VII SA/Wa 2676/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 marca 2022 r. sprawy ze skargi (...) na uchwałę Rady Gminy (...) z dnia (...) kwietnia 2001 r. nr (...) w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części gminy (...) oddala skargę Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. M. W. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę NR [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części gminy [...] ([...] dalej: "plan miejscowy"). Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z dnia 9 sierpnia 2021 r. skarżący złożył do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Następnie skarżący wniósł na ww. uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) naruszenie art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. 2021 r. poz. 741 ze zm. dalej: u.p.z.p.) poprzez zaniechanie dokonania zmian w planie miejscowym i pozostawienie w jego treści art. 17 ust. 3 planu miejscowego, w sytuacji gdy art. 17 ust. 3 odsyła do rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997r. o utworzeniu obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa [...] ([...]), który to akt został uchylony z dniem [...] marca 2007r., w związku z czym stosownie do dyspozycji art. 33 u.p.z.p., planu miejscowego winien być zmieniony, zaś art. 17 ust. 3 planu miejscowego jest dotknięty nieważnością; 2) naruszenie § 271 ust. 1, ust. 2 i ust. 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. 2019r. poz. 1065 ze zm.), w zw. z art. 33 u.p.z.p. poprzez zaniechanie dokonania zmian w planie miejscowym w sytuacji, gdy w art. 17 ust. 3 ust. 2 planu miejscowego, jest niezgodny z postanowieniami § 271 ust. 1, ust. 2 i ust. 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w związku z tym winien był zostać zmieniony 3) naruszenie § 271 ust. 1, ust. 2 i ust. 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. 2019r. poz. 1065 ze zm.), w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wprowadzenie w art. 17 ust. 3 pkt 2 planu miejscowego zakazu lokalizacji budynków w odległości mniejszej niż 25m od granic kompleksów leśnych wchodzących w granice obszaru chronionego krajobrazu, w sytuacji gdy akt wyższego rzędu w stosunku do planu miejscowego, Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przewiduje inne - znacznie mniejsze dopuszczalne odległości lokalizacji budynków od kompleksów leśnych, co stanowi naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.z.p, nakazującego sporządzenie planu zgodnie z przepisami odrębnymi; Skarżący w oparciu o art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej przepisów art. 17 ust. 3. W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...] rozstrzygnięcie w sprawie pozostawiła do uznania Sądu. Wskazała, że z uzasadnienia skargi wynika, że przedmiotem sporu w sprawie czy też niezgodności z prawem wyższego rzędu jest nie tyle zapis art. 17 ust. 3 m.p.z.p co odmowa wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych w zakresie zniesienia wymagań zachowania odległości budynku od granicy lasu z 12 m do 4 m. Zdaniem Rady Gminy skarżący odwołując się w uzasadnieniu skargi do wyroku NSA z 9 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 953/09 powinien mieć wiedzę, że m.p.z.p jako akt prawa miejscowego podlega wykładni systemowej, celowościowej oraz dynamicznej, a w konsekwencji ma wiedzę, że skoro art. 17 ust. 3 planu miejscowego jest normą wyłącznie odsyłającą do rozporządzenia Wojewody, to skoro rozporządzenie to uległo zmianie niejako automatycznie zmianie uległ zakres normy odsyłającej. Wynika to wprost z załączonego do skargi pisma Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2019 r., w którym skarżący został poinformowany, że zakaz o którym mowa w art. 17 ust. 3 m.p.z.p. jest nieaktualny. Rada Gminy wskazała, że z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący z wnioskiem do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę wystąpił w dniu 3 czerwca 2019 r., a więc miał już interpretację art. 17 ust. 3 planu miejscowego o nieaktualności zakazu budowania w odległości nie mniejszej niż 25 m od granicy lasu wynikającej pośrednio z zapisu planu. Zdaniem organu, sądzić należy, że Starosta [...] podzielał tę interpretację występując do Ministra Rozwoju o odstępstwo polegające na zniesieniu wymagania zachowania odległości projektowanego budynku od granicy lasu z 12 m (odległość wynikająca z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.) do 4 m. Organ zaznaczył, że wnioskować do Ministra można tylko i wyłącznie o udzielenie odstępstwa od przepisów warunków technicznych a nie od zapisów zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zatem odmowa udzielenia zgody Ministra Rozwoju na odstępstwo jaką otrzymał Starosta [...] nie może być utożsamiana z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeszcze raz wskazać należy, że złożony wniosek dotyczył odstępstwa od warunków technicznych a nie odstępstwa od zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie znany jest też powód wydanej Staroście [...] odmowy udzielenia upoważnienia na wnioskowane odstępstwo, ponieważ odmowa wydana przez Ministra Rozwoju nie zawiera uzasadnienia. Wskazano również, że z przedłożonych dokumentów wynika, że skarżący w dniu 3 czerwca 2019 r. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, następnie w dniu 15 października 2019 r. Starosta wystąpił do Ministra Rozwoju z wnioskiem w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno- budowalnych w zakresie zniesienia wymagań zachowania odległości projektowanego budynku rekreacji indywidualnej od granicy terenu lasu z 12 m do odległości 4 m. Organ analizując złożoną skargę zauważył, że skarżący otrzymał odmowę udzielenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych, natomiast nieznana jest dalsza procedura związana ze złożonym wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę a co najważniejsze nieznany jest też powód nieotrzymania przez skarżącego pozwolenia na budowę. Z dokumentów nie wynika również żeby skarżący był wezwany przez Starostę [...] do dostosowania przedmiotowej inwestycji do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie odległości od lasu. Wobec powyższego nie można jednoznacznie stwierdzić, że problem z uzyskaniem pozwolenia na budowę budynku rekreacji indywidualnej jest związany z zapisami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd rozpoznał skargę na uchwałę Rady z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U z 2021, poz. 137). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a."). Stosownie do art.14 ust.8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z art.147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Na wstępie należy wyjaśnić, że procedura planistyczna poprzedzająca zaskarżony plan toczyła się według przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ((Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.) - dalej w skrócie: u.p.z.p.) obowiązującej od dnia 11 lipca 2003 r. Uprawnienie dla skarżącego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały wynikało z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminy (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Norma ta stanowi, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przypadku, gdy wniesienie skargi ma być poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 52 § 4 w zw. z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - dalej w skrócie: p.p.s.a. Z powyższego należy wywieść, iż przesłankami formalnymi i dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego prawem miejscowym, czyli uchwałę podjętą przez organ gminy z zakresu administracji publicznej są: -poprzedzenie skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa; -wniesienie skargi w terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a.; -posiadanie interesu prawnego i jego naruszenie. Skarżący spełnił dwa pierwsze z ww warunków uprawniających do zaskarżenia planu do sądu administracyjnego, bowiem wezwał pismem z dnia 9 sierpnia 2021 r. organ do usunięcia naruszenia prawa i w terminie wywiódł skargę. W dalszej części uzasadnienia wymaga rozważenia trzeci, a zarazem ostatni z warunków dopuszczalności skargi, mianowicie posiadanie interesu prawnego i jego naruszenie ustaleniami planu. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest norma prawa materialnego. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok NSA z 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). W orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, że interes prawny w postępowaniu planistycznym ma niewątpliwie właściciel nieruchomości, którego interes znajduje ochronę w przepisach prawa cywilnego (wyrok NSA z 29 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1501/99). Sąd zauważa przy tym, że przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy art. 50 p.p.s.a. oraz, że w przepisie tym legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego, co oznacza, że legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem. Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi zatem wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także musi wykazać, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną, pozbawiając ją np. uprawnień lub uniemożliwiając jej ich realizację (naruszenie interesu prawnego). Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny (por. wyrok NSA z 14 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 64/17). W tym też kontekście Sąd stwierdza, że posiadanie przez skarżącego interesu prawnego w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, albowiem skarżący jest właścicielem działki nr ew. [...] ( KW Nr [...])z obrębu [...] przy ul. [...] w miejscowości J., objętej kwestionowanym w części planem. Z postanowień zaskarżonego § 17 ust 3 planu wynika, że na obszarze chronionego krajobrazu obowiązują ustalenia rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997r. o utworzeniu obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa [...] ( [...]) , a w szczególności " w odniesieniu do lasów i zadrzewień" zakazuje się ( pkt 2) lokalizacji budynków w odległości mniejszej niż 25 m od granic kompleksów leśnych wchodzących w granice obszaru chronionego krajobrazu. Przystępując do oceny rozwiązań planistycznych i kontrolując w pierwszej kolejności legalność § 17 ust 3 planu, uchwalonego na podstawie art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w odniesieniu do działki skarżącego, Sąd wyjaśnia, że dokonał tej oceny kierując się art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd przyjął, że znajduje on zastosowanie także do sądowej kontroli planów miejscowych, uchwalonych w czasie obowiązywania ustawy z 1994 r., a dokonywanej po jej uchyleniu (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 307/18). I tak, Sąd zauważa, że kompetencja do ustalania przez gminy pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (podobnie jak i obecnie w ustawie z 2003 r.), przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym składała się na przysługujące gminie tzw. władztwo planistyczne. Jak trafnie wskazał NSA w wyroku z 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2081/11, badając granice ww. władztwa: "Prawo własności w RP jest chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP), lecz prawo to nie jest prawem bezwzględnym, doznając w określonych sytuacjach ograniczeń. Możliwości tych ograniczeń dopuszcza wskazywana w kasacji Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczana, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki". I dalej, jak słusznie zaznaczył NSA w przywołanym wyroku "Stosownie do regulacji art. 32 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie były regulacje, obowiązującej w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Upoważniała ona gminy, tak jak to zresztą czyni aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalały przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 2 ust. 1 ww. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Ograniczenia te mają zatem swe źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP." NSA zaznaczył w efekcie, że gmina ma oczywiście prawo do wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, jednak pod warunkiem, że ograniczenia te wprowadza w odpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego. "To, że gmina dysponuje zespołem uprawnień w tym zakresie - w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały kształtowanym przepisami art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - doktrynalnie określanym władztwem planistycznym, nie oznacza, że gmina może to władztwo wykonywać dowolnie, a jej samodzielność w tym zakresie jest nieograniczona". Zatem, uprawnienia gminy do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu nie mogą być nadużywane, a prawnie wadliwymi będą nie tylko te ustalenia planu, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Podkreślenia wymaga, że plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego jest usytuowany wśród źródeł prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Stanowi zatem część systemu prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem pozostawać powinien w zgodności z konstytucją, ustawami i aktami podustawowymi. Z tych przyczyn uzasadnionym było w pełni uwzględnienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zakazów i nakazów ustanowionych w rozporządzeniu Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997r. w sprawie utworzenia obszaru chronionego krajobrazu na terenie województwa [...]( [...]), bowiem w wykazie gmin na których terenie utworzono [...] obszar Chronionego Krajobrazu znalazła się Gmina [...]. Przypomnienia wymaga, że organy gminy stanowiące prawo miejscowe, w tym plany zagospodarowania przestrzennego, związane są zasadą praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP, co oznacza, iż mają obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa. Z tych względów organy gminy [...], uchwalając zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części gminy [...] ( Uchwała nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r.) miały obowiązek uwzględnić miedzy innymi zakaz lokalizacji budynków w odległości mniejszej niż 25 m od granicy lasów o powierzchni do 20 ha. Z tego względu nie można organowi uchwałodawczemu zarzucić rażącego naruszenia prawa w chwili podejmowania uchwały z dnia [...] kwietnia 2001r. Problematyka odległości w jakiej powinny być usytuowane budynki od lasu została uregulowana w § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a z ust. 1, 2 i 8 wynika, że odległość budynków mieszkalnych (które zgodnie z § 209 rozporządzenia zaliczane są do kategorii ZL) powinny być usytuowane w odległości 12 m od lasu. Zgodnie bowiem z § 271 ust. 8 1 rozporządzenia najmniejszą odległość budynków ZL od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu | rozprzestrzeniającym ogień. W § 271 ust. 1 rozporządzenia określono, że odległość budynku kategorii ZL od budynku kategorii ZL wynosi 8m. Zaś w ust. 2 § 271 stwierdzono, że "jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w I ust. 1 należy zwiększyć o 50 %". Abstrahując od faktu, że zgodnie z zasadami techniki prawodawczej, powielanie zapisów regulowanych innymi aktami prawa jest niewłaściwe, to w sytuacji, gdy rozwiązania techniczne przyjmowane na etapie projektu budowlanego mają istotne znaczenie dla zastosowanych norm prawnych, określanie ich w planie miejscowym byłoby błędem. Przy czym, wbrew twierdzeniom skargi zakaz umieszczony w przywołanym rozporządzeniu Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997r., stanowił lex specialis w stosunku do normy § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie bowiem z art. 26 ust 2 ustawy z dnia 16 października 1991r. o ochronie przyrody ( Dz.U Nr 114, poz.492 z póź.zm.) obszar chronionego krajobrazu uwzględnia się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, zaś omawiany zakaz lokalizacji budynków w odległości nie mniejszej niż 25 m od granicy lasu, znajduje swoją podstawę w art. 37 ust 1 pkt 23 przywołanej ustawy. Powyższy zakaz został zniesiony rozporządzeniem nr 3 Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu ( [...]), co jednak nie znalazło odzwierciedlenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Nie ulega wątpliwości, że wraz ze zmianą przepisów ustaw akty prawa miejscowego powinny ulegać stosownym zmianom. Nie jest do zaakceptowania sytuacja, aby po zmianie przepisu ustawy, w zapisach planu zagospodarowania przestrzennego pozostawały i były stosowane przepisy sprzeczne z obowiązującymi ustawami. Celowi dostosowania planu zagospodarowania przestrzennego do sytuacji rzeczywistej służy art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obligujący organy gminy do analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, analizowany winien być zatem i brak postępów w tym zakresie w odniesieniu do zamierzeń infrastrukturalnych zapisanych w planie. Organy gminy mają ustawowy obowiązek poddawania analizie tych zjawisk i formułowania ocen w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, a w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w części, podejmowania działań, o których mowa w art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada gminy jest nadto zobowiązana do wzięcia pod uwagę zgodności studium albo planu miejscowego z wymaganiami wynikającymi z przepisów art. 10 ust. 1 i 2, art. 15 oraz art. 16 ust. 1 tej ustawy. Do zadań własnych gminy w dziedzinie planowania przestrzennego należy nie tylko realizacja zapisów obowiązujących planów zagospodarowania przestrzennego, ale i reagowanie na zaniechania w ich realizacji i podejmowanie stosownych działań. Nie jest zatem uprawnione twierdzenie, że gmina ma całkowitą swobodę w podejmowaniu regulacji planistycznych, a ponieważ jej władztwo planistyczne znajduje swoje źródło w przepisach ustaw i Konstytucji RP. Powyższe uwagi oraz norma art. 32 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odnoszą się jednak wyłącznie do zmian ustawowych, a nie tych wynikających z aktów niższego rzędu jakim jest rozporządzenie. Na gruncie wykładni systemowej art. 92 oraz art. 94 Konstytucji RP, to rozporządzeniu przypisany został charakter aktu wykonawczego wydanego w celu wykonania ustawy. Związek rozporządzenia z ustawą jest zatem bezpośredni, bowiem regulowane nim materie są materiami ustawowymi, samo upoważnienia ma być szczegółowe, a wydanie rozporządzenia na podstawie upoważnienia, poza tym, że ma służyć celowi wykonania ustawy, jest także co do zasady obligatoryjne. W tym kontekście akt prawa miejscowego jest wydawany na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, które mogą mieć charakter szczegółowy lub ogólny. Należy jednak zauważyć, że – jak słusznie organ zauważył w odpowiedzi na skargę- miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego podlega wykładni systemowej oraz celowościowej, a jego zapisy powinny być interpretowane przy uwzględnieniu uzasadnionych interesów strony. Skoro zatem § 17 ust 3 planu stanowi normę odsyłającą do przepisów rozporządzenia Wojewody z dnia [...] sierpnia 1997r., a rozporządzenie to zostało zmienione rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu ( [...]), to zmianie uległ także zakres normy odsyłającej. O obowiązującym stanie prawnym skarżący został poinformowany pismem Wójta Gminy [...] z dnia 11 lutego 2019r., z którego wynika, że na terenie jego działki nie obowiązuje zakaz wynikający z literalnego brzmienia § 17 ust 3 pkt 2 planu. Na marginesie wyjaśnić także należy, że Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020r., działając na podstawie art. 9 ust 2 Prawa budowlanego, odmówił skarżącemu udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 271 ust 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2019r., poz. 1065), polegającego na usytuowaniu projektowanej budowy budynku rekreacji indywidualnej, na działce budowlanej nr ew. [...] z obrębu [...], przy ul. [...] , w odległości 4,00 m od granicy lasu na działkach nr ew. [...] i [...]. Wbrew zarzutom skargi odmowa zgody na odstępstwo dotyczyć może wyłącznie przepisów warunków technicznych -rozporządzenia wykonawczego do Prawa budowlanego. I w takim zakresie wniosek skarżącego, który domagał się zniesienia wymagań zachowania odległości projektowanego budynku od granicy lasu z 12 m (przepisów § 271 ust 8 rozporządzenia) do 4 m. Podkreślenia wymaga, że treść postanowienia Starosty [...] nie odnosiła się ( i nie mogła się odnosić) do warunków wynikających z interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie. Na zakończenie należy przypomnieć w tym miejscu, że prawo własności choć jest prawem konstytucyjnie chronionym (art. 21 Konstytucji RP) nie oznacza, że jest prawem bezwzględnym. Prawo to doznaje ograniczeń na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ich przejawem jest plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt wykonujący ustawę. Tak więc ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie rozszerzają uprawnień właścicielskich, wręcz przeciwnie stanowią one ograniczenie prawa własności. Mieszczą się we wspomnianym już wyżej pojęciu władztwa planistycznego. Oceniając zarzuty skargi, Sąd doszedł do przekonania, że na przeszkodzie realizacji zamierzenia inwestycyjnego skarżącego , leżą wymagania zawarte w § 271 ust 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2019r., poz. 1065), a nie zapisy § 17 ust 3 pkt 2 miejscowego planu. Niezasadne są więc twierdzenia skarżącego o naruszeniu przez § planu 17 ust 3 pkt 2 jego interesu prawnego w stopniu wykraczającym poza przyznane Gminie władztwo planistyczne. Dlatego też, Sąd uznał, że uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...], nie została podjęta ani z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego, ani z istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania, a także z naruszeniem właściwości organów. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.).