VII SA/Wa 268/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości z tytułu kary pieniężnej skargę oddala Sygnatura VII SA/WA 268/11 UZASADNIENIE [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] na podstawie art. 57 § 1- 4, art. 67a § 1 pkt 1 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 3, § 11 pkt 2, § 12 ust. 1-4, rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 165, poz. 1373, ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez M. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "B." w M., w sprawie rozłożenia na raty kwoty 5 000 zł kary administracyjnej nałożonej decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] lutego 2008 r. i zmienionej w zakresie wysokości kary pieniężnej decyzją Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2008 r. rozłożył na raty zaległość w wysokości 5 000 zł., z tytułu kary administracyjnej na 5 rat płatnych co 3 miesiące po 1 000 zł. Ponadto organ ustalił opłatę prolongacyjną płatną przez stronę w wysokości połowy stawki odsetek od zaległości podatkowych należną od każdej raty z osobna za wskazane okresy. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż w dniu 17 września 2010 r. skarżący złożył do Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w R. wniosek o rozłożenie zaległości z tytułu kary administracyjnej w kwocie 5 000 zł. na 24 raty. Wniosek strona uzasadniła okolicznością, iż ponosi znaczne koszty związane z utrzymaniem firmy, a co za tym idzie spłata zobowiązania w całości byłaby dla niej dużym obciążeniem. Organ stwierdził, iż wnioskowany układ ratalny zawierający propozycję rozłożenia należności na 24 raty nie może być zaakceptowany i biorąc pod uwagę sytuację materialną strony przedstawioną we wniosku, rozłożył należne zobowiązanie na 5 rat. W dalszym ciągu podtrzymał swoje stanowisko, iż kwota nałożonej należności finansowej jest karą i jako taka odnosi skutek jedynie wtedy gdy jest realizowana. Odwołanie od ww. decyzji złożył M. M. Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej po rozpoznaniu ww. odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu podniósł, iż kara pieniężna została wymierzona w związku z uniemożliwieniem pracownikowi Państwowej Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w M. przeprowadzenia urzędowej kontroli żywności w zakładzie "B." w M . Główny Inspektor Sanitarny podał, iż zgodnie z art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, organ podatkowy może rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Dodał, że użyte w tym przepisie pojęcia są nieostre, niedookreślone (ważny interes podatnika, interes publiczny) i nie mogą być interpretowane w sposób subiektywny, a więc o istnieniu przesłanki do zastosowania ulgi nie może decydować przekonanie podatnika. Organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zastosowanie ulgi w spłacie należności publicznoprawnych, przewidzianej w art. 67a Ordynacji podatkowej, powinno mieć charakter wyjątkowy. Niemożliwość wyegzekwowania zobowiązania rozpatrywana być powinna przede wszystkim na gruncie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), a zwłaszcza na gruncie art. 59 § 2 dotyczącego bezskuteczności egzekucji jako podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, iż w interesie publicznym nie leży umarzanie zaległości podatkowych, o ile w sprawie nie wystąpią żadne nadzwyczajne okoliczności faktyczne. Trudna sytuacja materialna, zdrowotna oraz mieszkaniowa nie stanowi takich nadzwyczajnych okoliczności faktycznych, zaś za koniecznością regulowania swoich zobowiązań publicznoprawnych przemawiają konstytucyjne wartości powszechności opodatkowania oraz równości wobec prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się również, że postępowanie w sprawie umorzenia lub rozłożenia na raty należności jest inicjowane na wniosek strony i w jej interesie leży podanie do wiadomości organu wszystkich okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Składając wniosek o umorzenie lub rozłożenie na raty należności, strona musi mieć świadomość, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania dowodowego, ciężar dowodzenia spoczywa na tym, kto wywodzi określone skutki prawne. Jeżeli więc wnioskodawca powołuje się na przesłankę ważnego interesu prywatnego lub interesu publicznego, musi wykazać, na czym one w konkretnym przypadku polegają. W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się z wnioskiem do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o rozłożenie kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł. na 24 raty. Z akt sprawy wynika, że był to kolejny wniosek w tym przedmiocie. W uzasadnieniu swojego odwołania skarżący powołał się na sytuację materialną, tj. na przesłankę dotyczącą interesu prywatnego. Podniósł, iż prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi niskie dochody. W ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego okoliczności te świadczą o typowych trudnościach każdego przedsiębiorcy. Skarżący w odwołaniu podniósł również, iż jego rodzina została poszkodowana powodzi. Powyższą okoliczność organ uznał za nadzwyczajny przypadek losowy, w wyniku którego mogło dojść do znacznego obniżenia zdolności płatniczych. Zważywszy jednak, iż nie zostały przedstawione żadne dokumenty, które poświadczyłyby twierdzenie skarżącego, powyższej okoliczność organ nie uwzględnił. Główny Inspektor Sanitarny podkreślił, iż skarżący miał świadomość, że przedstawiając swoje argumenty, powinien wykazać na czym one polegają tj. przedstawić dowody, bowiem wcześniej w dniu 19 lipca 2010 r. organ ten wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2010 r. odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej z tytułu ww. kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł wymierzonej w drodze decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 9 maja 2008 r. zmieniającej decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] lutego 2008 r. W uzasadnieniu ww. decyzji Główny Inspektor Sanitarny wyjaśnił, iż składając wniosek o umorzenie lub rozłożenie na raty należności, strona musi mieć świadomość, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania dowodowego, ciężar dowodzenia spoczywa skarżącym. Główny Inspektor Sanitarny podzielił stanowisko [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego rozkładające karę w wysokości 5 000 zł na 5 rat płatnych co 3 miesiące po 1 000 zł oraz ustalającej opłatę prolongacyjną. Podtrzymał stanowisko, iż przedmiotowa należność finansowa jest karą i jako taka odnosi skutek jedynie wtedy gdy jest realizowania. Kary pieniężne służą zapewnieniu przestrzegania przez przedsiębiorców wymagań dotyczących bezpieczeństwa żywności, a tym samym przyczyniają się do skutecznej ochrony zdrowia konsumentów. Wymagania określone w przepisach o bezpieczeństwie żywności i żywienia wynikają z dyrektyw i rozporządzeń Unii Europejskiej. Zapewnienie skutecznego funkcjonowania systemu kar sankcjonujących naruszenia wymagań wspólnotowych jest jednym z obowiązków wynikających z członkostwa w Unii Europejskiej. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie kara, aby osiągnąć skutek zapobiegawczy, nie może zostać rozłożona na taką ilość rat, których wysokość będzie jedynie symboliczna, ponieważ nie odzwierciedlałaby wagi stwierdzonego naruszenia i mogłaby nie odnieść zamierzonego skutku. Przy rozłożeniu kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł na 24 raty, rata wyniosłaby ok. 209 zł miesięcznie. Przy rozłożeniu kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł na 5 rat, płaconych co 3 miesiące po 1 000 zł, w przybliżeniu rata miesięczna wynosiłby ok. 334 zł. W związku z powyższym w ocenie Głównego inspektora Sanitarnego zastosowana ulga w znacznym stopniu uwzględnia wniosek strony. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] listopada 2010 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "B." w M., wnosząc o jej uchylenie. W skardze zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie tj. art. 138 § 1 pkt 1) i § 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w całości, podczas gdy postępowanie dowodowe wymagało uzupełnienia poprzez przeprowadzenie tych dowodów, które w sposób bezpośredni rzutują na sytuację podatnika, tj. pokrzywdzenie w powodzi, poniesienie strat związanych z klęską żywiołową itp. natomiast organ zaniechał dokładnego zbadania tych okoliczności stosując zasadę kontradyktoryjności w sytuacji postępowania administracyjnego, gdzie zasada ta nie obowiązuje; 2) naruszenie przepisu art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie przez organ w zaskarżonej decyzji, że nie zachodzi w przedmiotowym przypadku ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny, który pozwoliłby na uwzględnienie wniosku podatnika w zakresie rozłożenia kwoty kary w wysokości 5.000 zł na równe 24 raty miesięczne, podczas gdy rzeczywiście okoliczności ponoszenia stałego miesięcznego obciążenia jest znacznie mniej uciążliwe niż kilkakrotnie wyższego raz na trzy miesiące, a nadto ważnym interesem podatnika jest stabilizacja sytuacji firmy rodzinnej oraz jej utrzymanie jako jedynego źródła utrzymania dla rodziny podatnika. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu zawartym w zaskarżonej decyzji. Organ administracji zastosował zasadę kontradyktoryjności twierdząc, że okoliczności nadzwyczajne mają być udowadniane przez stronę postępowania administracyjnego. Mając na względzie fakt, że postępowanie administracyjne nie jest nadzwyczajne sformalizowane, a organ ma obowiązek dogłębnie wyjaśnić wszelkie okoliczności sprawy, ze szczególną dbałością o wzbudzanie zaufania obywateli do organów państwa - okoliczności podane przez skarżącego jako szczególne, powinny być uwzględnione a w razie wątpliwości powinienem być wezwany do przedstawienia odpowiednich dowodów. Skarżący podał, iż wraz z rodziną został pokrzywdzony w powodzi. Dodatkowo obciążenie miesięczne w spłacie zadłużenia pomiędzy tym, co skarżący proponował a tym jak zdecydował organ wydający decyzję wynoszące ok. 125 zł w połączeniu z koniecznością zapłaty jednorazowo (choćby nawet co trzy miesiące) kwoty ponad 1 000 zł jest znacznym utrudnieniem dla firmy rodzinnej. Obciążenie miesięczne kwotą ok. 209 zł w sposób systematyczny nawet przez 24 miesiące stanowi dużo mniejsze obciążenie, niż co trzy miesiące kwotą ponad 1 000 zł. Nie można używać więc argumentu, że różnica w obciążeniu ekonomicznym jest niewielka skoro jednak te obciążenia są zupełnie inne. Ważnym interesem podatnika jest zachowanie funkcjonowania firmy w sytuacji dużego kryzysu ekonomicznego dotykającego cały kraj w szczególności małe rodzinne firmy, które przecież stanowią podstawę rozwoju ekonomicznego. W ocenie skarżącego zaprzestanie funkcjonowania firmy może spowodować obciążenie dla budżetu Państwa poprzez konieczność wypłacania zasiłków. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowym była decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010 r. mocą której organ rozłożył na raty M. M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "B." w M., kwotę 5 000 zł kary administracyjnej nałożonej decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] lutego 2008 r. i zmienionej w zakresie wysokości kary pieniężnej prawomocną decyzją przez Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] maja 2008 r. oraz ustalającą opłatę prolongacyjną. Podstawą prawną do rozpoznania wniosku o rozłożenie na raty kary administracyjnej jest art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty. Jak wynika z treści ww. przepisu decyzja w przedmiocie rozłożenia na raty kary administracyjnej jest wydawana w ramach uznania administracyjnego. Wskazuje na to użycie w treści omawianego przepisu czasownika "może". Powyższe oznacza, że przepis prawa umożliwia organowi administracyjnemu dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia. Jednak treść rozstrzygnięcia decyzji zapadłej na podstawie uznania administracyjnego nie może być dowolna, ponieważ winna być poprzedzona dokładnym ustaleniem stanu faktycznego. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej organ administracyjny winien więc dokładnie wyjaśnić przede wszystkim sytuację majątkową wnioskodawcy, a ponadto wszystkie inne okoliczności faktyczne sprawy mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Sytuację majątkową wnioskodawcy należy w takiej sytuacji powiązać ze zbadaniem czy w sprawie występuje ważny interes strony lub interes publiczny, gdyż są to przesłanki warunkujące zastosowanie tego przepisu. Przy czym należy pamiętać, ze inicjatywa dowodowa podczas wykazywania ważnego interesu strony czy interesu społecznego spoczywa na wnioskodawcy. Należy również pamiętać, że nawet ustalenie przez organ, że istnieje ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadniający zastosowanie ulgi, stanowi jedynie konieczną przesłankę do rozważenia takiej możliwości, ale nie zobowiązuje organu do wydania decyzji pozytywnej dla podatnika, czy zobowiązanego. Wynik tego postępowania uzależniony jest bowiem od dokonania oceny określonych ww. przepisem kryteriów, tj. wystąpienia ważnego interesu strony lub interesu publicznego, opartych na sytuacji majątkowej. W związku z tym, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadła w ramach uznania administracyjnego, kontrola Sądu ogranicza się wyłącznie do tego, czy organy administracyjne prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, oraz czy tak ustalony stan faktyczny sprawy został poddany ocenie w oparciu o kryteria, o jakich mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się z wnioskiem do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o rozłożenie kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł. na 24 raty. Z akt sprawy wynika, że był to kolejny wniosek o rozłożenie kary pieniężnej na raty. W uzasadnieniu swojego odwołania skarżący powołał się na sytuację materialną, związaną z prowadzeniem firmy. Dodał, ze dochody te są jedynym źródłem utrzymania jego rodziny. Podniósł, iż prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi niskie dochody. Skarżący w odwołaniu podniósł również, iż jego rodzina została poszkodowana w powodzi. W doktrynie prawa administracyjnego przyjęło się, że interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa. Jedną z takich wartości jest pewność zapewnienia należytych warunków sanitarnych przez podmioty świadczące usługi gastronomiczne. Odmowa poddania kontroli stoi w sprzeczności z tak pojmowanym interesem społecznym. Z tego względu nałożenie kary za odmowę przeprowadzenia kontroli jest zgodne z interesem społecznym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że za ważny interes podatnika należy uznać zarówno taką sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych podatnik nie jest w stanie spłacić należności podatkowych, jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych. Ponadto wskazuje się, że za "ważny interes podatnika" należy uznać zarówno taką sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych podatnik nie jest w stanie spłacić należności podatkowych, jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych; zaś za "interes publiczny" - taką sytuację, w której np. w przypadku spłaty zaległości podatkowych zaszłaby konieczność korzystania przez podatnika z pomocy społecznej. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 90/09, publ. LexPolonica nr 2058427 i http://orzeczenia.nsa. gov.pl; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Ke 582/07, publ. http://orzeczenia.nsa. gov.pl). Podkreślenie przez ustawodawcę znaczenia interesu strony jako ważnego oznacza, że nie chodzi o każdy interes, a tylko taki który ma większy wymiar. Organy administracyjne wskazały, że strona oparła się we wniosku na argumentach natury materialnej, które częściowo zostały przez organ uznane. Ponadto wskazała na dotknięcie skutkami powodzi, tj. nadzwyczajny przypadek losowy. Ten argument z uwagi na niepoparcie go szczegółowymi danymi nie został przez organ uznany. Stanowisko to należy uznać za prawidłowe tym bardziej, że z kopii dokumentów dołączonych do skargi wynika, że strata ta została określona przez właściwe organy na 2892 zł i związana była z działalnością rolniczą, a wiec nie z przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Działalność gospodarcza nie była dotknięta skutkiem powodzi, natomiast działalność rolnicza w niewielkim stopniu. Jest to ponadto tylko działalność dodatkowa skarżącego. W tej sytuacji organ I instancji korzystając z prawa jakie stwarza uznaniowy charakter decyzji uznał, że jedynie sytuacja materialna strony stanowi argument, który pozwala na przyznanie ulgi poprzez rozłożenie spłaty kary na 5 rat płatnych co trzy miesiące. Organ wziął pod uwagę, że jest to kolejny wniosek strony w tym przedmiocie i faktycznie spłata całości kary może być dla strony dużym obciążeniem. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu. Organ w ramach uznania administracyjnego zadecydował w oparciu o przepis art. 67a Ordynacji podatkowej o przyznaniu skarżącemu ulgi, która - należy o tym pamiętać - jest spłatą kary administracyjnej. Kara taka musi ze swojej natury stanowić dolegliwość, gdyż jest wymierzana z uwagi na nie dopełnienie określonych obowiązków, chroniących ważny interes społeczny jakim jest pewność zapewnienia należytych warunków sanitarnych przez podmioty świadczące usługi gastronomiczne. Z tego względu raty spłaty nie mogą być symboliczne, gdyż nie odzwierciedlałyby wagi naruszenia i zatraciłyby represyjny charakter jakim jest wymierzenie kary. To stanowisko Sąd uznał za prawidłowe. Należy wskazać również, że ulga w spłacie kary przyznana przez organ w dużym stopniu uwzględnia wniosek skarżącego, który złożył wniosek o rozłożenie na 24 raty kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł. Oznacza to, że miesięczna rata wyniosła by około 208 zł. Organ częściowo uwzględniając wniosek strony (rozłożenie na raty) zadecydował o przyznaniu ulgi w zapłacie kary poprzez rozłożenie kary na 5 rat po 1000 zł. płatnych jednak co trzy miesiące, co oznacza, że skarżący byłby zobowiązany do ponoszenia realnych kosztów - po przeliczeniu na jeden miesiąc - w wysokości po około 333-334 zł. Różnica w sposobie zapłaty zaproponowanej we wniosku, a faktycznie przyznanej wynosi zatem 125-126 zł. Jest to zdaniem Sądu różnica, która w dużym stopniu spełnia oczekiwania skarżącego. W tym zakresie zatem nie można mówić o wadliwym rozstrzygnięciu podjętym przez organ. Na marginesie należy również wskazać, że kara została nałożona na skarżącego w ostatecznej wysokości w maju 2008 r. Od tego czasu minęło 36 miesięcy. Jest to okres czasu znacznie dłuższy niż okres zaproponowany przez wnioskodawcę na spłatę kary (24 miesięczne raty). Skarżący licząc się z zapłatą kary winien przez ten czas gromadzić środki potrzebne na spłatę. Przez ten czas skarżący z pewnością mógłby spłacić całą karę, a przynajmniej odpowiednio przygotować się finansowo do poniesienia tego wydatku chociażby poprzez poczynienie niezbędnych oszczędności. Reasumując należy wskazać, że w niniejszej sprawie organy prawidłowo i wnikliwie przeanalizowały sytuację zobowiązanego i jego możliwości płatnicze. Organy rozkładając karę na raty w dużej mierze przychyliły się do wniosku skarżącego. Z powyższych względów nie są zasadne zarzuty strony naruszenia przepisów postępowania przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie tj. art. 138 § 1 pkt 1) i § 2 kpa. Postępowanie dowodowe nie wymagało uzupełnienia gdyż sytuacja strony została należycie zbadana. Podobnie nie okazały się zasadne zarzuty strony naruszenia przepisu art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie przez organ w zaskarżonej decyzji, że nie zachodzi w przedmiotowym przypadku ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny, gdyż organ prawidłowo zastosował ten przepis i faktycznie przyznał stronie ulgę w spłacie kary administracyjnej. Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).