VII SA/Wa 2692/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "organ odwoławczy", "Wojewoda"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.; dalej: "P.b.") po rozpoznaniu odwołania [...] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] od decyzji Starosty [...] (dalej: "organ I instancji", "Starosta") nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia wniesionego przez inwestora – Z M, zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na instalacji reklamy na działce nr ewid. [...] obręb [...], gmina [...] - orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] marca 2016 r. do organu I instancji wpłynęło zgłoszenie inwestora – Z M dotyczące instalacji reklamy na dz. Nr ew. [...] obręb [...], gm. [...]. Postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Starosta nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia braków w przedmiotowej dokumentacji w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia. Decyzją z [...] maja 2016 r. Nr [...] Starosta działając na podstawie art. 30 ust. 5c, art. 82 ust. 2 P.b. wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w przedmiocie instalacji reklamy na dz. Nr ew. [...] obręb [...], gm. [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w zakreślonym terminie zgłoszenie nie zostało uzupełnione w pełnym zakresie tj. inwestor nie przedłożył prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła [...] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...]. Wojewoda wskazaną na wstępie decyzją z [...] września 2016 r. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu wyjaśnił, że z zakresu ustawowej regulacji zgłoszenia organowi architektoniczno-budowlanemu zamiaru prowadzenia robót budowlanych wynika, iż postępowanie nim wszczęte toczy się jedynie pomiędzy inwestorem (dokonującym zgłoszenia) a organem administracyjnym. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2379/11, organ odwoławczy wskazał, że uproszczona forma postępowania zgłoszeniowego w porównaniu do regulacji Prawa budowlanego dotyczącej pozwolenia na budowę, jak również ograniczenie uczestników postępowania jedynie do inwestora i organu wynika z podstawowego dla tej formy reżimu prawnego założenia, iż zgłoszenie dotyczy przedsięwzięć o małym stopniu skomplikowania i znikomym oddziaływaniu na otoczenie. Ochrona bowiem interesu prawnego osób trzecich, przede wszystkim w zakresie zabezpieczenia wartości takich jak bezpieczeństwo ludzi lub mienia, warunki zdrowotno-sanitarne, czy też przed ograniczeniami lub uciążliwościami dla terenów sąsiednich została powierzona tylko i wyłącznie organom rozpoznającym zgłoszenie w ramach kontroli prewencyjnej (art. 30 ust. 7 P.b.). Natomiast żaden inny podmiot, poza inwestorem nie ma prawa do dochodzenia swoich praw w postępowaniu prowadzonym w tym trybie, co powoduje, że stroną postępowania, o jakim mowa w art. 30 P.b. jest tylko inwestor. Powyższa regulacja nie oznacza przy tym, że na gruncie postępowania administracyjnego inne podmioty domagające się od organów administracyjnych ochrony swoich praw, czy też kwestionujące legalność realizowanych robót budowlanych pozbawione są jakichkolwiek uprawnień. Mogą one stać się stronami wszczynanego tak z urzędu, jak i na wniosek postępowania w trybie art. 50-51 P.b., w którym to postępowaniu organy nadzoru budowlanego, dokonają kontroli legalności robót budowlanych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Wojewoda uznał, że jedyną stroną postępowania w sprawie zgłoszenia przez Z M zamiaru instalacji reklamy, na działce nr ewid. [...] obręb [...], gmina [...], jest wyłącznie zgłaszający, tj. Z M. Stroną wskazanego postępowania nie jest natomiast odwołująca się spółka, co czyni koniecznym umorzenie postępowania odwoławczego od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną decyzję organu odwoławczego z [...] września 2016 r. złożyła [...] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca"), wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów: 1) art. 7 i art. 77 w zw. z art. 28 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 30 P.b. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, prowadzenie postępowania dowodowego w sposób nie wyjaśniający wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, w szczególności poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów i ustalenie, wobec braku jakichkolwiek do tego podstaw, że jedyną stroną postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru instalacji reklamy na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. [...], jest wyłącznie zgłaszający, tj. Z M, a nie skarżąca, jako inwestor, pomimo iż zgłaszający załączył do zgłoszenia stosowne pełnomocnictwo, z którego jednoznacznie wynika, że działał on w imieniu i na rzecz skarżącej, jako inwestora zgłaszanych robót; 2) art. 8 w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób ograniczający zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, w szczególności poprzez niezastosowanie lub błędne zastosowanie ww. przepisów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w toku dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organ administracji rozpoznając sprawę nie naruszył prawa w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania. Przy czym stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych ustawowych kryteriów stwierdzić należy, że skarga jest bezzasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] umarzająca postępowanie odwoławcze zainicjowane złożeniem odwołania przez skarżącą od decyzji Starosty nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia wniesionego przez inwestora - Z M, zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na instalacji reklamy na działce nr ewid. [...] obręb [...], gmina [...]. Organ odwoławczy prowadząc postępowanie odwoławcze zobowiązany jest zatem w pierwszej kolejności ustalić czy podmiot wnoszący odwołanie ma interes prawny w zgłoszonym żądaniu, a zatem czy dysponuje statusem strony tego postępowania. Brak przymiotu strony powoduje, że postępowanie wszczęte na skutek wniesionego odwołania staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. W takim przypadku organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania odwoławczego w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W świetle obowiązującego porządku prawnego oraz utrwalonych poglądów doktryny nie ulega wątpliwości, że brak statusu strony lub jego utrata w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego powoduje bezprzedmiotowość postępowania o charakterze podmiotowym. W konsekwencji w przypadku, gdy organ II instancji stwierdzi, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe umarza to postępowanie. Należy zauważyć, że tryb "zgłoszeniowy" z art. 30 P.b. jest trybem uproszczonym. Stroną postępowania prowadzonego w tym trybie, z woli ustawodawcy, jest tylko inwestor. Przepis art. 28 ust. 2 P.b., zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, odnosi się tylko do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, prowadzonego w "zwykłym" trybie. Jeżeli zatem ustawodawca, którego racjonalność należy zakładać, decyduje się wprowadzić dla danej kategorii robót budowlanych możliwość ich realizacji na podstawie zgłoszenia, to trzeba też uznać, że jego wolą jest również ograniczenie kręgu stron w tym trybie wyłącznie do inwestora. Z analizy akt sprawy wynika, że ze zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących instalacji reklamy na dz. Nr ew. [...] obręb [...], gm. [...] wystąpił Z M. Inwestor, wbrew zarzutom skargi, nie przedłożył żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że jest pełnomocnikiem skarżącej. Zarówno z treści przedmiotowego zgłoszenia, jak i z pisma z dnia [...] kwietnia 2016 r., stanowiącego uzupełnienie zgłoszenia, znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy nie wynika, aby Z działał w imieniu skarżącej. W świetle powyższego, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie Wojewoda w sposób prawidłowy uznał, że skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym uprawniającym do skutecznego wywiedzenia odwołania od wskazanej decyzji Starosty z [...] września 2016 r. Wbrew zarzutowi skargi, organ odwoławczy przeprowadził postępowanie wnikliwie i zgodnie z regułami dowodowymi określonymi procedurą administracyjną, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jednocześnie Sąd kontrolując sprawę z urzędu i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skarżącej nie dostrzegł innych wad powodujących konieczność eliminacji zaskarżonej decyzji z obiegu prawnego. W tym stanie rzeczy, uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, należało skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.