VII SA/Wa 2665/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] SA od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] [...] z dnia [...].07.2016 r., nakazującej [...] SA dokonanie rozbiórki obiektu kontenerowego systemowego o wymiarach 3,0 k 4,8 m, usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przestawił stan sprawy wskazując, że w dniu [...].01.2016 r. przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził kontrolę, w wyniku której stwierdził, że na działce nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] znajduje się kiosk handlowy, obiekt kontenerowy, systemowy, konstrukcji stalowej po wymiarach 3,0 x 4,8 m. Zawiadomieniem z dnia [...].07.2016 r. organ powiatowy poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej robót budo walnych polegających na wybudowaniu obiektu kontenerowego systemowego o wymiarach 3,0 x 4,8 m. usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...]. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją nr [...] z dnia [...].07.2016 r., na podstawie; art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał [...] SA dokonanie rozbiórki obiektu kontenerowego systemowego o wymiarach 3,0 x 4,8 m, usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W.. Od w/w decyzji odwołanie wniosła, w ustawowym terminie, [...] SA. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym organ II instancji stwierdził, że jego zdaniem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy. Organ II instancji wskazał, że przedmiotowe postępowanie administracyjne dotyczy robót budowalnych polegających na wybudowaniu obiektu kontenerowego systemowego o wymiarach 3,0 x 4,8 m. usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...]. Właścicielami przedmiotowej działki są ¡Pan M. K., Pani A. O., Pan T. K., co wynika z wydruku z księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez [...] Wydział Ksiąg Wieczystych w W.. W aktach sprawy znajduje się kserokopia umowy z dnia [...].06.2010 r. zawartej pomiędzy firmą [...] S.A. a Panem T. A. K. działającym w imieniu właścicieli nieruchomości, która dotyczy najmu terenu nieruchomości przy ul. [...]/[...] w W., nr KW [...] (nr ew. [...] i [...]), pod reklamę wolnostojącą do celów reklamowych oraz innych form biznesowych. W trakcie postępowania legalizacyjnego żadna ze stron nie przedstawiła dokumentów potwierdzających legalność budowy przedmiotowego obiektu. W związku z powyższym stwierdzono, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z samowolną budową kiosku handlowego, tj. bez uzyskania stosownego pozwolenia na budowę. Ponadto inwestor nie dokonał również zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. W związku z powyższym zasadnym było podjęcie działań w ramach nadzoru budowlanego w trybie przepisów art. 48 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organów nadzoru budowlanego inwestor, przed przystąpieniem do wybudowania przedmiotowego obiektu kontenerowego winien uzyskać pozwolenie na budowę od organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia [...].06.2015 r.: "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Art. 29 Prawa budowlanego enumeratywnie wymienia, jakie roboty budowlane mogą być wykonywane i jakie obiekty mogą ¡być wznoszone bez pozwolenia na budowę. Kioski handlowe są obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b ("Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury") i pkt 3 (,Ilekroć w ustawie " jest mowa o budowli należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową") ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i ich budowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż nie zostały wymienione w art. 29-31 Prawa budowlanego, jako obiekty niewymagające pozwolenia na budowę. Przywołano fragment orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 09.12.2008 r. (II OSK 1545/07), w którym sąd ten zauważył, iż " ...kontener ten jest obiektem budowlanym stanowiącym budowlę o jakiej mowa w art. 3 pkt. 1 lit. b i ust. 3 ustawy Prawo budowlane gdyż nie jest budynkiem ani też obiektem małej architektury ". NSA w powyższym wyroku podkreśla, iż montaż kontenera niepołączonego trwale z gruntem jest budową: "Budową (art. 3 ust. 6 ustawy Prawo budowlane) jest bowiem wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, przy czy wykonanie obiektu w określonym miejscu może polegać na usytuowaniu obiektu, którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy co przecież może dotyczyć w szczególności kontenerów, barakowozów. Tak więc fakt że określony obiekt budowlany został wykonany w znacznej części nawet w całości w innym miejscu a następnie przeniesiony i usytuowany w innym miejscu, nie może uzasadniać wniosku, że nie jest to budowa rozumiana jako wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Budowa taka podlega bowiem rygorom przepisów prawa miejscowego obowiązującego na terenie albowiem charakter tego obiektu nie zwalnia organu od obowiązku dokonania prawidłowości jego ustawienia w kontekście przepisów prawa miejscowego ". Zasadność prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu kontenerowego w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego potwierdza również wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 16.01.2013 r., sygn. akt II OSK 1682/11 (sprawa dotyczyła nakazu; rozbiórki ustawionego bez pozwolenia na budowę kiosku handlowego o wymiarach 2,60 m x 3,36 m). Sąd wskazał, że "Ustalone wyżej okoliczności stanowiły wystarczającą podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. (...) Organy uznały to za samowolę budowlaną, gdyż budowa nie została poprzedzona uzyskaniem wymaganego pozwolenia na budowę. Mając na względzie przepisy art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 994 r. - Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. zobowiązał stronę do złożenia w terminie do [...] lutego 2009 r. dokumentów umożliwiających zalegalizowanie samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego... "). Dalej organ odwoławczy zaznaczył, że z akt sprawy wynika, że w/w budowla została zrealizowana z naruszeniem art. 28 ustawy Prawo budowlane, tj. inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania ostatecznej decyzji właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej, jak również bez dokonania zgłoszenia zamiaru wykónania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę. Ponieważ wymóg uzyskania pozwolenia na budowę nie został spełniony słusznie stwierdzono, że przedmiotowy obiekt budowlany został wykonany w warunkach samowoli budowlanej. W związku z powyższymi ustaleniami, organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego prawidłowo ustalił, iż właściwym trybem prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie jest art. 48 ustawy Prawo budowlane. Reguluje on kwestię samowoli budowlanej, polegającej na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, która skutkuje, co do zasady, nakazem rozbiórki. Nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, ustawodawca zobowiązuje bowiem do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z obowiązującymi przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i czy nie narusza przepisów, w tym techniczno- budowlanych w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Z akt sprawy, w tym również treści pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z dnia 11.07.2016 r. wynika, iż przedmiotowa działka usytuowana jest w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] w W., przyjętego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...].11.2010 r. Zgodnie z § 16 planu na obszarze w/w działki nie jest przewidziane umieszczanie kiosków handlowych. W związku z powyższym organ powiatowy prawidłowo zaniechał przeprowadzenia procedury legalizacyjnej poprzez nałożenie na właściwy podmiot - ustalonego inwestora [...] SA obowiązku przedłożenia niezbędnej do legalizacji dokumentów, co w ocenie organu II instancji wydaje się być właściwym postępowaniem w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy zauważył, iż w związku ze wskazaną powyżej niezgodnością z przepisami planistycznymi brak jest prawnej możliwości legalizacji przedmiotowego kiosku handlowego. W sytuacji takiej właściwy organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest nałożyć na inwestora nakaz rozbiórki, zgodnie z przepisem art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Podkreślono, iż z brzmienia przepisu art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika, iż "Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia". Wyjątek od obligatoryjnego nakazu rozbiórki stanowi sytuacja zgodności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz brak naruszeń przepisów, w tym techniczno-budowlanych. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi wyjątek określony w art. 48 ust. 2 w/w ustawy, więc właściwy organ zobligowany był do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego. Ponadto organy nadzoru budowlanego nie tylko są uprawnione ale zobowiązane do podejmowania z urzędu wszelkich czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, w tym również do dokonania interpretacji przepisów planistycznych. Odnośnie zarzutu zmian w strukturze własności nieruchomości, a przez to utraty mocy umowy najmu ze względu na brak jej potwierdzenia przez nowy podmiot posiadający prawo jej współwłasności wskazano, iż zgodnie z treścią art. 678 § 1 k.c. "W razie zbycia rzeczy najętej w czasie trwania najmu nabywca wstępuje w stosunek najmu na miejsce zbywcy; może jednak wypowiedzieć najem z zachowaniem ustawowych terminów wypowiedzenia". Zgodnie z § 2 w/w przepisu "Powyższe uprawnienie do wypowiedzenia najmu nie przysługuje nabywcy, jeżeli umowa najmu była zawarta na czas oznaczony z zachowaniem formy pisemnej i z datą pewną, a rzecz została najemcy wydana". Podkreślono, iż umowa najmu z dnia [...].06.2010 r. została zawarta na okres 10 lat (§ 8 ust. 1). Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzono, iż wskazana umowa najmu, pomimo zmiany podmiotów posiadających prawo współwłasności działki nr ew. [...], obowiązuje nadal. Nadto wskazano, iż skarżąca nie przedłożyła również umowy, na podstawie której obecny nowy współwłaściciel nieruchomości dokonałby wypowiedzenia dotychczasowej umowy najmu. Ponadto odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, organ odwoławczy uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie i pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W związku bowiem z niezaprzeczalnym brakiem możliwości legitymowania się inwestora zaświadczeniem o zgodności inwestycji z obowiązującymi przepisami planistycznymi, brak jest możliwości legalizacji w/w kiosku. Zdaniem organu odwoławczego skarżona decyzja w żaden sposób nie narusza przepisów prawa, na podstawie których została wydana, zaś organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego rozpatrzył przedmiotową sprawę w oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy i uzasadnił swoje stanowisko w treści wydanego rozstrzygnięcia administracyjnego. Organ II instancji w ramach przeprowadzonego postępowania odwoławczego nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji organu I instancji, w związku z czym należało utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. Skargę na tę decyzję złożyła [...] SA. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 48 ust.1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie trybu przedmiotowy obiekt powstał przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - art. 48 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy istniały przesłanki do jego zastosowania, - art. 28 k.p.a. w związku z art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie skarżącego [...] S.A. za stronę postępowania w sprawie obiektów kontenerowych zlokalizowanych na działkach ew. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W. oraz na działce ew. nr [...] z obr. [...] na terenie Parku [...] w rejonie PI. [...] w W.,  -art. 7 Kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności nie wyjaśnienia, w jakim czasie powstał przedmiotowy obiekt budowlany, -art. 77 §1 Kpa poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności nie ustalenie czy zachodzą przesłanki określone w art. 48 ust 2 ustawy Prawo budowlane, -art. 138 §1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji Wskazując na powyższe zarzuty wnoszę uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podnosząc te zarzuty Skarżąca Spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przeprowadzone w ramach niniejszego postępowanie badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające w tej sprawie nie zostało przeprowadzone w zgodzie z podstawowymi zasadami procedury administracyjnej. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W tym kontekście można przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 31 grudnia 2003 r. w Lublinie) z dnia 17 maja 1994 r., sygn. SA/Lu 1921/93, LEX nr 26517. Zawarto tam ogólne reguły dotyczące postępowania dowodowego. Stwierdzono m.in., że obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą w Kodeksie zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Zarówno w nauce, jak i w praktyce orzeczniczej, podkreśla się, iż swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj.: - po pierwsze - opierać się należy na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa, - po drugie - ocena, powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, - po trzecie - organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, - po czwarte - rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych, powinno być zgodne z prawidłami logiki. Dopiero spełnienie wszystkich powyższych przesłanek pozwala przyjąć, że ocena stanu faktycznego z punktu widzenia regulacji materialnoprawnych jest prawidłowa. Z powyższych powodów ocena dokonana przez WINB nie może zostać zaakceptowana, jako że pomija niektóre podstawowe okoliczności istotne z punktu widzenia ostatecznego rozstrzygnięcia. Należy w tym miejscu przypomnieć, że orzecznictwie przyjmuje się, iż przepis art. 52 p.b. określa krąg stron w postępowaniu legalizacyjnym. Wymienienie w przywołanym przepisie trzech kategorii podmiotów zobowiązanych (inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego) nie oznacza jednak, że obowiązek dokonania czynności obciąża te podmioty solidarnie. Kolejność tych podmiotów nie jest przypadkowa. W pierwszej kolejności podmiotem zobowiązanym do rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego jest inwestor, chyba że w okolicznościach sprawy podmiot ten w dacie orzekania już nie istnieje bądź nie ma tytułu do nieruchomości lub obiektu (np. wyrok NSA z 21 lipca 2016 r., sygn. II OSK 742/16 i podana tam literatura). Z tego punktu widzenia należało w pierwszej kolejności ustalić kto jest inwestorem przedmiotowego obiektu. Organy nadzoru budowlanego uznały, że jest nim [...] SA., jednak swego stanowiska w tym zakresie w żaden sposób nie uzasadniły. Podkreślić w związku z tym należy, że skarżąca Spółka już w odwołaniu podnosiła, że nie jest inwestorem tego obiektu jak też to, że inwestor nie został przez organ I instancji ustalony. W aktach sprawy w tym zakresie znajduje się protokół oględzin PINB z dnia [...] stycznia 2016 r., z którego wynika, że inwestor nie został ustalony. Taka sama informacja znajduje się w protokole z dnia [...] marca 2016 r. Nadto Spółka pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. poinformowała organ jakich obiektów jest inwestorem. W wykazie tym nie ma spornego obiektu. Działający w imieniu właścicieli pełnomocnik pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. poinformował organ, że właściciele nie są inwestorami żadnego z obiektów objętych postepowaniem, takiego inwestora również nie wskazują. Z przytoczonych wyżej dowodów nie sposób ustalić dlaczego organy przyjęły, że inwestorem obiektu jest [...] SA. Organy swego stanowiska w tym zakresie w żaden sposób nie uzasadniły. Z punktu widzenia podmiotu zobowiązanego do rozbiórki obiektu ustalenie inwestora jest kluczowe. Dopiero po ustaleniu tej okoliczności będzie możliwe określenie, mając na uwadze poglądy wyrażone we wcześniejszej części uzasadnienia, podmiotu zobowiązanego do rozbiórki. Odnoszenie się w związku z tym do zarzutów dotyczących możliwości wykonania decyzji ze względu na podnoszony fakt wygaśnięcia umowy najmu jest przedwczesne. Za niezasadne należało natomiast uznać zarzuty dotyczące zastosowanego trybu postepowania legalizacyjnego. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że proces legalizacji oparty na art. 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zmierza do przywrócenia stanu zgodnego z prawem aktualnie obowiązującym. W związku z tym podstawą legalizacji są między innymi aktualne przepisy planistyczne a więc i obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Natomiast sama procedura zastosowana przez organy nadzoru budowlanego była właściwa na co prawidłowo wskazały organy przytaczając stosowne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stanowisko to w pełni akceptuje Sąd orzekający w przedmiotowym postepowaniu. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy przede wszystkim odniesie się do przedstawionego wyżej zagadnienia dotyczącego prawidłowego ustalenia inwestora przedmiotowego obiektu a następnie rozważy, do którego z podmiotów wymienionych w art. 52 Prawa budowlanego winna być skierowana decyzja. Wskazane wyżej uchybienia ww. przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.