bowiem sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu wskazał na art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiący, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Zatem Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2017 r. oddalający skargę M. J. na decyzję WINB z dnia [...] września 2016 r. oznacza, że kwestionowana decyzja została uznana za zgodną z prawem. Organ wyjaśnił, że decyzja administracyjna na skutek wyroku oddalającego skargę staje się prawomocna i nie może być już zmieniona lub uchylona w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych dla decyzji prawnie wadliwych, bowiem została już ona mocą orzeczenia sądowego uznana za niewadliwą. Stąd też w ocenie organu, prawomocność decyzji utrzymanej w mocy przez sąd administracyjny zamyka organom administracji, mającym legitymację do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania wewnątrzadministracyjnego, możliwość stwierdzenia nieważności tej decyzji. Organ wskazał, że sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi i ma obowiązek badania, niezależnie od treści skargi, czy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Organ podkreślił, że powyższe stanowisko zostało zaaprobowane w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 468/07 wskazał, że podmioty wymienione w art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są faktem i treścią orzeczenia związane, co skutkuje uwzględnieniem prawomocnego wyroku w wydanych rozstrzygnięciach, gwarantując zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych. Stosownie natomiast od uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Organ wskazał, że zarzuty dotyczące decyzji rozbiórkowej, zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności, skarżący podnosił już m.in. w piśmie z dnia [...] marca 2016 r., stanowiącym odwołanie od decyzji organu powiatowego z dnia [...] lutego 2016 r., co oznacza, że nie mogły się one znaleźć się poza zakresem kontroli sądowej w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 777/16 z uwagi np. na uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania. WSA we Wrocławiu oddalając skargę dysponował materiałem dowodowym sprawy, na podstawie którego dokonał oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu brak związania zarzutami i granicami skargi, o którym mowa w art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznacza z kolei, że WSA we Wrocławiu miał nie tylko prawo, ale i obowiązek badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Jeśli zatem skarga na decyzję [...] WINB z dnia [...] września 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., została oddalona, to uprawnione jest twierdzenie, że zaskarżona decyzja była wolna od wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności w trybie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Z tym postanowieniem nie zgodził się M. J., który działając przez pełnomocnika, pismem z dnia [...] października 2017 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc zarzut naruszenia: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez błędne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia (błędne powołanie się na regulacje art. 170 p.p.s.a) podczas gdy brak było podstaw do utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia albowiem zdaniem podniesione przez skarżącego podniesione przez niego zarzuty nie były przedmiotem rozstrzygnięcia dokonanego przez WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 22 lutego 2017 r. - art. 61 a § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że sprawie zachodzą inne uzasadnione przyczyny, dla których wnioskowane przez skarżącego postępowanie nie może zostać wszczęte, tj. związanie organu prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego oddalającym skargę na orzeczenie, którego stwierdzenia nieważności obecnie domaga się skarżący, podczas gdy prawomocny wyrok sądu administracyjnego korzysta z powagi rzeczy osądzonej tylko w zakresie przedmiotu dokonanego rozstrzygnięcia, - art. 7, 8 i 9 k.p.a. poprzez oparcie stanowiska na założeniu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydając wyrok oddalający skargę dokonał oceny całości stanu faktycznego sprawy stąd też wszystkie następnie podniesione przez skarżącego zarzuty i argumenty winny być objęte zakresem powagi rzeczy osądzonej, mimo że tak wniesiona przez skarżącego skarga została napisana w sposób zwięzły i lakoniczny stąd też wysoce wątpliwym jest aby Sąd rozpoznając ją skorzystał z przyznanego mu uprawnienia i wykroczył poza granice wniesionej skargi opartej na jednozdaniowych zarzutach oraz zwięzłym uzasadnieniu; - art. 7, 8 i 9 k.p.a. poprzez brak merytorycznego odniesienia się do zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, traktując je " z góry" jako niepodlegające rozpoznaniu z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. Z uwagi na podniesione zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej powoływana jako: p.p.s.a.) W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie GINB z dnia [...] września 2017 r. którym organ ten utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lipca 2017r. r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] września 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję PINB w [...] z dnia[...]lutego 2016 r. nakazującej M. J. rozbiórkę samowolnie wykonanej budowy obiektu o konstrukcji stalowej, dobudowanego do istniejącej ściany budynku gospodarczego, zlokalizowanego na terenie działki nr [...]w miejscowości [...]oznaczonego według załącznika do protokołu z kontroli z dnia [...] listopada 2014 r., cyfrą 6. Podstawę prawną kwestionowanego postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowił art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści cytowanego przepisu wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest tożsame ze wszczęciem postępowania w sprawie, lecz uruchamia etap wstępny, w ramach którego właściwy organ ocenia podmiotową i przedmiotową dopuszczalność wykorzystania instytucji procesowej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozpoczęte na żądanie strony składa się z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia tego postępowania, drugi zaś – postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1366/09). W pierwszej fazie badane są jedynie kwestie formalne, jak m.in. legitymacja danego podmiotu do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania, czy wskazanie przez ten podmiot przesłanki określonej w art. 156 § 1 k.p.a. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może nastąpić wówczas, gdy wszczęcie i prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przyczyną przedmiotową odmowy wszczęcia postępowania może być m.in. wniesienie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, która była już poddana kontroli Sądu. W niniejszej sprawie skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] września 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Kluczowe dla oceny dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzwyczajnego było ustalenie, że wyżej wymieniona decyzja WINB z dnia [...] września 2016 r. była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie o sygn. II SA/Wr 777/16 oddalił skargę M. J. na tę decyzję. Odnosząc się do tej kwestii należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że obowiązkiem sądu meriti jest dokonanie kontroli całościowej zaskarżonego orzeczenia organu, a nie wyłącznie w ramach zarzutów skargi (jak ma to miejsce przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny). Sąd kontroluje więc zaskarżone orzeczenie również pod kątem jego ewentualnej nieważności, gdyż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, wówczas stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym należy przyjąć, iż wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2017 r. wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym został wydany, a zasięgiem jego oddziaływania objęte zostało również przyszłe postępowanie administracyjne. W konsekwencji, skoro wyrok ten nie został skutecznie zakwestionowany (nie została wniesiona skarga kasacyjna), organy administracji publicznej są nim związane, co wyłącza możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2572/14). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie ma żadnych podstaw do kwestionowania tego, że WSA we Wrocławiu dokonał rozpoznania sprawy w sposób uwzględniający ww. przepisy p.p.s.a. i nie stwierdzając uchybień oddalił skargę. Zgodnie zaś z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Sąd w pełni podziela stanowisko, wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 7 grudnia 2009 r. I OPS 6/09 (ONSA), zgodnie z którym należy przyjąć, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie – z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu – przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. Wyjaśnić należy, że brak uzasadnienia ww. wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2017 r. nie jest przeszkodą do ustalenia przez organ istnienia przeszkody przedmiotowej do rozpoznania sprawy. Otóż, zgodnie z ww. uchwałą NSA "Dopełnienie przez właściwy organ administracji publicznej (...), wstępnej kwalifikacji złożonego żądania może napotykać na zasadnicze trudności wówczas, gdy nie dojdzie do sporządzenia uzasadnienia wyroku. W obecnym stanie prawnym nie jest to bynajmniej rzadkością, gdyż zgodnie z art. 141 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., w razie oddalenia skargi, uzasadnienie wyroku sporządzane jest na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu jego sentencji. Zaniechanie przez stronę postępowania sądowoadministracyjnego wystąpienia ze stosownym wnioskiem w przewidzianym prawem terminie sprawi, iż przeprowadzenie badania, o którym mowa, będzie musiało z konieczności ograniczyć się do analizy dostępnych organowi administracji publicznej oraz przedstawionych przez wnoszącego żądanie informacji. Uwzględniająca ogół okoliczności konkretnego przypadku ocena w przedmiocie dopuszczalności przeprowadzenia postępowania co do przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji znajdzie tym samym formalny wyraz w postaci decyzji o odmowie wszczęcia tego postępowania, bądź też stworzy podstawę dla dokonania czynności wewnętrznego urzędowania, otwierającej drogę do rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej w formie decyzji o zasadności wniesionego żądania". W ocenie Sądu, organ w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lipca 2017 r. prawidłowo ustalił (w rezultacie wstępnego badania żądania skarżącego) wystąpienie – z uwagi na wydany uprzednio ww. wyrok WSA we Wrocławiu – przeszkody przedmiotowej, czyniącej rozpoznanie wniosku niedopuszczalnym. GINB bowiem odniósł się do wyroku sądowego, który był wydany w przedmiocie nakazu rozbiórki przedmiotowego, samowolnie wybudowanego obiektu o konstrukcji murowanej, dobudowanego do istniejącej ściany budynku gospodarczego. WSA we Wrocławiu – co uwzględnił GINB – kontrolował już decyzję [...] WINB z dnia [...] września 2016 r., również (będąc do tego zobowiązany ww. przepisami) w aspekcie jej ewentualnej nieważności. Skarżący poprzez swoje zarzuty i twierdzenia w żaden sposób nie wykazał rzeczywiście istotnych okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu. Słusznie w tym zakresie organ zwrócił uwagę, że zarzuty dotyczące decyzji rozbiórkowej, zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, skarżący podnosił w odwołaniu z dnia [...] marca 2016 r. od tej decyzji wskazując, że obiekt oznaczony cyfrą 6 nie został przez niego wybudowany. Organ dokonał zatem prawidłowej oceny, że nie ma możliwości by przywołane zarzuty mogły znaleźć się poza zakresem sądowej kontroli w sprawie II SA/Wr 777/16 z uwagi na uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o istotnych dla wyniku postępowania okolicznościach sprawy. Twierdzenie natomiast skarżącego, że WSA we Wrocławiu orzekając nie objął zakresem rozważań powoływanych okoliczności z uwagi na lakoniczność skargi sporządzonej osobiście przez skarżącego są w ocenie Sądu bezpodstawne, nie ma bowiem żadnych obiektywnych podstaw do przyjęcia, że oddalając skargę WSA we Wrocławie nie rozważył stanowiska skarżącego (zwłaszcza jeśli działał on bez profesjonalnego pełnomocnika) ale także – do czego sąd administracyjny jest zobowiązany wyżej wskazanymi artykułami p.p.s.a. - okoliczności merytorycznych, w tym także przesłanek kwalifikujących decyzję do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). Dlatego, jak słusznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w ww. uchwale: "W razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem podjętym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.), wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne jest zatem stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.). Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji).". GINB nie naruszył w swoich postanowieniach art. 61a § 1 k.p.a., gdyż prawidłowo ocenił znaczenie prawne ww. wyroku WSA we Wrocławiu i znaczenie prawne prawomocności tego orzeczenia. Ponadto, organ prawidłowo ocenił, że wniesione przez skarżącego żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej. Tym samym, GINB nie naruszył ani art. 7, ani art. 8 i 9 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W aktach sprawy brak jest dowodu na okoliczność, że organ zasadę taką naruszył zwłaszcza, jeżeli bierze się pod uwagę podstawę prawną rozstrzygnięcia, ograniczającą zakres czynności organu i dokonywanych ustaleń. Nie zostało też wyjaśnione – ani wykazane – przez skarżącego, na czym ma polegać naruszenie przez organ zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, z analizy akt sprawy takiego wniosku wyprowadzić nie można. W tym stanie rzeczy, wobec prawidłowości wydanego przez GINB postanowienia z dnia [...] lipca 2017 r., jak również utrzymującego go w mocy postanowienia z dnia [...] września 2017 r., Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.