VII SA/Wa 262/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Skarżący – P. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...]. Zaskarżonym postanowieniem organ uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015r., znak: [...] nakładające na skarżącego obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej, w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie wyznaczył nowy termin – do dnia 29 stycznia 2016r., w pozostałej części utrzymał w mocy ww. postanowienie z dnia 15 września 2015 r.. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r., znak: [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wyznaczony przez organ okres na sporządzenie ekspertyzy jest bardzo krótki, a wykonanie postanowienia wiązać się może ze znacznymi kosztami sporządzenia całkowicie zbędnej ekspertyzy. Tym samym skarżący może zostać narażony na całkowicie zbędne znaczne koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że argumenty zawarte w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie są ogólnikowe i nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym. Skarżący wskazał co prawda, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może wiązać się z poniesieniem znacznych kosztów związanych ze sporządzeniem ekspertyzy, jednakże nie przedstawił rzeczywistych kosztów wykonania takiej ekspertyzy. Sąd zatem nie jest w stanie ocenić czy istotnie koszty związane z wykonaniem ekspertyzy mogą spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, czy też spowodować trudne do odwrócenia skutki. Tym samym tak skonstruowany wniosek uniemożliwia dokonanie oceny, czy i jakie negatywne skutki mogą wystąpić w razie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2014 r. w sprawach II OZ 957/14 oraz II OZ 958/14, niepubl.). Należy dodatkowo wyjaśnić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o samej skardze. Zaskarżona decyzja zostanie, bowiem poddana odrębnemu i szczegółowemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a.