VII SA/Wa 2618/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi W. G. i L. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z (...) października 2021 r., nr (...)(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "(...)WINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust.2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), po rozpatrzeniu zażalenia W. G. i L. G. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) (dalej: "PINB") z (...) lipca 2021 r., nr (...), w przedmiocie oddalenia w całości zarzutu wniesionego w toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego celem doprowadzenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB z (...) listopada 2016 r., nr (...), nakazującej W. i L. G. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku usługowego, położonego przy ul. (...)(...) w (...), samowolnie przeznaczonego na zakład produkcji suplementów diety - utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że PINB w związku z niewykonaniem przez skarżących obowiązku wynikającego z ww. decyzji z (...) listopada 2016 r., w oparciu o przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a.") wszczął postępowanie w celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. Po uprzednim doręczeniu skarżącym 27 lutego 2017 r., upomnienia z 22 lutego 2017 r., nr (...) 5 lipca 2021 r. po stwierdzeniu, że powyższy obowiązek nie został wykonany, doręczył skarżącym tytuły wykonawcze z 1 lipca 2021 r., nr (...), czym wszczęto postępowanie egzekucyjne w sprawie. Skarżący pismem z 7 lipca 2021 r. wnieśli zarzut odnośnie prowadzonej egzekucji administracyjnej, który został oddalony w całości przez organ powiatowy postanowieniem z (...) lipca 2021 r., nr (...). Od powyższego postanowienia, skarżący złożyli zażalenie. (...)WINB uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa, a argumenty zawarte w zażaleniu są niezasadne. Organ przytoczył treść art. 33 § 2 u.p.e.a., i wyjaśnił, że skarżący w piśmie z 7 lipca 2021 r. wskazali zarzut braku wymagalności egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.). Organ przypomniał, że skuteczne wniesienie zarzutów przez zobowiązanego wszczyna postępowanie w sprawie rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie ich zasadności. Zakres przedmiotowego postępowania zależy od zakresu zarzutów, bowiem to na wnoszącym zarzut każdorazowo spoczywa obowiązek wskazania, która z okoliczności określonych w art. 33 § 2 ww. ustawy stanowi podstawę środka prawnego. Zarzut wniesiony w oparciu o powyższy przepis powinien spełniać wymogi formalne wynikające z treści art. 63 k.p.a., w zw. z art. 18 u.p.e.a. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego w zarzutach w terminie otwartym na ich zgłoszenie, zaś konieczność wskazania podstawy prawnej spoczywa na zobowiązanym. Obowiązek wskazania, na której z okoliczności z wymienionych w art. 33 u.p.e.a. zobowiązany opiera swój zarzut, spoczywa na zobowiązanym. Wniesienie zarzutów z innych przyczyn niż to wynika z ww. przepisu pozbawia organ egzekucyjny uprawnień do ich rozpatrzenia. Jeżeli dany zarzut oraz okoliczności uzasadniające go nie zostaną podniesione przez zobowiązanego, to nie mogą być rozpoznane przez organy prowadzące postępowanie egzekucyjne. Zdaniem skarżących przesłanką do uznania obowiązku wynikającego z decyzji PINB (...) nr (...) za niewymagalny jest "toczące się postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą produkcja suplementów diety na dz. ew. nr (...) z ob. (...) przy (...) w dzielnicy (...) w (...) (...)". W ocenie (...)WINB, organ powiatowy dokonał właściwej kwalifikacji i oceny zarzutu braku wymagalności obowiązku, wniesionego przez skarżących, wykazując przy tym jego bezzasadność. Zarzut niewymagalności egzekwowanego obowiązku podnoszony przez skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzji ostatecznej służy domniemanie legalności. jest ona obowiązująca i powinna być wykonywana. Natomiast adresat decyzji, który odmawia jej wykonywania czyni to na własne ryzyko, bowiem do czasu, kiedy decyzja nie zostanie wycofana z obrotu prawnego, może być egzekwowana w trybie egzekucji administracyjnej przy użyciu dostępnych środków. Wobec niewykonania obowiązku organ powiatowy był zobowiązany do wszczęcia i prowadzenia postępowania, celem wyegzekwowania od podmiotu zobowiązanego obowiązku na niego nałożonego. Egzekwowany obowiązek nie został wykonany, nie został umorzony, nie przedawnił się i nie wygasł, jego wykonalność nie została wstrzymana przez sąd wojewódzki ani organ administracyjny, a także jest obowiązkiem istniejącym i wymagalnym. Wobec powyższego organ powiatowy prawidłowo podjął czynności egzekucyjne, celem wyegzekwowania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją nr (...). Stosownie do art. 29 ust. 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie znaczy to jednak, że organ nadrzędny jest zwolniony od badania dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji pod względem formalnym. Powołując się na wyrok NSA z 25 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 2081/97 organ odwoławczy wyjaśnił, że dopóki w obiegu prawnym znajduje się ostateczna decyzja organu powiatowego z 18 listopada 2016 r., nr (...), to organ egzekucyjny ma obowiązek podejmowania czynności celem jej wyegzekwowania. Odnosząc się do argumentów zawartych w zażaleniu stwierdził, że ww. decyzja PINB nr (...) jest ostateczna i wykonalna. WSA w Warszawie wyrokiem z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 511/17 oddalił skargę na decyzję (...)WINB z 18 stycznia 2017 r., nr (...) którą utrzymano w mocy egzekwowaną decyzję organu powiatowego. Z kolei NSA wyrokiem z 17 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2031/18 oddalił skargę kasacyjną od rozstrzygnięcia Sądu I instancji. W przedmiotowej sprawie nie zapadło rozstrzygnięcie sądowe lub administracyjne skutkujące wycofaniem z obrotu prawnego egzekwowanej decyzji ostatecznej. Wobec powyższego nie nastąpiła sytuacja pozbawiająca cech wykonalności obowiązku nałożonego ww. decyzją organu powiatowego. Organ odwoławczy podkreślił, że w zażaleniu na postanowienie organu I instancji nie wskazano żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zakwestionowania stanowiska organu powiatowego, odnośnie oddalenia zarzutów. Stanowiące załącznik do zarzutów z 7 lipca 2021 r. wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) (dalej: "SKO") postanowienie z (...) marca 2019 r., pozostaje bez wpływu na toczące się przed organem nadzoru budowlanego postępowanie egzekucyjne. Organ powiatowy w sposób wyczerpujący przedstawił stanowisko w sprawie. Argumenty przedstawione przez skarżących nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle obowiązujących przepisów nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Z powyższym postanowieniem nie godzili się W. G. i L. G., wnosząc pismem datowanym na 23 listopada 2021 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości. Ww. postanowieniu zarzucili: " a) naruszenie prawa materialnego - art. 33 § 2 pkt 4 w zw. z art. 15 i art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ["u.p.e.a."], poprzez nieuznanie w całości zgłoszonego zarzutu, pomimo istnienia podstaw do uznania zgłoszonego zarzutu; b) naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 124 § 2 w zw. z art. 80 k.pa. oraz w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez nierozpoznanie sprawy w sposób wyczerpujący i wszechstronny, nierozważenie i nieuwzględnienie słusznego interesu Skarżących, niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia, nierozpatrzenie zarzutu opartego na przesłance braku uprzedniego doręczenia zobowiązanym upomnienia, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia wydanego z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.". Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia, uzasadniając to tym, że organ nie rozpoznał zarzutu opartego na przesłance wskazanej w art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., a mianowicie braku uprzedniego doręczenia zobowiązanym upomnienia, pomimo że było ono wymagane. Stosownie do art. 15 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel przesłał zobowiązanemu pisemne upomnienie, sporządzone zgodnie z zasadami określonymi w art. 15 u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Ustawodawca przywiązuje wielką wagę do dobrowolnego wykonywania obowiązków, o czym świadczy nakaz umorzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku braku upomnienia zobowiązanego, jeśli upomnienie takie było obligatoryjne. Upomnienie ma z jednej strony walor informacyjny i perswazyjny - przypomina bowiem zobowiązanemu o konieczności wykonania nałożonego na niego obowiązku oraz wskazuje na konsekwencje niewykonania obowiązku - wszczęcie egzekucji administracyjnej, a z drugiej strony doręczenie upomnienia wywołuje doniosły skutek prawny, ponieważ jest warunkiem dopuszczalności prowadzenia egzekucji. W przedmiotowej sprawie przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie doręczono skarżącym wymaganego upomnienia, zawierającego dane wskazane w art. 15 u.p.e.a. Upomnienie z 22 lutego 2017r., nr (...)zostało doręczone skarżącym wiele lat temu, przed dokonaniem wstrzymania wykonalności decyzji PINB z (...) listopada 2016 r., Nr (...). W związku z wstrzymaniem wykonania decyzji przez WSA w Warszawie w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 511/17, wymagalność wykonania obowiązku wynikającego z decyzji powstała dopiero wraz z prawomocnym zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego - 17 lutego 2021 r. (w związku z oddaleniem przez NSA skargi kasacyjnej wniesionej przez skarżących od ww. wyroku WSA w Warszawie). Zdaniem skarżących, w sprawie bezspornym jest, że po 17 lutego 2021 r., nie zostało do skarżących skierowane upomnienie, zawierające dane wskazane w art. 15 u.p.e.a. Podkreślili, że doręczenie upomnienia w 2017 r., a więc 4 lata wcześniej, niż wszczęcie egzekucji - nie stanowi należytego zrealizowania normy prawnej wynikającej z art. 15 u.p.e.a., gdyż nie spełnia przesłanki uprzedniości, o której mowa w art. 15 u.p.e.a., nie realizuje celu przypomnienia o obowiązku wykonania decyzji i nie pozostawia zobowiązanym czasu na wykonanie obowiązku podlegającego egzekucji dobrowolnie, bez potrzeby stosowania środków egzekucyjnych, w szczególności biorąc pod uwagę stan epidemii obowiązujący w Polsce. Z drugiej strony brak upomnienia stanowi przeszkodę prawną do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku wymagalności obowiązku wynikającego z decyzji dodali, że organ nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy, w tym, że skarżący nie uchylają się od obowiązku wykonania decyzji (co jest również warunkiem koniecznym dopuszczalności wystosowania upomnienia), a obecnie prowadzone jest postępowanie legalizacyjne wobec działalności obiektu usytuowanego na przedmiotowej nieruchomości (toczy się postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą produkcja suplementów diety przy ul. (...)), której uciążliwość dla środowiska jest istotnie mniejsza, aniżeli poprzedni sposób użytkowania budynku polegający na impregnacji drewna. Kontrole prowadzone w obecnie prowadzonym zakładzie nie wykazały żadnych zagrożeń dla środowiska czy bezpieczeństwa, przestrzegane są w najwyższym stopniu wszelkie przepisy związane z ochroną środowiska oraz zdrowia ludzi. W związku z ww. wyrokiem NSA, najemca nieruchomości podjął także intensywne działania zmierzające do zaprzestania korzystania z nieruchomości w dotychczasowym zakresie, jednakże z uwagi na panujący stan epidemii wszelkie działania faktyczne i prawne wymagają dłuższego czasu. Z uwagi na obowiązujące przepisy ochrony środowiska, obecnie nie jest możliwe przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku usługowego, położonego przy ul. (...) (jako zakładu impregnacji drewna), co oznacza obiektywny brak możliwości wykonania decyzji zgodnie z jej treścią. Okoliczność ta, przesądzająca również o nieuchylaniu się skarżących od jej wykonania, powinna być przez organ egzekucyjny uwzględniona, a nie została. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowane postanowienie jest prawidłowe, a skarga była niezasadna. W ocenie Sądu, postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone przez organa obu instancji zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ze wskazaniem podstawy prawnej prowadzenia egzekucji. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie [...] w pełni odpowiada prawu. Organ ten, działając na skutek zażalenia na postanowienie o oddaleniu wniesionego przez skarżących zarzutu dotyczącego prowadzonego wobec nich postępowania egzekucyjnego, ponownie zarzut ten poddał ocenie biorąc przy tym pod uwagę tryb uregulowany w ww. art. 34 u.p.e.a. Rozwijając tę ocenę należy dostrzec, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść podniesionych przez stronę zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 ww. ustawy. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są więc sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. Co równie istotne, zgodnie z omawianą regulacją zasadą jest, że postanowienie organu egzekucyjnego powinno być poprzedzone ostatecznym postanowieniem wierzyciela, które w przypadkach wskazanych w art. 34 § 1 ma charakter wiążący dla organu egzekucyjnego. (...)WINB, orzekając w sprawie, miał na uwadze powyższe. Wziął pod rozwagę zarzut zgłoszone przez zobowiązanego, ale też uwzględnił, że wierzyciel uznał go za nieuzasadniony, a w zakresie zarzutu dotyczącego wymagalności obowiązku, stanowisko to było dla organu egzekucyjnego wiążące. Niemniej rozpoznając sprawę organ II instancji odniósł się także i do kwestii podniesionych w rozpatrywanym środku zaskarżenia, co też znalazło wyraz w uzasadnieniu postanowienia tego organu, z konkluzją o braku podstaw do uwzględnienia zgłoszonego przez skarżących zarzutu. Należy też wyjaśnić, że jedynym zarzutem, który w piśmie z 7 lipca 2021 r., stanowiącym zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, podnieśli skarżący był zarzut ujęty w art. 33 § 2 pkt 6 lit c u.p.e.a., to jest brak wymagalności obowiązku z innej przyczyny, niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej. Ów brak wymagalności wynikać miał z toczącego się postępowania o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia pod nazwą "produkcja suplementów diety" przy ul. (...). Tym samym, skarżący w sposób wiążący organ I (ale i II) instancji zakreślili ramy postępowania administracyjnego zainicjowanego ww. zarzutem, gdyż zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Organ I instancji nie był więc władny w ramach własnej kognicji do oceny innych, wymienionych w art. 33 § 2 pkt 1 – 6 u.p.e.a., jako niepowołanych przez skarżących. Wierzyciel, którym w niniejszej sprawie był PINB, wydał 29 lipca 2021 r. postanowienie o oddaleniu zarzutów skarżących – co było w pełni zgodne z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. W uzasadnieniu postanowienia wierzyciel słusznie powołał się na to, że istotą postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania nałożonego na dłużnika obowiązku, zaś fakt – niewykazany zresztą w żaden sposób przez skarżących – potencjalnego postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej nie powoduje braku wymagalności nałożonego na skarżących obowiązku "z innej przyczyny", a więc nie może stanowić skutecznego zarzutu z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. Takie stanowisko organu było więc zgodne z prawem, zaś uzasadnienie postanowienia o oddaleniu zarzutów w pełni odpowiadało dyspozycji art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. pod względem uzasadnienia prawnego i faktycznego oraz wykazania przesłanek, którymi kierował się wierzyciel. Tym samym – wbrew twierdzeniom podniesionym w skardze do tut. Sądu – PINB nie tylko nie musiał, ale nawet nie mógł rozważać kwestii związanych z niepodniesionym przez skarżących w piśmie inicjującym postępowanie zarzutem z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. w postaci braku uprzedniego doręczenia zobowiązanym upomnienia, pomimo że było ono wymagane. Kwestia ta podniesiona została przez skarżących dopiero w odwołaniu od ww. postanowienia, ale jako zarzut dotyczący nieprawidłowości postępowania wierzyciela poprzedzającego zaskarżone odwołaniem postanowienie, a nie jako zarzut w postepowaniu egzekucyjnym. Niezasadnym były więc podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 33 § 2 pkt 4 w zw. z art. 15 u.p.e.a., gdyż skarżący nie wskazywali w swym zarzucie z 7 lipca 2021 r. na brak uprzedniego doręczenia im upomnienia. Należy jednak podkreślić, że organ II instancji wyjaśnił w uzasadnieniu faktycznym swego rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym, dlaczego twierdzenia skarżących w tym zakresie nie były zasadne. Tym samym nie zostały naruszone ww. przepisy "przez nieuznanie w całości zgłoszonego zarzutu, pomimo istnienia podstaw do uznania zgłoszonego zarzutu". Stąd też słusznie organ odwoławczy zastosował art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymując w mocy postanowienie wierzyciela z 29 lipca 2021 r., zasadnie wyjaśniając, że jeżeli jakiś zarzut oraz okoliczności uzasadniające go nie zostaną podniesione przez zobowiązanego w zarzutach w sprawie egzekucji administracyjnej, to nie może on być rozpoznane przez organy prowadzące postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu postanowienia drugoinstancyjnego (...)WINB - zgodnie z art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. - wyjaśnił stronom przesłanki rozstrzygnięcia, wskazując na poprawnie ustalony (w oparciu o zebrane w sprawie dowody, zawarte w aktach sprawy) stan faktyczny i wyjaśnił prawidłowo podstawy prawne swego postanowienia. Nie został tym samym naruszony art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. "przez utrzymanie w mocy postanowienia wydanego z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.". Organa obu instancji, w granicach sprawy wytyczonych jedynym, podniesionym przez skarżących zarzutem, prawidłowo ustaliły zarówno stan faktyczny, jak i prawny odnoszący się do prowadzonego postępowania, zainicjowanego pismem z 7 lipca 2021 r. – zarzutem skarżących w sprawie egzekucji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się tym samym naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 124 § 2 w zw. z art. 80 k.pa. oraz w zw. z art. 18 u.p.e.a. "przez nierozpoznanie sprawy w sposób wyczerpujący i wszechstronny, nierozważenie i nieuwzględnienie słusznego interesu Skarżących, niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia". Odnosząc się do stanowiska skarżących, prezentowanego również w skardze, (...)WINB prawidłowo wyjaśnił, że decyzja PINB nr (...), z której wynikał egzekwowany w postępowaniu egzekucyjnym obowiązek, jest ostateczna i wykonalna. Rzeczywiście bowiem WSA w Warszawie wyrokiem z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 511/17 oddalił skargę na decyzję [...] z [...] stycznia 2017 r., [...] którą utrzymano w mocy egzekwowaną decyzję PINB, a NSA wyrokiem z 17 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2031/18 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku. Jak ponadto wynika z analizy akt sprawy, rację miał organ II instancji, wskazując na brak wyroku lub decyzji administracyjnej, z których wynikałby brak wymagalności egzekwowanej decyzji ostatecznej. Dlatego też, wobec istnienia ostatecznej decyzji administracyjnej, określającej obowiązek, którego skarżący nie wykonali, organ egzekucyjny miał obowiązek podjęcia czynności celem jej wyegzekwowania, nie będąc jednocześnie uprawnionym do badania zasadności wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 ust. 1 u.p.e.a.). Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.