VII SA/Wa 2690/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie asesor WSA Karolina Kisielewicz, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi K. K. i H. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., na podstawie art. 49 b ust. 1, w związku z ust. 3 oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623. z późniejszymi zmianami), w związku z prowadzonym z urzędu postępowaniem w sprawie wybudowania w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr [...], położonej w [...] gmina [...], obiektu budowlanego pełniącego funkcję gospodarczą, nakazał K.K. rozbiórkę wolnostojącego, nietrwale związanego z gruntem, obiektu budowlanego pełniącego funkcję gospodarczą, o wymiarach 3 m na 2,01 m, na terenie działki nr [...], położonej w [...] gmina [...]. W uzasadnieniu organ podał, że na terenie działki nr [...] położonej w [...] gmina [...], będącej własnością K. K., istnieje parterowy obiekt budowlany o konstrukcji drewnianej, nietrwale związany z gruntem, pełniący funkcję gospodarczą, z dachem dwuspadowym krytym gontem bitumicznym. Wymiary obiektu wynoszą 3 m na 2.01 m. Do obiektu nie są podłączone media. Według oświadczenia H. K. (męża K. K.), przedmiotowy obiekt został wybudowany w 2009 roku. Podczas kontroli nie przedłożono zgłoszenia, ani pozwolenia na budowę. Inwestorem obiektu gospodarczego była K. K.. Ustalono również, że na terenie działki nr [...]w [...] ustawiona jest przyczepa kempingowa, a w granicy działki nr [...] i [...]zostało wykonane ujęcie wody głębinowe z obudową z kręgów betonowych, z nakrywą. W stosunku do obudowy ujęcia wody prowadzone jest odrębne postępowanie administracyjne. Organ zwrócił się do Urzędu Gminy o udzielenie informacji czy K. K.(obecnie K. K.), wystąpiła ze zgłoszeniem zamiaru budowy przedmiotowego obiektu budowlanego. Urząd Gminy [...] poinformował, że w zasobach urzędu brak jest takiego zgłoszenia. Także Starostwo Powiatowe w [...] wskazało, że nie posiada zgłoszeń robót budowlanych bądź pozwoleń na budowę na terenie działek nr [...], [...]i [...]w [...]. Organ uznał, że przedmiotowy obiekt gospodarczy został wybudowany bez dokonania wymaganego zgłoszenie tj. w warunkach samowoli budowlanej. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późniejszymi zmianami), pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, budowa wolnostojących budynków gospodarczych, wiat i altan wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, to jest organowi architektury i budownictwa. Ustalono, że powierzchnia działki nr [...] w [...] wynosi 274 m2 i tym samym na jej terenie dopuszczalne jest wybudowanie jednego obiektu budowlanego o powierzchni zabudowy wynoszącej do 25 m2 . Na terenie działki nr [...], nie obowiązuje plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., na podstawie art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na K. K. obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: 1. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla terenu działki nr [...] w [...], wydanej przez Wójta Gminy [...]. 2. dokumentów o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, tj.: - określić rodzaj, zakres i sposób wykonanych robót budowlanych. - oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. - rysunki dokumentujące obecny stan obiektu. 3. projektu zagospodarowania działki lub terenu. Pouczył, że w przypadku niespełnienia nakazanego obowiązku orzeknie rozbiórkę. Obowiązek przedłożenia wskazanych dokumentów nie został przez zobowiązaną spełniony. W związku z tym na podstawie z art. 49b ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, organ nakazał rozbiórkę ww. obiektu budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2016r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po wszczęciu na wniosek K.i H. K. z dnia [...].02.2016 r., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].02.2012 r. nakazującej K. K. rozbiórkę - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].02.2012 r. W uzasadnieniu organ podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...].02.2012 r. nakazał K. K. rozbiórkę wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej w 2009 r. obiektu pełniącego funkcję gospodarczą o wymiarach 3m x 2,01m na działce nr [...]w [...], gmina [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...].05.2012 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wnioskiem z dnia [...].07.2012 r. K. i H. K. wystąpili o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją z [...].02.2012r. Decyzją z dnia [...].11.2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji z dnia [...].02.2012 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego pełniącego funkcję gospodarczą na omawianej działce. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].04.2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 4.09.2013r., sygn. akt II SA/Gd 343/13 oddalił skargę na decyzję WINB z dnia [...].04.2013 r. Wnioskiem z dnia [...].10.2015 r. uzupełnionym pismem z dnia [...].12.2015 r. K.K. i H. K. wystąpili o stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].02.2012 r. wskazując, że dotknięta jest wadami określonymi w przepisach art. 156 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Analizując sprawę w trybie nieważności, organ wskazał, że gdy obiekt powstał z naruszeniem przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawo budowlane (czyli bez wymaganego zgłoszenia), organ I instancji był zobligowany do przeprowadzenia postępowania w oparciu o przepisy art. 49b tej ustawy. Inwestor podczas prowadzonego postępowania nie udowodnił faktu dokonania zgłoszenia, jak i nie przedłożył wymaganych dokumentów na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. Dlatego organ nadzoru zakończył prowadzone postępowanie zgodnie z art. 49b ust. 1 i 3 Prawa budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].02.2012 r. nie jest dotknięta wadami określonymi w art. 156 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Decyzja ta została wydana przez organ właściwy (przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]), w decyzji została wskazana podstawa prawna wraz z uzasadnieniem, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, jak również nie zawiera wad powodujących jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do argumentów strony wyjaśnił, że przepisy prawa budowlanego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawiają organowi administracji luzu decyzyjnego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2016r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. i H. K. od decyzji [...] WINB z dnia [...].07.2016 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że prowadzone postępowanie jest postępowaniem nieważnościowym, którego celem nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy ani badanie przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, lecz wyłącznie skontrolowanie czy rozstrzygnięcie zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. Tryb ten umożliwia weryfikację również ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 § 1 Kpa. Przesłanki nieważnościowe zostały sprecyzowane w art. 156 § 1 Kpa i nie jest dopuszczalna ich wykładnia rozszerzająca. Z materiału dowodowego wynikało, że organ powiatowy ustalił, że ww. obiekt budowlany został wybudowany bez wymaganego prawem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane( t.j.: Dz.U. z 2010 r.. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Postanowieniem z dnia [...].11.2011 r., wydanym na podstawie art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo budowlane, PINB w [...], nałożył na K.K. obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: 1) ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] w [...], wydanej przez Wójta Gminy[...]; 2) w przypadku spełnienia wyżej wymienionego warunku dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., tj.: określenia rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych, oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; rysunki dokumentujące obecny stan przedmiotowego obiektu; 3) projektu zagospodarowania działki lub terenu. K. K. nie przedłożyła tej dokumentacji. W związku z powyższym PINB w [...] wydał decyzję, nakazującą K. K. rozbiórkę wybudowany w warunkach samowoli budowlanej na terenie działki nr [...]. położonej w [...] gmina [...], wolno stojący, nietrwale związanego z gruntem, obiektu budowlanego pełniącego funkcję gospodarczą o wymiarach 3,0 m na 2,01 m. Weryfikowana decyzja PINB w [...] z dnia [...].02.2012r. nie jest obarczona żadną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a., która uzasadniałaby stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu na dzień orzekania przez PINB w [...], roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątek od tej zasady wprowadza przepis art. 29 Prawa budowlanego, który określa przypadki w jakich pozwolenie na budowę nie jest wymagane. Jednym z nich jest - zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 - budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m 2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, budowa wskazanych obiektów wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. PINB w [...] zakwalifikował przedmiotowy obiekt jako wolno stojący obiekt budowlany pełniący funkcję gospodarczą, nazywając go w treści uzasadnienia "wiatą". Przedmiotowy obiekt nie jest wiatą, gdyż z załączonych do akt zdjęć wynika, że jest obudowany ścianami. Obiekt ten nie jest również altaną. Altana ma bowiem charakter wypoczynkowo-rekreacyjny. Zdaniem GINB obowiązek zgłoszenia wynikał z faktu, że obiekt ten powinien być zakwalifikowany jako wolno stojący budynek gospodarczy. PINB w [...], nie naruszył prawa kwalifikując przedmiotowy obiekt jako wolno stojący obiekt budowlany pełniący funkcję gospodarczą. Organ powiatowy prawidłowo uznał, że obiekt wymagał zgłoszenia, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Budynkiem jest obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego). Przedmiotowy obiekt jest wydzielony z przestrzeni oraz jest zadaszony. Zdaniem GINB związany jest on trwale z gruntem, w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Przyjmuje się bowiem, że cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. Z faktu, że istnieją techniczne możliwości przeniesienia przedmiotowego obiektu w inne miejsce, nie można wywodzić, że nie jest on trwale z gruntem związany. Obiekt ten posadowiony jest na bloczkach betonowych, a w dniu wydania przez PINB w [...] nakazu jego rozbiórki, tj. [...].02.2012 r., obiekt istniał już około 3 lata. Jego posadowienie było więc na tyle trwałe, że zapewniło stabilność oraz przeciwdziałanie czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. Konsekwencją zakwalifikowania przedmiotowego obiektu jako budynku gospodarczego jest to, że nie może być on uznanym w świetle art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, za obiekt małej architektury. Skutkiem zakwalifikowania przedmiotowego obiektu jako budynku gospodarczego wolno stojącego jest również to, że obiekt wymagał, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawa budowlanego zgłoszenia. Nie stanowiło rażącego naruszenia prawa to, że organ powiatowy stwierdził w treści decyzji, że przedmiotowy obiekt nie jest trwale związany z gruntem, skoro został poprawnie zakwalifikowany jako wymagający zgłoszenia. Odnosząc się do oceny skarżących, że przedmiotowy obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym wskazał, że obiektem tymczasowym, może być zarówno budynek, budowla, jak i obiekt malej architektury (wyrok WSA w Lublinie z dnia 13.09.2005 r., II SA/Lu 359/05, LEX nr 869995) oraz, że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania określonego obiektu do kategorii obiektów tymczasowych mają zarówno okoliczności faktyczne sprawy, jak i zamiar inwestora oraz konstrukcja obiektu. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Tego typu inwestycja, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4, będzie wymagała zgłoszenia (art. 30 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego). Okres istnienia przedmiotowego obiektu wyklucza jego tymczasowy charakter. Wykonanie obiektu wymagało dokonania zgłoszenia. Organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie legalizacyjne w trybie art. 49 b Prawa budowlanego, co WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 4.09.2013 r., sygn. akt II SA/Gd 343/13, ocenił jako prawidłowe. Ocena ta wiąże GINB w niniejszym postępowaniu. K. K. i H. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016r., utrzymującą w mocy decyzję WINB z dnia [...].07.2016r. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że organy wadliwie uznały że przedmiotowy obiekt, wolnostojący niezwiązany z gruntem wymaga zgłoszenia zamiaru budowy. W w art. 29-31 Prawa budowlanego, nie ma wyszczególnionych obiektów wolnostojących niezwiązanych z gruntem. Wszystkie obiekty budowlane wolnostojące, niezwiązane z gruntem, zgodnie z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego uznawane są jako obiekty tymczasowe i są zwolnione z obowiązku zgłoszenia. Dotyczy to także obiektów małej architektury wyszczególnionych w art. 3 pkt 4 ww. ustawy. Twierdzenie organu odwoławczego, że cechą trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym przez działanie sił przyrody, nie ma odniesienia w przepisach ustawy Prawo budowlane. Twierdzenie to narusza art. 7 i art.70 Kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że nie były zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]decyzją z dnia [...].02.2012 r. - art. 156 § 1 k.p.a. Prawidłowa była ocena organu nadzoru, który zwracał uwagę na istotę postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Rolą tego postępowania nie jest bowiem ponowne rozpoznanie co do istoty sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Postępowanie takie nie może być postępowaniem o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo cały zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się według przepisów art. 157 k.p.a. Zasadnie zatem przyjął organ, że jego zadaniem była ocena kwestionowanej decyzji jedynie pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, określonej w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji posiada odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjnoprawnego. Interpretacja przepisów dotyczących możliwości podważenia decyzji ostatecznych musi być ścisła i nierozszerzająca, albowiem usuwanie orzeczeń ostatecznych narusza ład systemu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko wyraźnie określone w ustawie przyczyny, które obejmują najdalej idące wadliwości orzeczenia mogą prowadzić do jego wzruszenia. Przypomnienia wymaga, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a. W niniejszej sprawie te trzy przesłanki łącznie nie wystąpiły. Ocena decyzji objętej postępowaniem nieważnościowym dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dniu jej wydania. PINB w [...] zakwalifikował przedmiotowy obiekt jako wolno stojący obiekt budowlany pełniący funkcję gospodarczą, nazywając go w treści uzasadnienia "wiatą". Przedmiotowy obiekt nie jest wiatą, gdyż ze wszystkich stron obudowany jest ścianami. Obiekt ten nie jest również altaną. Altana ma bowiem charakter wypoczynkowo -rekreacyjny. Obowiązek zgłoszenia wynikał z faktu, że obiekt ten powinien być zakwalifikowany jako wolno stojący budynek gospodarczy. PINB w [...], prawidłowo uznał, że ww. obiekt wymagał, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgłoszenia. Przedmiotowy obiekt jest wydzielony z przestrzeni oraz jest zadaszony, związany jest trwale z gruntem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Teoretyczna możliwość przeniesienia przedmiotowego obiektu w inne miejsce, nie powoduje, że nie jest on trwale z gruntem związany. Obiekt ten posadowiony był na bloczkach betonowych, a w dniu wydania przez PINB w [...] nakazu rozbiórki, istniał już około 3 lata. Jego posadowienie było więc trwałe, zapewniło stabilność obiektu oraz przeciwdziałanie czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. Konsekwencją zakwalifikowania przedmiotowego obiektu jako budynku gospodarczego było to, że nie mógł być uznanym w świetle art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, za obiekt małej architektury. Taki obiekt wymagał, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawa budowlanego zgłoszenia. Odnosząc się do twierdzeń skarżących, że przedmiotowy obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym wskazać należy, że stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Okres istnienia przedmiotowego obiektu wyklucza jego tymczasowy charakter. Decyzja PINB w [...]z dnia [...].02.2012 r., nie jest obarczona żadną z wad o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. obligującą organ do stwierdzenia jej nieważności. Badana decyzja została wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do strony postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Nie można zdaniem Sądu, zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.