VII SA/Wa 2693/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odmówić przyznania K. B. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych W dniu 26 lutego 2015 r. wpłynął na formularzu PPF do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek K. B. o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Tym samym skarżąca uzupełniła braki formalne wniosku z dnia 14 października 2013 r. Z formularza wynika, iż skarżąca uzyskuje dochód miesięczny w kwocie 3500 zł brutto oraz dodatek uznaniowy w kwocie od 300 do 1000 zł brutto. Jest również właścicielką udziału (1/7) w działce o pow. 1,04 ha. Skarżąca nie ma nikogo na utrzymaniu ani też nie podała żadnych innych informacji dotyczących jej stanu majątkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wymóg ponoszenia kosztów postępowania nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania z budżetu państwa i powinno mieć zastosowanie jedynie w sytuacjach wyjątkowych, w których zdobycie środków finansowych na udział w postępowaniu sądowym jest obiektywnie niemożliwe (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. akt II OZ 561/14). Co więcej, ubiegający się o przyznanie prawa pomocy powinien w pierwszej kolejności poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania i dopiero wówczas, gdy okażą się one niewystarczające może zwrócić się o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Bk 46/11). W niniejszej sprawie wskazać należy, iż skarżąca uzyskuje dochód ze stałego źródła w przedziale 3800-4500 zł brutto (ok. 2713-3201 zł netto). Skarżąca nie wskazała, by jej wynagrodzenie było obciążone z jakiegokolwiek tytułu, nie ma również nikogo na utrzymaniu. Z uwagi na wysokość uzyskiwanego dochodu skarżącej, w ocenie Sądu, nie można zakwalifikować do osób ubogich, którym należy przyznać prawo pomocy. Ponadto wskazać należy, że wysokość wpisu od skargi ze względu na przedmiot sprawy wynosi 100 zł, wobec czego ewentualny wpis od skargi kasacyjnej również wynosić będzie 100 zł. Taka kwota nie pozostaje poza zasięgiem możliwości skarżącej. Uwzględniając powyższe orzeczono, jak w sentencji postanowienia.