VII SA/Wa 2614/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2022 r. sprawy ze sprzeciwu A. O. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2021 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. O. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2021 r., Nr [...], Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. P. od decyzji Starosty [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2020 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę instalacji gazowej do budynku mieszkalnego jednorodzinnego, uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 16 lipca 2013 r. A. O. (dalej: "inwestor") złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę instalacji gazowej do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr ew. [...] z obrębu[...], gmina [...]. Po jego rozpatrzeniu Starosta [...] decyzją z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej instalacji gazowej. Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożył D.P., wywodząc swój interes prawny z faktu bycia właścicielem działki nr ew. [...], która bezpośrednio sąsiaduje z działką inwestycyjną. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2013 r., nr [...] umorzył przedmiotowe postępowanie odwoławcze. Po rozpatrzeniu skargi D. P. na powyższe rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2693/13 uchylił decyzję Wojewody [...]. Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę Wojewoda [...] rozstrzygnięciem z [...] listopada 2015 r., nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Skargę na przedmiotowe rozstrzygnięcie złożył inwestor. Po jej rozpatrzeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 stycznia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 237/16, oddalił wniesioną skargę. Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1370/17, oddalił złożoną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną. W związku z wydanymi w sprawie wyrokami, ponownie analizując akta niniejszej sprawy, Starosta [...] postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego. Z kolei zawiadomieniem z dnia 20 lipca 2020 r., organ poinformował inwestora o możliwości dokonania, w terminie 90 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, wymaganych uzupełnień. Ostatecznie w dniu 26 października 2020 r. przedłożył uzupełnioną dokumentację projektową. Decyzją z [...] grudnia 2020 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę instalacji gazowej do budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Odwołanie od przedmiotowego rozstrzygnięcia złożył D. P. Wskazał, że swój interes prawny wywodzi z własności nieruchomości nr ew. [...] w [...] gm. [...], które to prawo własności zostało naruszone ze względu na położenie fragmentu przebudowywanego punktu redukcyjno-pomiarowego - szafki typu Z-4 w działce odwołującego. Odwołujący podkreślił, że inwestor nie posiada jakiegokolwiek prawa do podłączenia się do instalacji i mediów położonych w jego działce. Zarzucił organowi I instancji również brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa i stwierdzenia, że z analizy materiału dowodowego wynika, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje jedynie zawnioskowane przez inwestora nieruchomości. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda [...] decyzją nr [...] uchylił rozstrzygnięcie Starosty [... i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w postępowaniu dotyczącym zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej określa art. 35 Prawa budowlanego. Jak wskazał organ odwoławczy, na gruncie przedmiotowej sprawy sporną kwestią jest ustalenie czy zakres inwestycji wykracza poza działki objęte wnioskiem i obejmuje również działkę o nr ew. [...] w [...]. Przedmiotem inwestycji jest budowa instalacji gazowej do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach o nr ew. [...] w obrębie [...] w jednostce ew. [...] - obszar wiejski. Z części opisowej i rysunkowej projektu budowlanego wynika, że przyłącze gazowe, do którego ma być podłączona instalacja gazowa dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajduje się na działce odwołującego. Co prawda, projekt budowlany nie wskazuje, aby roboty budowlane miały być prowadzone na działce nr ew. [...] to jednak w ocenie Wojewody [...], ze względu na charakter i opis inwestycji, w tym zaplanowane roboty, prowadzenie robót związanych z realizacją inwestycji bez ingerencji w istniejące przyłącze gazowe, znajdujące się na działce odwołującego, nie jest możliwe. Organ II instancji podkreślił, że istniejąca sieć gazowa średniego ciśnienia biegnie w ul. [...], która jest zlokalizowana, m.in. na działce odwołującego. Dodatkowo przyłącze gazowe również znajduje się na działce odwołującego. Stąd też w ocenie Wojewody [...] przedmiotowa inwestycja zakłada wykonywanie robót budowlanych na działce nr ew. [...] należącej do odwołującego. Organ odwoławczy ustalił ponadto, że służebności ustanowione na działce o nr ew. [...] nie obejmują wykonania robót budowlanych określonych we wniosku o udzielenie pozwolenie na budowę. Obliguje to więc inwestora do przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. Co więcej, zakres inwestycji wskazany w projekcie budowlanym jest szerszy niż został wskazany we wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę instalacji gazowej do budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W ocenie Wojewody [...] oznacza to, że projekt budowlany nie jest zgodny z zakresem inwestycji wskazanym we wniosku z uwagi na fakt, że inwestycja obejmuje również działkę o nr ew. [...] w [...]. Równocześnie w ramach analizy akt niniejszej sprawy Wojewoda [...] dostrzegł nieprawidłowości projektu budowlanego, które nie zostały ujęte w postanowieniu Starosty [...] nakładającym obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego. Na mapie, na której wykonano projekt zagospodarowania terenu brak jest klauzuli, zaś na projekcie zagospodarowania terenu brak jest oznaczenia granicy działki budowlanej lub terenu. Ponadto na mapie nie można odczytać trasy planowanej inwestycji. Trasa instalacji gazowej oznaczona na mapie kolorem żółtym pokrywa się również z obszarem opracowania oznaczonym na mapie kolorem czerwonym. Co więcej, Wojewoda [...] wyjaśnił, że we wniosku wskazano, iż instalacja zostanie doprowadzona do jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr ew. [...] w [...]. Natomiast w opisie technicznym wskazano, że instalację w każdym budynku należy wykonać z rur stalowych. Ponadto zarówno z mapy do celów projektowych jaki i z opisu technicznego wynika, że projektowana jest zewnętrzna i wewnętrzna instalacja gazowa. Natomiast z opisu do projektu zagospodarowania terenu wynika, że opracowanie ma na celu rozbudowę w linii ogrodzenia punktu redukcyjno-pomiarowego oraz instalacji gazowej wewnętrznej. Z informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wynika zaś, że instalacja gazowa zostanie wykonana w realizowanym budynku mieszkalnym. Odnosząc się do kolejnych nieprawidłowości sporządzonej dokumentacji organ odwoławczy uznał, że w dokumentacji projektowej w sposób nieprawidłowy określono obszar oddziaływania obiektu. Skoro bowiem opisane zamierzenie inwestycyjne będzie wchodziło w przestrzeń działki odwołującego się, oznacza to, że jego działka leży w obszarze jego oddziaływania, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Stanowiska tego nie zmienia twierdzenie inwestora, że roboty budowlane mogą być wykonane bez ingerencji w działkę odwołującego. Z samego zatem faktu ingerencji w granice działki należącej do odwołującego, planowana inwestycja powoduje ograniczenia w sposobie jej zagospodarowania. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Wojewoda [...] stwierdził, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje również działkę nr ew. [...], co nie zostało uwzględnione w przedłożonej dokumentacji projektowej. W świetle poczynionych ustaleń Wojewoda [...] uznał, że Starosta [...] przy wydaniu rozstrzygnięcia z [...] grudnia 2020 r., nie dokonał wszechstronnego ustalenia koniecznych faktów, mających znaczenie dla prawidłowego zastosowania art. 35 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego. Sprzeciw od decyzji Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. O., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem decyzja organu I instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżący wielokrotnie podkreślał, że wykonanie szafki gazowej i podłączenie jej do istniejącej instalacji gazowej będzie wykonywane wyłącznie na działkach wskazanych przez skarżącego i nie wymaga wstępu na działkę należącą do D. P. Charakter robót oraz ich zakres pozwalają bowiem na ich wykonanie bez ingerencji w przyłącze gazowe istniejące na sąsiadującej działce, co zostało jednoznacznie potwierdzone w projekcie budowlanym oraz mapie sytuacyjno-wysokościowej. Wniosek ten potwierdził się również w toku wykonywania przez skarżącego robót objętych pozwoleniem. Równocześnie w ocenie pełnomocnika skarżącego umieszczenie skrzynki w linii ogrodzenia oraz wpis w księdze wieczystej prowadzonej dla działki nr ew. [...], z którego wynika, że punkty redukcyjno-pomiarowe i skrzynki powinny znajdować się poza obszarem działki nr ew. [...], a także dokument przedłożony przez odwołującego stanowiący o tym, że przyłącze w działce nr ew. [...] kończy się w ogrodzeniu tej posesji oraz zgromadzony dotychczas materiał dowodowy - prowadzą do wniosku, że skrzynka gazowa znajduje się wyłącznie na działce nr ew. [...], nie zaś na działce nr [...]. Stąd też zdaniem strony skarżącej błędne są twierdzenia Wojewody [...], że szafka gazowa znajduje się również na działce nr [...], nie zaś wyłącznie na działce nr [...]. Ponadto pełnomocnik skarżącego podkreślił, że zgodnie z przedłożonymi wraz z projektem budowlanym przedmiotowej inwestycji warunkami przyłączenia do sieci gazowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. wydanymi przez [...] Spółkę Gazownictwa sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy [...], dostarczenie paliwa gazowego miało nastąpić do budynku jednorodzinnego posadowionego na działce nr ew. [...] i [...]. Zgodnie z pkt VI tych warunków miejscem podłączenia do sieci gazowej jest istniejące przyłącze do budynku położonego na działce nr ew. [...] i [...], nie zaś jak błędnie twierdzi Wojewoda [...], przyłącze znajdujące się w działce nr ew. [...]. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności w ocenie pełnomocnika skarżącego brak jest podstaw do wymagania od skarżącego przedłożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane. Brak jest podstaw również do twierdzenia, że zakres inwestycji wskazany w projekcie budowlanym jest szerszy, niż został wskazany we wniosku skarżącego o udzielenie pozwolenia na budowę instalacji gazowej do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...]. Na zakończenie swoich rozważań pełnomocnik skarżącego podniósł, że z uwagi na usunięcie przez skarżącego wszelkich nieprawidłowości w projekcie budowlanym, organ I instancji nie mógł wydać decyzji odmiennej treści niż zgodnej z żądaniem skarżącego. Co więcej, ewentualne inne nieprawidłowości, do usunięcia których organ nie wzywał, nie mogą być podstawą odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, mimo że mieszczą się w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda [...] wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw jest zasadny. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, iż w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017, poz. 935). Mocą tego aktu, do systemu sądowej kontroli administracji publicznej wprowadzono zasadnicze zmiany odnoszące się do kontroli tzw. decyzji kasatoryjnych. Wskazaną ustawą znowelizowano bowiem przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 dalej jako p.p.s.a.). W dziale III p.p.s.a., po rozdziale 3 dodano rozdział 3a "Sprzeciw od decyzji". Zgodnie z dodanym art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. obecnie skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W art. 64e p.p.s.a. ustawodawca zakreślił z kolei granice kontroli takiej decyzji przez Sąd wskazując, iż ten, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasatoryjnej (z art. 138 § 2 k.p.a.). Spod kontroli sądowej sprawowanej w tym trybie wyłączona jest zatem możliwość oceny problematyki prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Upraszczając, Sąd nie ocenia istoty sporu, a prawidłowość "odesłania" sprawy przez organ odwoławczy do ponownego zbadania przez organ I instancji. Rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia bowiem wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej; nie rozstrzyga więc -jak w przypadku skarg- w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie bada zatem w tym postępowaniu (o charakterze przyśpieszonym) innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a., a kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem sprowadza się wyłącznie do oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie więc ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., czy inaczej: odstąpienia od zasady ogólnej ponownego (w toku instancji, na skutek wniesionego odwołania), merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Co przy tym istotne, dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, tj. wypowiadania się w kwestiach materialnoprawnych występujących w sprawie, skoro decyzja kasacyjna nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Tym samym także orzeczenie sądu w przedmiocie sprzeciwu ma wyłącznie charakter niejako procesowy; nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem, a rozstrzyga jedynie o prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (o czym przesądza także brzmienie art. 64e p.p.s.a.). Badając – w świetle powyższych kryteriów – zasadność wydania w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej, Sąd stwierdził, że okoliczności jakimi kierował się organ odwoławczy nie uzasadniały uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sąd zauważa przy tym, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Sąd podziela stanowisko skarżącego zaprezentowane w sprzeciwie i stwierdza, że Wojewoda [...] w sposób nieuprawniony zastosował w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a., unikając w efekcie wydania merytorycznego rozstrzygnięcia i w sposób niczym nieuzasadniony przedłużając tym samym postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę instalacji gazowej. Ja wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji przyczyną wydania decyzji kasacyjnej było niewyjaśnienie przez organ I instancji czy zakres inwestycji wykracza poza działki ujęte we wniosku o pozwolenie na budowę i obejmuje także działkę nr ew. [...] w [..], ewentualny brak oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, a w konsekwencji nieprawidłowo określony obszar oddziaływania inwestycji, niezgodność zakresu inwestycji wskazanej w projekcie w stosunku do złożonego wniosku oraz nieprawidłowości formalne projektu budowlanego w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Transportu , Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz.U z 2018r., poz. 1935). Należy ponownie podkreślić, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. znajdzie zastosowanie zawsze wtedy, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego. Same nieprawidłowości, które podnosi organ odwoławczy czynią koniecznym uzupełnienie postępowania, ale nie uzasadniały jeszcze zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Sąd zauważa dodatkowo, że organ odwoławczy może (wyjątkowo) wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji, nadto: gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Tymczasem, w ocenie Sądu, wszystkie wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji braki oraz wątpliwości organu odwoławczego można usunąć korzystając z instrumentu jakim jest art. 136 k.p.a., w stopniu umożliwiającym wydanie decyzji merytorycznej. Natomiast konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, czy wezwanie inwestora do przedstawienia wyjaśnień w zakresie projektowanych robót, ich ocena w świetle przepisów Prawa Budowlanego mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej. Ponownego podkreślenia wymaga także stwierdzenie, że organ odwoławczy ma merytoryczne obowiązek rozpoznania sprawy w pełnym zakresie. Niezależnie od powyższego, stwierdzić też trzeba, że o konieczności zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a., nie może stanowić ewentualna odmienna (niż zaprezentowana przez organ I instancji) ocena merytoryczna złożonego wniosku o pozwolenie na budowę. Wskazać również należy, że konieczność wyjaśnienia czy zakres inwestycji wykracza poza działki objęte wnioskiem i obejmuje również działkę nr ew. [...], jak również konieczność analizy złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane nie stanowi o wystąpieniu żadnej z przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a., i nie uzasadnia zastosowania tego przepisu. Tym bardziej, że postępowanie w tej sprawie toczy się od 2013r., zaś organ odwoławczy uchyla się od wydania decyzji merytorycznej. Z tych też powodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie może się ostać. Sąd podziela jednocześnie stanowisko prezentowane zgodnie w orzecznictwie, że w sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. Z taką właśnie sytuacja mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa i na podstawie art. 151a § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 232 5), orzekł, jak w sentencji.