VII SA/Wa 2649/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skargi J Ż i E Ż na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po rozpatrzeniu wniosku E Z i J Z o wyrażenie zgody na urządzenie zjazdu - decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r., znak: [...] nie wyraził zgody na urządzenie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...], położoną na gruntach wsi [...]. J Z i E Z w dniu [...] stycznia 2013r złożyli do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wniosek o uchylenie na podstawie art. 154 k.p.a. odmownej decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r., znak: [...]i wydanie nowej decyzji o udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r. Po rozpatrzeniu wniosku J Z i E Z o ponowne rozpatrzenie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. J Z i E Z wnieśli skargę na to rozstrzygnięcie, w wyniku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1294/13 uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po ponownym rozpatrzeniu wniosku J Z i E małż. Z - decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] odmówił uchylenia na podstawie art. 154 k.p.a. ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r nie wyrażającej zgody na urządzenie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]. Następnie po rozpatrzeniu wniosku J Z i E Z o ponowne rozpatrzenie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] września 2014 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że J Z i E Z są właścicielami działki o numerze ewid. [...] położonej w [...], przylegającej do istniejącego pasa drogowego drogi krajowej nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym w stanie surowym otwartym. Budynek mieszkalny został wybudowany w oparciu o decyzję Wójta Gminy [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 1994 r., znak: [...]. W dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], którego zapisy określały obsługę komunikacyjną działki, tj. poprzez istniejącą ówcześnie nieurządzoną drogę gminną przebiegającą po śladzie działki nr ewid. [...]. Właściciele działek sąsiednich zmienili samowolnie sposób użytkowania działki nr ewid. [...] (przeznaczonej pod drogę). Natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego została wyeliminowana z obiegu prawnego decyzją Wojewody [...]z dnia [...] marca 2006 r., znak: [...] poprzez stwierdzenie jej nieważności wskutek rażącego naruszenia prawa, tj. pozwolenie na budowę dotyczyło nieruchomości nie mającej dostępu do drogi publicznej. Organ wskazał, że droga krajowa nr [...] zarządzeniem nr 28 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, została zaliczona do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430 ze zm.), w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Zatem w odniesieniu do dróg krajowych klasy GP przepisy prawa stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają bowiem za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dostępu do drogi publicznej. W ocenie organu z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że działka nr ewid. [...] położona w miejscowości [...], zgodnie z uchwałą Rady Gminy [...] z 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego gminę [...], znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem: MN.16 – tereny zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]z 2011 r. teren oznaczony symbolem MN.16 powinien mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną z drogi gminnej oznaczonej symbolem 1.KDD.10, równoległej do drogi krajowej nr [...]. Oznacza to, że dojazd do nieruchomości należącej do stron powinien odbywać się za pośrednictwem drogi gminnej mającej połączenie z drogą krajową nr [...]. Obsługa komunikacyjna przedmiotowej nieruchomości może być zapewniona w inny sposób, bez konieczności wykonywania zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...], a tym samym stwarzania dodatkowego punktu kolizji na tej drodze, zagrażającego bezpieczeństwu ruchu oraz ograniczającego jego płynność dla wszystkich uczestników drogi krajowej. Mając na uwadze ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], nie sposób, zdaniem organu, uznać, że uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r. i wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] na działkę ewid. [...] w [...] byłoby zgodne z jego zapisami. Miejsce obsługi komunikacyjnej tego terenu zostało bowiem w załączniku graficznym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyraźnie określone. Organ podkreślił, że obowiązek realizacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego leży w gestii Gminy. Zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyjętym w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 758/07, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest z mocy art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, aktem prawa miejscowego i jako taki zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. Wiąże nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i gminy oraz inne organy państwa we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych. Podobnie uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/GI 759/08, który wskazał, że postanowienia planu miejscowego wiążą organy wydające pozwolenia na budowę, wiążą także organ udzielający zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu. Zarządca drogi nie może udzielić zezwolenia na wykonanie zjazdu, nawet spełniającego wszelkie warunki techniczne, jeśli zjazd taki w świetle postanowień planu miejscowego na danym terenie nie jest dopuszczalny. Ponadto wskazał, że wyrażenie zgody na zjazd indywidualny nie może pozostawać w sprzeczności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Należy przy tym zwrócić uwagę, że Gmina [...] zobowiązała się zrealizować ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące działki nr ewid. [...] w [...] , tj. wybudować drogę gminną, do 2016 roku. Organ wskazał także, że na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] występuje bardzo duże natężenie ruchu drogowego, które wzrosło o ponad 44% w porównaniu z rokiem 2000. Każdy dodatkowy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ogranicza jego płynność, i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze oraz im większa jest liczba zjazdów i częstość ich występowania. W ocenie organu argumentacja wnioskodawców, zawarta we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie uzasadnia prawnie dopuszczalnej lokalizacji zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę nr ewid. [...] położoną w [...]. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem wyjątkowa sytuacja w rozumieniu § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. Organ stwierdził, że istnieje inna możliwość zapewnienia dostępu do drogi publicznej z działki [...], zaś wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu w tym miejscu pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa oraz interesem społecznym. Zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez błędne ustalenie przez organ stanu faktycznego sprawy również został uznany za niezasadny. Okoliczności faktyczne w sprawie zostały bowiem ustalone prawidłowo, a ocena materiału dowodowego nie była dowolna ani też sprzeczna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W sprawie nie doszło, zdaniem organu, do przyznania prymatu interesowi społecznemu kosztem interesu strony, bowiem wydając decyzję wzięto pod uwagę zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes stron, a także obowiązujące przepisy prawa. Organ wyjaśnił pojęcie "słusznego interesu strony", a następnie wyjaśnił, że postępowanie administracyjne prowadzone w ramach przepisu art. 154 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) powinno zmierzać do wyjaśnienia, czy za uwzględnieniem wniosku o zmianę lub uchylenie decyzji przemawia wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony. W ocenie organu niedopuszczalne jest powodowanie zagrożenia wypadkowego zwłaszcza, w sytuacji bardzo dużych natężeń ruchu kołowego, w tym ruchu ciężarowego. Stan faktyczny i prawny w żadnej mierze nie przemawia za wydaniem decyzji zgodnej z żądaniem wnioskodawców. Rozwiązanie sprawy dojazdu do przedmiotowej działki może bowiem polegać na wykonaniu drogi dojazdowej zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wobec deklaracji Gminy [...], że budowa drogi nastąpi do 2016 r., organ uznał za niezasadny zarzut wnioskodawców, że wybudowanie tej drogi jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Organ podkreślił przy tym, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wiąże zarówno właścicieli nieruchomości położonych na tym obszarze, jak i gminę i inne organy administracji publicznej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej opisane rozstrzygnięcie wnieśli J Z i E Z reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania mające wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a mianowicie: a. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego - z pominięciem aspektu słusznego interesu strony skarżącej, a następnie dokonanie przez organ administracji dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, czego wyrazem jest nieuzasadnione przyznanie w niniejszej sprawie prymatu interesowi społecznemu kosztem słusznego i wymagającego ochrony interesu skarżących; b. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego i nieuzasadnione przyjęcie, że nieruchomość skarżących ma lub będzie mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej niższej klasy, podczas gdy powyższe nie wynika z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności nie wynika to z treści pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., którego nie można traktować jako obietnicy, zobowiązania czy promesy budowy drogi; 2. prawa materialnego, tj. § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy udzielenie zgody na zlokalizowanie zjazdu z nieruchomości skarżących do drogi klasy GP jest bezwzględnie niedopuszczalne, które to uchybienia w konsekwencji doprowadziły do: 3. naruszenia słusznego interesu strony skarżącej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. w sytuacji, gdy stan prawny i faktyczny na nieruchomości stanowiącej działkę ewid. nr [...] będącej własnością strony skarżącej przemawia za wydaniem decyzji o odmiennej treści z uwagi na brak dostępu do drogi publicznej. Skarżący podkreślili, że organ oparł się na okolicznościach przyszłych, co do których nie ma pewności, czy w ogóle nastąpią. Nie jest bowiem bez znaczenia, że droga niższej klasy obecnie nie istnieje i nie jest pewne, czy w ogóle powstanie. Podnosząc powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego skarga podlegała oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, iż w sprawie zmiany w trybie art. 154 k.p.a. ostatecznej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2000 r., znak: [...] wypowiadał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1294/13 zawarł ocenę prawną wiążącą w sprawie sąd oraz organ zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wskazanym wyrokiem uchylone zostały wcześniejsze decyzje Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad odmawiające zmiany w trybie art. 154 k.p.a. ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2000 r., znak: [...] nie wyrażającej zgody na urządzenie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]. Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom organu zastosowanie trybu art. 154 k.p.a. jest możliwe gdyż decyzja o odmowie zezwolenia na lokalizację zjazdu nie jest decyzją związaną i na jej podstawie strona nie nabyła prawa. Sąd zanegował ustalenia organu z których wynika, że działka o nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej niższej klasy bowiem nie można zdaniem Sądu utożsamiać stanu faktycznego, w którym nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej ze stanem faktycznym, w którym istnieje jedynie projekt drogi mający umożliwić taki dostęp. Jednocześnie Sąd podkreślił, że "brak dostępu danej nieruchomości do drogi publicznej nie jest co prawda bezpośrednią podstawą wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej jednakże wskazana wyżej okoliczność może mieć wpływ na proces harmonizowania interesu społecznego i słusznego interesu strony(..)". W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał również, iż " rozpoznając sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę powyższe wskazówki i rozważy w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, czy w sprawie istnieje interes społeczny lub słuszny interes strony uzasadniający zmianę decyzji z dnia [...].08.2000r". Ponownie rozpatrując wniosek skarżących organ zastosował się do wiążącej oceny prawnej i po ustaleniu stanu faktycznego sprawy zbadał, czy za uwzględnieniem wniosku o zmianę lub uchylenie decyzji przemawia wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony. Z ustalonego przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad stanu faktycznego sprawy, znajdującego oparcie w materiale dowodowym wynika, że nieruchomość skarżących nie posiada w chwili obecnej dostępu do drogi publicznej. Jednakże taki dostęp został przewidziany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] z 2011 r., zgodnie z którym - teren oznaczony symbolem MN.16 na którym położona jest działka skarżących powinien mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną z drogi gminnej oznaczonej symbolem 1.KDD.10, równoległej do drogi krajowej nr [...]. Oznacza to, że dojazd do nieruchomości należącej do strony skarżącej powinien odbywać się za pośrednictwem drogi gminnej mającej połączenie z drogą krajową nr [...]. Planowana droga, jak wynika z pisma Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., zostanie wybudowana w 2016r. Z ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy wynika również, iż droga krajowa nr [...] zarządzeniem nr 28 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, została zaliczona do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP), co oznacza, że w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo (§ 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie). Organ zbadał też natężenie ruchu drogowego, które na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] jest bardzo duże i wzrosło o ponad 44% w porównaniu z rokiem 2000. Podkreślił znaczne natężenie ruchu ciężarowego wskazując, że z powodu braku ograniczeń na prostoliniowym odcinku drogi i dobrej widoczności pojazdy rozwijają znaczne prędkości, co powoduje wzrost zagrożenia wystąpienia ciężkich wypadków. Zdaniem organu każdy dodatkowy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ogranicza jego płynność, i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze oraz im większa jest liczba zjazdów i częstość ich występowania. W świetle tak ustalonego stanu faktycznego sprawy organ doszedł do wniosku, że za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej nie przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. W ocenie sądu Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad trafnie uznał, iż brak było podstaw prawnych do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2000 r. nie wyrażającej zgody na urządzenie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]. Przepis art. 154 § 1 k.p.a. ustanawia dwie przesłanki, które muszą wystąpić łącznie, aby można było wzruszyć decyzję ostateczną. Nie może ona, po pierwsze, tworzyć praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania oraz za jej wzruszeniem muszą przemawiać względy interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Z użycia w przepisie spójnika "lub" wynika, że wystarczą racje interesu społecznego bądź tylko względy na słuszny, a więc kwalifikowany interes strony. Na podstawie art. 154 k.p.a. organ administracji publicznej orzeka na zasadzie uznania administracyjnego, co wynika z użycia w tym przepisie słowa "może". Do organu należy ocena tego, czy interes społeczny przemawia za wzruszeniem decyzji i do niego należy również ocena słuszności interesu strony. Organ słusznie przyjął, iż uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej poprzez wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym. Niedopuszczalne jest bowiem stwarzanie zagrożenia wypadkowego, zwłaszcza w sytuacji bardzo dużych natężeń ruchu drogowego, w tym ruchu ciężarowego. Wybudowanie nowego zjazdu znacznie zwiększy ryzyko wystąpienia na drodze krajowej kolizji i wypadków. Stwierdzić należy że w świetle treści art. 154 k.p.a. zaskarżona decyzja jest prawidłowa, gdyż podane w niej motywy odmowy uchylenia decyzji nawiązują do przesłanek "interesu społecznego" lub "słusznego interesu strony" wyjaśniając dlaczego w ustalonym stanie faktycznym i prawnym żądanie strony nie jest słuszne i nie zasługuje na społeczną akceptację. Ubocznie sąd zauważa, iż w aktach sprawy znajduje się wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia [...] lipca 2009r, [...] zasądzający od Gminy [...] na rzecz skarżących kwotę 211.712 zł tytułem szkody w postaci nakładów na budowę domu mieszkalnego w związku z wadliwością decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).