VII SA/Wa 2642/15

Dnia 29 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 6.000 zł za prowadzenie działalności w barze gastronomicznym niezgodnie z decyzją o zatwierdzeniu zakładu oraz wbrew decyzji nakazującej zawieszenie działalności gastronomicznej. W piśmie z 8 stycznia [...] Sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego w osobie adwokata złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że skarżona decyzja jest wadliwa i nie powinna się ostać. Wykonanie decyzji może wyrządzić Spółce znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Obecna sytuacja finansowa Spółki nie jest dobra, w okresie od stycznia do września 2015 r. Spółka nie przynosiła żądnych zysków, a ponosiła głównie straty w wysokości netto 249.474,38 zł. Znaczna część kosztów Spółki to wydatki związane z modernizacją lokalu, wynagrodzeniem za usługi świadczone na rzecz Skarżącej, wynagrodzenie dla osób zatrudnionych przez Skarżącą. Skarżąca w świetle obecnego rachunku zysków i strat nie jest w stanie uiścić kwoty 6.000 zł. Wykonanie decyzji skutkować będzie pogłębieniem się już trudnej sytuacji finansowej, bowiem Spółka nie będzie mogła regulować i tak już od dawna wymagalnych należności wobec wierzycieli. Zaistnienie takiej sytuacji może prowadzić do braku płynności finansowej Spółki a nawet do likwidacji przedsiębiorstwa. Wykonanie decyzji jest zatem realnym zagrożeniem dla istniejącej sytuacji ekonomicznej Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu (wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności). Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zadaniem strony skarżącej jest zatem wykazanie i należyte uzasadnienie zaistniałych przesłanek wstrzymania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04; www.orzeczenia.nsa.gov.pl) chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Przy czym ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, skarżąca Spółka nie wykazała okoliczności, które stanowiłyby w dostatecznym stopniu uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem zaskarżonej decyzji, której dotyczy rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania, jest nałożona na skarżącą spółkę kara pieniężna. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z poniesieniem straty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12; postanowienia WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2466/13 i z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 667/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo powołanie się na wysokość kary w stosunku do "aktualnej sytuacji" finansowej, nie zwalnia strony z obowiązku szczegółowego uzasadnienia wniosku o wtrzymanie jej wykonania, poprzez wykazanie prostych zestawień przychodu i ponoszonych kosztów, na które się powołuje popartych wyciągiem bankowym Spółki. We wniosku Spółka jedynie bardzo ogólnie wskazała, że uiszczenie kary będzie wiązało się ze znacznym ograniczeniem lub wręcz zakończeniem działalności gospodarczej. Przedstawiona w tym zakresie lakoniczna argumentacja jest niewystarczająca do uznania, że uiszczenie kary wywoła skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe twierdzenia skarżącej, pozbawione szerszego uzasadnienia, niepoparte faktami ani odnoszącymi się do nich dowodami, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Zauważyć należy, że kapitał zakładowy Spółki wykazany w uwierzytelnionym przez pełnomocnika Spółki wydruku z KRS aktualnym na dzień 9 października 2015 r. wynosi 5.000 zł. Wydaje się zatem mało prawdopodobne, że Spółka obracając kwotą łącznie ok. 750.000 zł – koszty działalności operacyjnej (Sąd posługuje się sporządzonym przez doradcę podatkowego dołączonym do wniosku o wstrzymanie wykonania zestawieniem zysków i strat za okres styczeń - wrzesień 2015 r.) nie jest w stanie uiścić kwoty 6.000 zł kary. Spółka nie wykazała skąd pochodzą środki tej wielkości służące obrotowi gospodarczemu Spółki, czy z kredytu czy z innych źródeł. Z dokumentacji (KRS) wynika jedynie dysponowanie przez Spółkę kapitałem zakładowym w wysokości 5.000 zł. To na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na etapie badania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd nie bada też skargi, ani zaskarżonej decyzji po kątem jej zgodności z prawem. Tego Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.