VII SA/Wa 2681/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze sprzeciwu M. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] września 2021 r., nr [...], na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) i art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.) i art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej "k.p.a.") - odmówił [...] Sp. z o.o. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku biurowo-handlowo-usługowego z częścią zamieszkania zbiorowego i garażem, na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...], położonej w [...] przy ulicy [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor w dniu 30 kwietnia 2020 r. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę ww. budynku. Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. Prezydent [...] zawiesił z urzędu postępowanie w związku z prowadzonym przez PINB [...] postępowaniem wyjaśniającym, w sprawie legalności istniejącej na terenie ww. działki zabudowy, do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez organ nadzoru budowlanego. PINB w piśmie z 5 stycznia 2021 r., wskazał że przedmiot prowadzonego postępowania nie jest tożsamy z wnioskiem inwestora i organ postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. podjął postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Strony postępowania zgłosiły pisemnie uwagi do zamierzonej inwestycji, poruszając kwestię jej niezgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], jak również wskazując na potencjalne uciążliwości związane z naruszeniem dotychczasowej zabudowy jednorodzinnej na tym obszarze. Po sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z przepisami, Prezydent [...] postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, w terminie 30 dni nieprawidłowości, występujących w przedłożonym projekcie budowlanym. Rozpoznając wniosek inwestora o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o 180 dni, Prezydent [...] postanowieniem z [...] marca 2021 r. ustalił nowy termin usunięcia braków do 3 września 2021 r. Następnie pismem z 9 sierpnia 2021 r. inwestor wystąpił o zawieszenie postępowania administracyjnego wskazując, że uzupełnienie braków zależne jest od ustaleń z organami administracji publicznej. Pismem z 19 sierpnia 2021 r. inwestor wystąpił o ponowne przedłużenie terminu usunięcia nieprawidłowości o dwa lata, tj. do 18 sierpnia 2023 r. zaznaczając, że usunięcie nieprawidłowości i uzupełnienie braków w zakresie wykazania zgodności projektowanej inwestycji z § 14 i § 15 warunków technicznych oraz uzgodnienie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania przyległego pasa drogowego, nie jest zależne od strony. Postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. Prezydent [...] odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. Organ I instancji wskazał, że pomimo upływu ponad siedmiomiesięcznego okresu na uzupełnienie dokumentacji projektowej, inwestor nie zwrócił wypożyczonego w trzech egzemplarzach projektu budowlanego, co uniemożliwia sprawdzenia dokumentacji pod względem jej zgodności z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zważywszy, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony 30 kwietnia 2020 r., ponowne przedłużenie terminu do usunięciu nieprawidłowości -wskazanego w postanowieniu z [...] stycznia 2021 r., nie jest możliwe. Brak uzgodnień w zakresie prawnego i faktycznego dojazdu umożliwiającego obsługę komunikacyjną projektowanej zabudowy oraz możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowaną zmianą zagospodarowania przyległego pasa drogowego powoduje, że projektowana inwestycja w takiej formie i przy takich rozwiązaniach komunikacyjnych nie może zostać uzgodniona. Podsumowując organ stwierdził, że inwestor nie wykonał w wyznaczonym terminie obowiązku wynikającego z postanowienia z [...] stycznia 2021 r. co powoduje, że przedłożony projekt budowlany, nie jest zgodny z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł inwestor i zarzucił: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania: a) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez stwierdzenie braku uzgodnień w zakresie obsługi komunikacyjnej projektowanej zabudowy, podczas gdy brak takich uzgodnień wynikał z zaniechania właściwego organu, b) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie ograniczonego materiału dowodowego, gdyż uzgodnień powinien dokonać sam organ i na tej podstawie wydać decyzję; c) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 98 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że zawieszenie postępowania możliwe było wyłącznie po wyrażeniu zgód pozostałych stron postępowania, podczas gdy powinno to nastąpić ze względu na brak rozpatrzenia przez organ wniosków złożonych w dniu 6 maja 2021 r. oraz w dniu 10 maja 2021 r. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 35 ust. 3 Prawo budowlane poprzez uznanie, że doszło do uchybienia terminu na usunięcie nieprawidłowości, podczas gdy wyznaczył termin był nierealny. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2021 r., odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku biurowo-handlowo-usługowego z częścią zamieszkania zbiorowego i garażem, na terenie działki w nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w [...] - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie dowodowe prowadzone było nieprawidłowo, skutkiem czego nastąpiło naruszenie prawa materialnego, które ma istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zakwestionowanego w odwołaniu postanowienia Prezydenta z dnia [...] sierpnia 2021 r. odmawiającego zawieszenia postępowania - Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 142 k.p.a., postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji. Zdaniem Wojewody, wniosek inwestora z dnia 9 sierpnia 2021 r. o zawieszenie postępowania został wadliwie zakwalifikowany jako wniesiony na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Wobec sprzeciwu stron postępowania, Prezydent [...] na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. odmówił zawieszenia postępowania. Wojewoda stwierdził, że we wniosku o zawieszenie postępowania inwestor nie powołał podstawy prawnej. Wniosek motywował tym, że uzupełnienie braków zależne jest od ustaleń z organami administracji, a termin ich uzupełnienia, ze względu na okres urlopowy i pandemii jest niemożliwy do spełnienia. Organ I instancji powinien zastosować przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec stanowiska inwestora wniosek o zawieszenia postępowania został rozpatrzony w oparciu o błędną podstawę prawną. Wojewoda wskazał, że inwestor pismem z dnia 19 sierpnia 2021 r. (w terminie wyznaczonym postanowieniem Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2021 r.), wystąpił o ponowne przedłużenie terminu na uzupełnienie braków w projekcie budowlanym. Organ I instancji nie ustosunkował się do tego wniosku. W zaskarżonej decyzji wskazał jedynie, że ponowne przedłużenie terminu, wynikającego z postanowienia z dnia [...] stycznia 2021 r. nie gwarantuje wykonania przez inwestora ciążącego na nim obowiązku. Organ odwoławczy podkreślił, że inwestor podjął działania zmierzające do uzupełnienia braków i skompletowania wniosku o pozwolenie na budowę. W ocenie Wojewody [...], inwestor po otrzymaniu postanowienia z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego uzyskuje, podobnie jak ma to miejsce w przypadku art. 79a k.p.a. informacje o przesłankach, których spełnienie jest konieczne do wydania decyzji pozytywnej, jednak nie oznacza to, że organ administracji architektoniczno-budowlanej może swoje działanie oprzeć wyłącznie na zastosowaniu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Organ I instancji nie zastosował się do dyspozycji art. 10 k.p.a. oraz skorelowanego z nim art. 79a k.p.a. Reasumując organ odwoławczy podkreślił, że wobec nie rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., braku odpowiedzi na wniosek inwestora o ponowne przedłużenie terminu na uzupełninie braków dokumentacji projektowej oraz naruszenia art. 79a k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a., decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] września 2021 r. nie odpowiada prawu. Wojewoda uznał, że zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. jest konieczne, gdyż organ I instancji przeprowadził postępowanie z naruszeniem norm prawa materialnego i procesowego, mających wpływ na prawa stron postępowania. Organ odwoławczy nie może zastępować organu I instancji w prowadzeniu postępowania, zmierzającego do wyjaśnienia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia. M. S. (uczestnik postepowania) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 21 r. uchylającej decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2021 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 138 § 2 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, gdy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 35 ust. 3 Prawo budowlane w zw. z art. 79a i art. 10 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Uprawnienia kasacyjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy, a zasadą powinno być orzekanie co do istoty sprawy. Wojewoda, nie wykazał zaistnienia przesłanek kasatoryjnych i tym samym konieczności uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W istocie organ stwierdził naruszenie art. 98 § 1 k.p.a. polegające na wydaniu postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, bez wcześniejszego wyjaśnienia, czy inwestor nie wnosił o jego zawieszenie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ II instancji pominął okoliczność, że zgodnie z ww. przepisem, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani z akt postępowania nie wynika, aby toczyło się jakiekolwiek postępowanie administracyjne, które miałoby bezpośredni wpływ na wynik sprawy dotyczącej zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Nie istniało zagadnienie wstępne (prejudycjalne), które powodowałoby konieczność rozpoznania wniosku inwestora na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jako zagadnienia wstępnego nie można uznać, wskazywanej przez inwestora we wniosku o zawieszenie postępowania, konieczności dokonania "ustaleń z organami administracji publicznej". Niezasadne było stwierdzenie naruszenia przez Prezydenta [...] art. 35 ust. 3 Prawo budowlane w zw. z art. 79a i art. 10 § 1 k.p.a. Treść art. 35 ust. 3 Prawo budowlane, nie nasuwa wątpliwości, że w razie niewykonania w ustalonym terminie nałożonego obowiązku usunięcia nieprawidłowości, organ nie ma innej możliwości, jak wydać decyzję odmowną. W tym względzie ustawodawca nie pozostawił organowi swobody działania. Istotne było czy w okolicznościach sprawy zasadnym było skorzystanie z instytucji wezwania, o której mowa w art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 4 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 969/19; LEX nr 3022196). Organ I instancji dał inwestorowi czas na uzupełnienie dokumentacji. Postanowieniem z [...] stycznia 2021 r. zobowiązał inwestora do usunięcia wskazanych w tym nieprawidłowości. Następnie postanowieniem z [...] marca 2021 r. przedłużył termin na usunięcie ww. nieprawidłowości do 3 września 2021 r. Mając na uwadze okoliczność, że wniosek wszczynający postępowanie wpłynął w dniu 30 kwietnia 2020 r., zaś decyzja kończąca to postępowanie została wydana w dniu [...] września 2021 r., inwestor miał wystarczający czas do uzupełnienia braków wniosku. Niezrozumiałym było stanowisko Wojewody, zgodnie z którym Prezydent powinien, niejako w nieskończoność, przedłużać miał termin na uzupełnienie dokumentacji. Zarzucanie naruszenia art. 35 ust. 3 Prawo budowlane w zw. z art. 79a i art. 10 § 1 k.p.a. było całkowicie bezpodstawne. Wojewoda [...] w odpowiedzi na sprzeciw wnosiło o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniesiony sprzeciw był zasadny. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W art. 64e p.p.s.a. ustawodawca określił granice kontroli takiej decyzji przez Sąd, stanowiąc, iż przy rozpoznaniu sprzeciwu od decyzji, ocenia się jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej (z art. 138 § 2 k.p.a.). Spod kontroli sądowej sprawowanej w tym trybie, wyłączona została możliwość oceny prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd nie ocenia istoty sprawy. Bada, czy organ drugiej instancji zasadnie skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od merytorycznej oceny sprawy. Ratio legis kontroli decyzji kasacyjnej leży bowiem w wyeliminowaniu z praktyki organów odwoławczych tych przypadków, w których odesłanie sprawy do I instancji jest nieuzasadnione i przedłuża w sposób nieuprawniony całe postępowanie. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, to nie jest przesłanką wystarczającą, niezbędne jest bowiem dodatkowe wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". W tym kontekście stwierdzić należy, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ I instancji dopuścił się takiego naruszenia przepisów postępowania, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miałby istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, słuszny był zarzut skargi dotyczący braku rozpoznania istoty sprawy i wydanie decyzji kasatoryjnej jedynie na podstawie stwierdzenia naruszenia przez organ I instancji art. 98 § 1 k.p.a., wskazanego jako podstawa prawna odmowy zawieszenia postępowania. Wojewoda nie odniósł się do potrzeby zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jak słusznie podniósł skarżący z akt sprawy nie wynika, aby toczyło się jakiekolwiek postępowanie, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i stanowić przesłankę do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Na okoliczności takie nie wskazuje również sam inwestor, zarzucając w odwołaniu błędne zakwalifikowanie przez organ I instancji jego wniosku. Za zagadnienie wstępne nie można uznać wskazywanej przez inwestora konieczności dokonania "ustaleń z organami administracji publicznej". Dlatego należało zgodzić się ze skarżącym, że Wojewoda nie wykazał istnienia zagadnienia prejudycjalnego, które powodowałoby konieczność rozpoznania wniosku na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i w konsekwencji zawieszenia niniejszego postępowania. Sąd nie podziela także zarzutu naruszenie przez organ I instancji art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 79a i art. 10 § 1 k.p.a. Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 3, w razie niewykonania w ustalonym terminie nałożonego obowiązku usunięcia nieprawidłowości, organ jest zobligowany do wydaja decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Należy zgodzić się ze skarżącym, że skoro w toku postępowania inwestor nie wskazywał na żadne obiektywne przeszkody uniemożliwiające uzupełnienie wniosku o żądane dokumenty, to od momentu złożenia wniosku do wydania przez organ I instancji decyzji inwestor miał wystarczająco dużo czasu do uzupełnienia braków. Bez istotnego wpływu na rozstrzygnięcie pozostawała, wskazana przez organ I instancji podstawa prawna postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania. Prezydent [...] wykazał bowiem, że nie było potrzeby kolejnego przedłużania terminu do uzupełnienia dokumentacji projektowej, a pogląd ten wzmacniał słuszna uwagą, że w tego typu sprawach, po uzyskaniu wszelkich niezbędnych uzgodnień i dokonaniu korekt i uzupełnień w projekcie, inwestor zawsze może złożyć nowy wniosek. Za zasadny należy uznać zarzut skargi podnoszący, że organ odwoławczy uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wymagało uprzedniego sprawdzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej dokumentacji projektowej w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym co do kompletności projektu budowlanego. Przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego umożliwia organowi nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji, w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ może, a nawet musi uzależnić wydanie pozwolenia na budowę od przedłożenia przez inwestora określonych dokumentów oraz od usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie. W razie niewykonania w ustalonym terminie nałożonego obowiązku usunięcia nieprawidłowości, organ nie ma innej możliwości, jak wydać decyzję odmowną. Ocena prawidłowości decyzji o odmowie wydania pozwolenia na budowę w oparciu o omawianą regulację, wymagała od Wojewody nie tylko stwierdzenia, że inwestor nie wykonał nałożonych obowiązków bądź wykonał je w sposób nieprawidłowy, ale przede wszystkim, czy w okolicznościach sprawy zasadnym było skorzystanie z instytucji o której mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Brak podstaw do zastosowania tego trybu, unicestwia bowiem rygor zastrzeżony na wypadek niewykonania postanowienia w określonym terminie (wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2019 r., II OSK 1934/19, LEX nr 2723716). Wojewoda w ogóle nie wypowiedział się na temat tego, czy były podstawy do wydania postanowienia wzywającego do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym i - co jest już konsekwencją tej wadliwości - odmowy z tego powodu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. To powinno stanowić istotę rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Natomiast wskazane przez Wojewodę wady w procedowaniu związanym z wnioskiem o zawieszenie, pozostawały bez wpływu na rozstrzygnięcie. Zatem w tym przypadku, organ odwoławczy nie uzasadnił konieczności wydania decyzji kasacyjnej. Dla prawidłowości zastosowania decyzji kasatoryjnej konieczne było wykazanie w uzasadnieniu okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., co wypełniłoby dyspozycję art. 107 § 3 k.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Przy ponownym rozpoznaniu odwołania, obowiązkiem organu II instancji będzie zatem odniesienie się do wskazanej wyżej istoty sprawy, co pozwoli na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151a § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.