VII SA/Wa 2612/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skarg E. K. i Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] (zwanej dalej "Wspólnotą Mieszkaniową"), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], znak: [...]. Wskazaną decyzją Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wielofunkcyjnego budynku usługowego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną, usytuowanego na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...] oraz wjazdem od ul. [...] i poszerzeniem wjazdu od ul. [...], na terenie działek u numerach ewid. [...] i cz. [...] z obrębu [...] w [...]. Pozwolenie na budowę zostało wydane dla spółki [...] Sp. z o.o. (zwanej dalej "inwestorem"). Zaskarżona decyzja Wojewody [...] została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...] maja 2014 r. Prezydent [...] decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę, wielofunkcyjnego budynku usługowego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną, usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] oraz wjazdem od ul. [...] i poszerzeniem wjazdu od ul. [...], na terenie działek nr ew. [...] i cz. [...] z obrębu [...] w [...]. Odwołanie od powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę wniosła ww. Wspólnota Mieszkaniowa wskazując, że zaskarżona decyzja została wydana przed upływem terminu wyznaczonego w zawiadomieniu o możliwości zapoznania się strony z zebranym materiałem dowodowym po zakończeniu postępowania, a przed podjęciem rozstrzygnięcia. Głównymi zarzutami merytorycznymi odwołującej się było niezapewnienie nasłonecznienia przez minimum 4 godziny dziennie na placu zabaw zlokalizowanym na działce Wspólnoty Mieszkaniowej, a także naruszenie warunków zabudowy w odniesieniu do maksymalnej wysokości elewacji frontowej. Ponadto Wspólnota Mieszkaniowa sformułowała liczne zarzuty dotyczące niezgodności projektu budowlanego z wymaganiami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej, Wojewoda [...] uznał zarzuty odwołania za zasadne, w związku z czym decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. uchylił ww. decyzję Prezydenta [...], a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W ponownym postępowaniu Prezydent [...] zbadał skorygowany wniosek inwestora, a także analizy nasłonecznienia przedłożone odrębnie przez inwestora oraz przez Wspólnotę Mieszkaniową. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. wielofunkcyjnego budynku usługowego z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną oraz wjazdami od ul. [...] i ul. [...]. Przedmiotowa decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust.4, art. 35 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., zwanej dalej w skrócie "pr.bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej "k.p.a.") , a także przepisach innych ustaw. Odnosząc się do wcześniejszych zarzutów Wspólnoty Mieszkaniowej organ pierwszej instancji wskazał, że analiza nasłonecznienia dla realizowanego na działce sąsiedniej placu zabaw, sporządzona przez uprawnionego architekta, była już wcześniej dołączona do akt sprawy. Z oświadczenia projektanta wynikało, że ww. plac zabaw ma zapewnione nasłonecznienie przez ponad 4 godziny w dniach równonocy, co jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, z 2002 r., poz. 690 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych". Dla uchylenia wątpliwości Wspólnoty Mieszkaniowej, organ wezwał inwestora do ponownego wykonania analizy nasłonecznienia dla placu zabaw należącego do Wspólnoty. Złożone przez inwestora opracowanie pt. "Analiza czasu nasłonecznienia dla placu zabaw zlokalizowanego przy posesji [...]" wskazuje, że omawiany plac zabaw ma zapewniony czas nasłonecznienia, wymagany przez § 40 ust. 2 ww. rozporządzenia, to jest minimum 4 godziny liczone w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 10:00 – 16:00. Dlatego też, zdaniem organu pierwszej instancji, argumentacja Wspólnoty Mieszkaniowej w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia. Prezydent [...] odrzucił również zarzut przekroczenia maksymalnej wysokości elewacji frontowej budynku (max. 25,0 m) określonej w decyzji o warunkach zabudowy. Z dokumentacji projektowej wynika, że wysokość górnej krawędzi głównego korpusu projektowanego budynku, przykrytego transparentnym ekranem szklanym wynosi 24,65 m, natomiast powyżej, do wysokości 30,0 m, znajduje się konstrukcja ażurowa (por. str. 42, tom IV projektu budowlanego), stanowiąca osłonę instalacji technicznych usytuowanych na dachu. W ocenie organu takie rozwiązanie jest zgodne z zapisami decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto po dokonaniu zmian w projekcie budowlanym nie znajdują już uzasadnienia wcześniejsze zarzuty Wspólnoty Mieszkaniowej odnoszące się do formy projektu oraz jego treści, a także odprowadzania wód opadowych i infrastruktury technicznej. Od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Wspólnota Mieszkaniowa złożyła w dniu [...] kwietnia 2015 r. odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarżonej decyzji Wojewody [...] Wspólnota Mieszkaniowa zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść wydanej decyzji, w szczególności: naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 pr.bud. przez brak zbadania zgodności projektu z warunkami decyzji o warunkach zabudowy i wydanie decyzji zatwierdzający projekt budowlany niezgodny z wydanymi warunkami zabudowy w przedmiocie geometrii dachu, a mianowicie pkt. 1.1.5 ww. decyzji o warunkach zabudowy, przez zezwolenie na budowę obiektu przykrytego dachem szklanym, o strukturze kopułowej, a także zezwalającej niezgodnie z punktami 1.1.4 tiret 1 oraz tiret 2 decyzji o warunkach zabudowy na budowę obiektu o wysokości 30 m; naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 2 pr.bud. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 pr.bud. oraz w związku z § 40 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez przyjęcie, że warunki naświetlenia są spełnione, kiedy krawędź obszaru placu zabaw ma wymagane doświetlenie; naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 3 pr.bud.: - przez brak sprawdzania projektu budowlanego w zakresie wymaganych opinii, pozwoleń, uzgodnień, - przez brak wezwania inwestora do uzupełnia projektu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego odnośnie do specjalności projektantów, - przez wydanie decyzji pozytywnej, mimo niespójności tytułu inwestycji, - w zw. z § 6 ust 1 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego przez przyjęcie nieoprawionego projektu, - przez niewyjaśnienie kwestii parametrów budynku, które różnią się pomiędzy częścią opisową a graficzną, - przez niewyjaśnienie rozbieżności pomiędzy zapisami opisu technicznego projektu zagospodarowania technicznego a dokumentacją rysunku projektu odnośnie do ukształtowania terenu i spływu wód deszczowych na sąsiednie nieruchomości, - przez wykonanie projektu na kserokopii mapy do celów projektowych bez podpisu geodety; naruszenie art. 35 ust. 3 pr.bud.: - przez brak wezwania inwestora do wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy zapisami opisu technicznego projektu zagospodarowania technicznego a dokumentacją rysunku projektu odnośnie do ukształtowania terenu, - w zakresie ważności decyzji ustalającej warunki techniczne przyłączenia obiektu do sieci wodno-kanalizacyjnej; a także 2. Naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść wydanej decyzji, w szczególności naruszenie art. 7 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie stronie skarżącej udziału w sprawie polegające na niepowiadomieniu strony o dopuszczeniu dowodu z kolorowych rysunków zagospodarowania terenu i niepowiadomienie jej o ponownym zakończeniu rozpatrywania sprawy. Wspólnota Mieszkaniowa wniosła ponadto w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 100 § 1 k.p.a., o zawieszenie postępowania i o zwrócenie się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o interpretację prawną § 40 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w odniesieniu do wymogu czterogodzinnego nasłonecznienia ma dotyczyć całości lub części placu zabaw. Po rozpatrzeniu powyższych zarzutów odwołania, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r., zaskarżoną do niniejszego Sądu, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Z przeprowadzonej przez organ odwoławczy analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone nań przez art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 pr.bud. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor dołączył dokumenty spełniające wymogi art. 35 pr.bud. W opinii organu drugiej instancji planowana inwestycja jest zgodna z ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2011 r., Nr [...] o warunkach zabudowy, zwłaszcza w zakresie nieprzekraczalnych linii zabudowy, wysokości i szerokości zabudowy, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej i wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy. Projekt budowlany został też sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 pr.bud. i wymaganiami przepisów wykonawczych powoływanych przez odwołującą się Wspólnotę Mieszkaniową. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a., organ odwoławczy nie stwierdził, aby którakolwiek ze stron postępowania została pozbawiona możliwości podjęcia konkretnych czynności procesowych, co stanowiłoby naruszenie prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu w stopniu uzasadniającym zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego, argumentem który nie zasługuje na uwzględnienie jest również zarzut naruszenia § 40 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ze zgromadzonych dokumentów, w tym specjalistycznych analiz, wynika że 4-godzinny czas nasłonecznienia dla placu zabaw usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] będzie zapewniony. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w [...] do odwołania z dnia [...] kwietnia 2015 r. załączyła "Analizę czasu nasłonecznienia nieruchomości ul. [...] w związku z planowaną realizacją inwestycji na działce sąsiedniej – ul. [...] w [...]" z kwietnia 2015 r., autorstwa mgr inż. arch. T. G. Autor ww. analizy wskazał, że czas nasłonecznienia przedmiotowego placu zostanie zredukowany do 1,5 godziny w przedziale 12:00-13:30. Wojewoda [...], biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jako dowód w sprawie dopuścił analizę nasłonecznienia przedłożoną przez [...] Sp. z o.o., lecz uznał, że nie podważa on konkluzji wynikających z innych dokumentów. Odnośnie pozostałych zarzutów odwołania pełnomocnik Wspólnoty Mieszkaniowej w odpowiednim terminie zapoznał się z dokumentacją i nie wniósł żadnych uwag w sprawie. Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły: a) E. K., której skarga została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt VII SA/Wa 2612/15; oraz b) Wspólnota Mieszkaniowa, której skarga została zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt VII SA/Wa 2613/15. Obie skargi są niemal identyczne zarówno w zakresie wniosków, jak i zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji, co uzasadnia omówienie ich łącznie. W skargach obie skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uwzględnienie skarg w całości, lub o uchylenie przez Sąd decyzji Wojewody [...] nr [...] w całości oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] nr [...] oraz o umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezydentowi [...]. Pod adresem zaskarżonej decyzji podniesiono następujące zarzuty: 1. Naruszenie art. 7, art. 8, art. 11 art. 77, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. polegające na nierozpoznaniu i nieustosunkowaniu się do zarzutów strony oraz nieprzedstawieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody motywów rozstrzygnięcia w szczególności w zakresie: nieustosunkowania się i pominięcia całkowitego zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. dotyczącego wydania decyzji zezwalającej na zakrycie budynku dachem szklanym – o kształcie kopuły, mimo że w decyzji o warunkach zabudowy przewidywano dach płaski, a także naruszenie postanowień określonych w punkcie 1.1.4 tiret 1 oraz tiret 2 decyzji o warunkach zabudowy przewidujących wysokość 25 m; braku uzasadnienia odnośnie do przyczyn dla których organ dał wiarę "Analizie czasu nasłonecznienia dla palcu zabaw zlokalizowanego przy posesji [...]" sporządzanej przez inwestora i następnie doprecyzowanej w toku postępowania odwoławczego, a nie dał wiary analizie przedstawionej przez Wspólnotę Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] autorstwa mgr. inż. arch. T. G.; przez nie ustosunkowanie się i całkowite pominięcie zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 i 2 pr.bud. w zw. z § 40 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez nie wyjaśnienie kwestii interpretacji przepisu nasłonecznienia placu zabaw; przez ograniczenie uzasadnienia decyzji do ogólnikowego stwierdzenia braku naruszeń prawa budowlanego i braku niezgodności z decyzją o warunkach zabudowy bez szczegółowego ustosunkowania się do zarzutów; nie ustosunkowanie się do zarzutu, że decyzja określająca warunki techniczne przyłączenia obiektu do sieci wodno-kanalizacyjnej wydana przez MPWiK jest niekompletna i wygasła w związku z upływem terminu jej ważności; nie ustosunkowanie się do zarzutu niezgodności zakresu realizowanej inwestycji wskazanego we wniosku inwestora z dnia [...] października 2013 r. o pozwolenie na budowę z treścią wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę – co miało wpływ na treść decyzji poprzez błędne uznanie projektu budowlanego za zgodny z przepisami prawa oraz postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy i do utrzymania w mocy wadliwej decyzji nr [...]. 2. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji merytorycznej, mimo nie dokonania ponownego rozstrzygnięcia sprawy, tj. nie dokonania zbadania zgodności wniosku o pozwolenie budowlane z warunkami zabudowy, czego wyrazem jest: nieprzeprowadzenie postępowania odnośnie do ustalenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w przedmiocie ustalenia zasadności zjazdu od ul. [...]; przez nieprzeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia, czy inwestor we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę określił wielkość mas ziemnych i sposób ich zagospodarowania w związku z realizacją inwestycji; nie zbadanie, czy projekt uwzględnia kontekst przestrzenny i funkcjonalny odnośnie do zieleni, w tym wymagania pkt. 1.1.6 decyzji o warunkach zabudowy. 3. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego przez błędne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymanie zaskarżonej decyzji nr [...] w mocy, w sytuacji gdy decyzja ta zatwierdzała projekt budowlany sprzeczny z warunkami zabudowy w zakresie, usytuowania wjazdu do budynku, geometrii dachu, wysokości budynku, wielkości, i zapewnienia usunięcia masy ziemnej, zasadami ładu architektonicznego. 4. Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji, która została wydana z naruszeniem art. 8, 9 oraz 10 § 1 k.p.a. wobec niepoinformowania strony o uzupełnieniu materiału dowodowego przez inwestora i uniemożliwieniu stronie zapoznanie się z uzupełnionym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tym zakresie. 5. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. przez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji, która zatwierdza projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę, w sytuacji niezgodności projektu z warunkami zabudowy. a) w zakresie projektowanej obsługi komunikacyjnej (pkt. 1.5 ww. decyzji) poprzez niedostosowanie obsługi komunikacyjnej obiektu do planowanego w przyszłości zjazdu z drogi KDD-38. Zaprojektowany zjazd z ul. [...] zamiast tymczasowego ma charakter stały; odnośnie do geometrii dachu, a mianowicie pkt. 1.1.5 decyzji o warunkach zabudowy poprzez zezwolenie na budowę obiektu przykrytego dachem szklanym, o strukturze kopułowej; odnośnie do wysokości budynku poprzez zezwolenie na postawienie budynku o wysokości 30 m (liczonego do szczytu dachu), z naruszeniem punktu 1.1.4 tiret 1 oraz tiret 2 decyzji o warunkach zabudowy, ustalającej, że ponad wysokość 25 metrów mogą wystawać wyłącznie maszty, kominy i anteny; nie uwzględnia w projekcie budowlanym kontekstu przestrzennego i funkcjonalnego odnośnie do zieleni i ustalenie wycinki całej zieleni bez możliwości jej odtworzenia ze względu na posadowienie podziemnych garaży pod terenami zielonymi; naruszenia zasady zachowania ładu przestrzennego wyrażonej w pkt. 1.1.6 decyzji o warunkach zabudowy; zatwierdzeniu projektu, w którym brak jest wyjaśnienia kwestii ochrony środowiska wskazanych w pkt. 1.2.1 decyzji o warunkach zabudowy, tj. nie określono wielkości mas ziemnych i sposobów ich zagospodarowania. 6. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 35 ust. 3 pr.bud. przez jego niezastosowanie poprzez przyjęcie i akceptację projektu nieoprawionego i naruszającego § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Uzupełniając analizę treści ww. skarg, należy dodać, że skarżąca E. K. jest właścicielką lokalu nr [...] wydzielonego w budynku przy ul. [...]. Przedmiotowy lokal położony jest w północno zachodnim narożniku budynku. Oznacza to, że w odległości 4 m od balkonu skarżącej nawierzchnia działki zostanie wybrukowana na cele tzw. drogi przeciwpożarowej oraz rozładunku towarów do galerii handlowej znajdującej się w budynku, co wiąże się z intensywnym ruchem samochodów dostawczych od wczesnych godzin rannych. Ponadto skarżąca stwierdziła, że jej lokal narażony jest na stałą operację światła sztucznego, także w nocy, czyli utrudnia i zakłóca nocny wypoczynek. Dodatkowo, szklana fasada projektowanego budynku będzie odbijać światło wschodnie i południowe, potęgując blask i wzrost temperatury w lokalu mieszkalnym. W odpowiedzi na skargę z dnia 9 listopada 2015 r. Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu drugiej instancji przesłanki wydania zaskarżonych decyzji zostały wyczerpująco omówione w uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia, a skarżący nie podnieśli żadnych nowych argumentów, które mogłyby skutkować zmianą zaskarżonej decyzji. Sąd na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") połączył sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2612/15 oraz VII SA/Wa 2613/15 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Sąd postanowił równocześnie, że sprawa będzie się obecnie toczyć pod sygn. akt VII SA/Wa 2612/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 133 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., kontrola sądu administracyjnego polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Oznacza to, że sąd administracyjny z zasady nie bada wszystkich aspektów wydania określonego aktu administracyjnego, w tym zasadności i celowości jego wydania, stopnia realizacji określonych wartości i trafności przyjętych w nim rozwiązań, jeśli dany akt nie powoduje bezpośrednio naruszenia praw konkretnej strony. Sąd nie bada również szeroko rozumianych skutków społecznych danego aktu ani będącego jego przedmiotem przedsięwzięcia, zwłaszcza technicznych, organizacyjnych i estetycznych cech obiektów budowlanych będących przedmiotem zatwierdzanego projektu budowlanego lub dokonanego zgłoszenia. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że obie skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2015 r., nie zasługują na uwzględnienie, choć z różnych powodów. Rozpatrując w pierwszej kolejności skargę E. K., Sąd stwierdził, że nie przysługuje jej przymiot strony w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym i z tego względu niedopuszczalna jest ocena przez Sąd zarzutów wobec zaskarżonej decyzji przedstawionych przez wskazaną skarżącą. Skarżąca E. K. nie była stroną w postepowaniach administracyjnych poprzedzających obecne postępowanie sądowe. Skarżąca należy jedynie do grona właścicieli lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w [...]. W budynku tym została jak wskazano na wstępie utworzona Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości [...], określana w niniejszym uzasadnieniu "Wspólnotą Mieszkaniową". Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1892) każdy z właścicieli lokali mieszkalnych może występować samodzielnie w postępowaniach administracyjnych i sądowych w sprawach dotyczących bezpośrednio praw do jego lokalu. Natomiast w odniesieniu do tych części budynku, które służą do wspólnego użytku właścicieli lokali mieszkalnych stroną w postępowaniach jest zarząd wspólnoty mieszkaniowej (art. 1 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 3 pkt 8 powołanej ustawy). Wspólnota mieszkaniowa może bowiem nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, a także może pozywać i być pozwaną (art. 6 ustawy). W tym zakresie właściciele poszczególnych lokali nie mogą działać samodzielnie wobec organów administracji i sądów. W rozpatrywanej sprawie skarżąca E. K. zarzuca skarżonej decyzji Wojewody [...] naruszenie prawa poprzez niezapewnienie właściwego naświetlenia placu zabaw położonego bezpośrednio przy ścianie budynku przy ul. [...] nr [...] w północnozachodnim rogu działki o numerze ewid. [...] z obr. [...]. Plac zabaw stanowi jednak część wspólną nieruchomości, a zatem podmiotem uprawnionym do działania w imieniu właścicieli lokali mieszkalnych jest zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...], a nie skarżąca E. K. Natomiast wskazywane przez skarżącą zjawiska przewidywane w przypadku realizacji projektu budowlanego będącego przedmiotem pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., a w szczególności takie immisje jak hałas związany z ruchem pojazdów dostawczych oraz odbijanie światła od szklanej fasady projektowanego budynku, z racji ich przyszłego charakteru, nie zostały przez skarżącą zbadane i udowodnione. W związku z tym można przyjąć, że skarżąca E. K. stara się chronić swój interes faktyczny, ale nie może wykazać interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji administracyjnych dotyczących inwestycji planowanej na działce sąsiedniej w stosunku do nieruchomości przy ul. [...]. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalić według norm prawa materialnego. "Mieć interes prawny" oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu. Na podstawie bardzo obszernego orzecznictwa sądów administracyjnych należy podkreślić, że koniecznymi cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i obiektywnie sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego. Od tak rozumianego interesu prawnego należy właśnie odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa Dopiero taki przepisy stanowiłyby podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. W rozpatrywanej sprawie warunki uznania skarżącej E. K. za stronę, są jeszcze surowsze. Toczące się postepowanie dotyczy bowiem decyzji o pozwoleniu na budowę. W takim przypadku interes prawny ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 pr.bud. Przepis ten jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących podmiotów: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć, stosownie do art. 3 pkt 20 pr.bud., teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określany na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów materialnych prawa administracyjnego. Sąd podkreśla zatem, że samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, iż inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość (w tym również lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym wielorodzinnym), nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Sam fakt, że określony podmiot jest właścicielem lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku sąsiadującym z nieruchomością inwestycyjną, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę. Ocena interesu prawnego, podkreśla się w orzecznictwie sądów, nie może być też dokonywana w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanej osoby. W świetle przytoczonych faktów oraz obowiązujących przepisów prawa należy stwierdzić , że skarżącej E. K. nie przysługuje interes prawny, a przez to niedopuszczalne jest badanie przez Sąd w niniejszej sprawie zasadności przedstawionych przez nią zarzutów. Natomiast w przypadku skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej sytuacja prawna jest odmienna. Z mocy powołanych wyżej przepisów ustawy o własności lokali zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej jest upoważniony do podejmowania czynności dotyczących części wspólnych, w tym takich jak plac zabaw dla dzieci stanowiący część nieruchomości wspólnej. Członkowie wspólnoty podjęli uchwałę upoważniającą zarząd do działania w przedmiotowej sprawie. Sąd stwierdza także, iż uchwała członków Wspólnoty upoważniająca do działania przed Sądem została prawidłowo przyjęta. W aktach sprawy znajduje się także wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2013 r. o dopuszczenie do udziału w charakterze strony w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji przy ul. [...] w [...] (k. 32 akt admin organu I instancji). Wspólnota Mieszkaniowa została uznana za stronę w postępowaniu w pierwszej oraz w drugiej instancji. W rezultacie, podmiotowość skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej nie budzi żadnych wątpliwości. Od strony podmiotowej Sąd stwierdził natomiast, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty sformułowane przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową pod adresem zaskarżonej decyzji. Łącząc te zarzuty ze względu na problem prawny, którego dotyczą, należy zwrócić uwagę na następujące okoliczności. Przede wszystkim Sąd zwraca uwagę, że powoływane wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie reguluje kluczowej kwestii wskazywanej przez Wspólnotę Mieszkaniową, a więc "geometrii dachu". Nieprzypadkowo powoływany akt dotyczy "warunków technicznych", a nie standardów architektonicznych lub estetycznych, możliwych rozwiązań konstrukcyjnych itp. Pojęcie geometrii dachu nie pojawia się w wymienionych przepisach, a sam kształt dachu jest uregulowany jedynie w odniesieniu do pojęcia kondygnacji, oraz wysokości budynku będącego przedmiotem projektu budowlanego. Rozporządzenie wskazuje jedynie na dachy płaskie i odróżnia je od dachu spadzistego. Taka forma, jaką przyjęto w projekcie budowlanym dla wielofunkcyjnego budynku usługowego przy ul. [...], przypominające półkulę lub elipsę w ogóle nie jest przedmiotem regulacji prawnej. Z punktu widzenia przepisów prawa w przypadku przedmiotowego budynku mamy do czynienia z dachem płaskim. Pojęcie geometrii dachu nie pojawia się również w przepisach powoływanego w decyzji o warunkach zabudowy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotniska (Dz. U. z 2003 r., Nr 130, poz. 1192). Z powyższych względów należy stwierdzić, że kształt dachu przedmiotowej inwestycji jest zgodny z wydaną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] o warunkach zabudowy. Decyzja ta w punkcie 1.1.5. przewiduje budowę dachu płaskiego z uwzględnieniem spadku technologicznego. Przykrycie dachu ażurową konstrukcją metalową pokrytą szkłem i zasłaniającą tzw. przestrzeń techniczną na dachu nie powinno być uznawane za odstępstwo od ww. decyzji. W tym zakresie Sąd stwierdza, że nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. W świetle powołanej decyzji o warunkach zabudowy projekt zatwierdzony przez prezydenta [...] nie narusza również postanowień wskazanej decyzji w odniesieniu do wysokości budynku. W punkcie 1.1.4. decyzji mówi się bowiem, iż "wysokość budynku wraz z urządzeniami na dachu (maszty, kominy, anteny) [nie powinny przekraczać] max. 30 mnpt [metrów nad poziomem terenu]". W świetle projektu budowlanego przedłożonego przez inwestora metalowo-szklana konstrukcja osłony dachu może być uznana za rodzaj urządzeń na dachu. W związku z tym wbrew twierdzeniom skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej projektowany budynek nie przekracza wysokości przewidzianej w decyzji o warunkach zabudowy. W tym również zakresie Sąd nie dopatruje się wskazanego przez skarżącą (w punkcie 5 c) naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. Sąd zwraca również uwagę, że powoływane wcześniej rozporządzenie o warunkach technicznych reguluje kwestie wysokości dachu oraz urządzeń znajdujących się ponad płaszczyzną dachu. Dotyczy to jednak kominów (ze względu na emitowane przez nie spaliny i ewentualne zagrożenie pożarem a także urządzeń wentylacyjnych (patrz: § 126, § 142, § 192 f i § 178). Żaden z tych przepisów nie wskazuje wszakże naruszenia prawa przez autorów projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją nr [...]. Przedmiotem oceny Sądu, była również podnoszona w obu skargach kwestia nasłonecznienia nieruchomości należącej do Wspólnoty Mieszkaniowej i ewentualnego zacienienia, które może być powodowane przez omawianą inwestycję. W tej kwestii Sąd zwrócił uwagę na to, że wnioski w tym zakresie wynikają zarówno z dokumentu przedłożonego przez Wspólnotę Mieszkaniową i zatytułowanego "Analiza czasu nasłonecznienia nieruchomości ul. [...] w związku z planowaną realizacją inwestycji na działce sąsiedniej – ul. [...] w [...]", jak i dokumentu przedłożonego przez inwestora pt. "Analiza czasu nasłonecznienia dla placu zabaw zlokalizowanego przy posesji [...]". Z pierwszego dokumentu wynika, że nasłonecznienie placu zabaw ograniczone jest już przez budynek Wspólnoty Mieszkaniowej. Mianowicie, do godziny 12:00 mamy do czynienia z samozacienieniem ww. placu zabaw (str. 3. z 5). Przewidywany więc w przepisach okres w jakim bada się nasłonecznienie budynków sąsiednich (10:00 – 16:00) jest skrócony o dwie godziny przez budynek skarżącej. Natomiast z drugiego dokumentu wynika, że czas nasłonecznienia ww. placu zabaw wynosi 5 godz. 23 min., czyli o ponad jedną godzinę dłużej niż nakazuje minimalna norma. Szczegółowe schematy załączone do omawianego dokumentu potwierdzają stanowisko autora projektu budynku przy ul. [...]. Sąd uznał je za prawidłowo przedstawiające zakres nasłonecznienia i zacienienia. Należy też zauważyć stwierdzenie projektanta, iż "forma budynku [...] jest formą morficzną projektowaną specjalnie po to, aby nie zacieniać sąsiednich budynków i przynależnych do nich placów. Łukowaty kształt elewacji oraz obły kształt rzutu budynku jest formą, po której linijka słońca ślizga się nie tworząc prostych krawędzi" (str. 3). Sąd stwierdza również, że zarzut formułowany przez skarżącą Wspólnotę Mieszkaniową ograniczenia nasłonecznienia placu zabaw poniżej 4 godzin jest oparty na błędnej interpretacji przepisów. Powoływane wyżej rozporządzenie w sprawie warunków technicznych przewiduje bowiem w § 40 pkt 2 zdanie drugie, że "w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się nasłonecznienie nie krótsze niż dwie godziny". Dla uniknięcia wątpliwości Sąd stwierdza, że ze względu na podział administracyjny miasta [...], budynek zlokalizowany przy ul. [...] położony jest w dzielnicy [...], a nie dzielnicy Śródmieście. Nie ma jednak najmniejszej wątpliwości, że pojęcie "zabudowy śródmiejskiej" użyte w § 40 rozporządzenia należy interpretować funkcjonalnie. Rejon ul. [...] i [...] należy do "[...]", czyli "części miasta (zwykle środkowej), która kształtuje jego wizerunek, jest jego wizytówką; dzielnicą odznaczającą się największą koncentracją instytucji politycznych, społecznych, kulturalnych, naukowych, handlowych, bankowych itp." (patrz: Słownik współczesnego języka polskiego red. naukowy Bogusław Dunaj, Warszawa 1996 str. 1111). Biorąc pod uwagę trzy kluczowe kwestie będące przedmiotem zarzutów skarżącej Sąd stwierdza, że w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego, przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz oceny zgromadzonego materiału. Nie można również zarzucić zaskarżonej decyzji, iż doszło do naruszenia art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się bowiem działań mogących podważać zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej ani też istotnych wad uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Podobnie, Sąd nie uznał innych szczegółowych zarzutów sformułowanych w skardze za zasługujące na uwzględnienie. Odnoszą się bowiem one do projektu budowlanego w wersji przed jego korektą i przed wydaniem decyzji organu drugiej instancji albo też do kwestii określonych w projekcie odmiennie niż wskazuje skarżący. Nawet gdyby stwierdzić, że organ drugiej instancji dopuścił pewne uchybienia o charakterze technicznym lub organizacyjnym, to zdaniem Sądu nie mogą stanowić one podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W tym stanie rzeczy skarga E. K. wymaga oddalenia ze względu na wskazany wyżej brak przymiotu strony w przypadku skarżącej. Natomiast skarga Wspólnoty Mieszkaniowej jest całkowicie niezasadna z powodów merytorycznych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 powołanej wcześniej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.