VII SA/Wa 270/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi B. C. na uchwałę Rady [...] z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] w sprawie zaliczenia niektórych dróg do kategorii dróg gminnych I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ulicy [...] w [...], II. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w części uchylonej, do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Rady [...] na rzecz skarżącego B. C. kwotę 557 zł (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uchwałą z dnia [...] października 2005 r., nr [...] Rada [...], na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zaliczyła do kategorii dróg gminnych drogi na terenie [...] wymienione w załączniku do uchwały. Pismem z dnia 26 listopada 2012 r. B. C., w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwał Radę [...], do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą Rady nr [...] z dnia [...] października 2005 r., w zakresie obejmującym ulicę . w [...], wymienioną w załączniku do uchwały pod poz. 9. B. C. wskazał, że uchwała ta narusza jego prawo współwłasności nieruchomości gruntowej obejmującej między innymi teren pod ulicą [...]. Grunty pod ulicą [...] są własnością prywatną. Składają się z działek z obrębu [...]) działki z nieruchomości hipotecznej "[...]": [...] część o pow. [...] nr, [...]; 2) działki z nieruchomości [...]: [...]. Wskazał, że jest współwłaścicielem nieruchomości "[...]", a zatem i wszystkich działek z tej nieruchomości. Dlatego jest bezpośrednio zainteresowany sprawą. Na koniec wskazał jeszcze, że żadna z działek pod ulicą [...] nie należy do Miasta [...]. Zachodzi więc sprzeczność z przepisami art. 7 ust. 2 w związku z art. 2a ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Pismem z dnia 2 stycznia 2013 r. B. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady [...] nr [...] z dnia [...] października 2005 r., w części, w której zalicza do kategorii dróg gminnych ulicę [...]wymienioną w Załączniku do ww. uchwały pod pozycją 9 oraz o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonym zakresie. Skarżący podobnie, jak w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, podniósł, iż w wyniku podjęcia uchwały z dnia [...] października 2005 r. i zaliczenia do kategorii dróg gminnych ulicy [...], naruszono jego prawo współwłasności nieruchomości gruntowej obejmującej między innymi teren pod ulicą [...]. Jak już w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wskazał, jest współwłaścicielem nieruchomości gruntowej obejmującej między innymi teren pod ulicą [...]. Grunty pod ulicą [...] są własnością prywatną. Składają się z działek z obrębu [...]: Sygn. akt VII SA/Wa 270/13 1) działki z nieruchomości hipotecznej "[...]": nr ew. [...] - część o pow. 436 m2 oraz numery ew.: [...]; 2) działka z nieruchomości [...]. Skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości "[...]", a zatem i wszystkich działek z tej nieruchomości. Żadna z działek pod ulicą [...] nie stanowi własności Miasta [...], a zatem zaskarżona uchwała narusza art. 7 ust. 2 w związku z art. 2a ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. A w takiej sytuacji może orzekać Wojewoda lub Sąd Administracyjny. W odpowiedzi na skargę Rada [...] wniosła o oddalenie skargi w całości. Organ stwierdził, iż nadanie ulicy [...] kategorii drogi gminnej było rezultatem porządkowania stanu prawnego nieruchomości drogowych znajdujących się na terenie Miasta [...] zainicjowanego ustawą z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. 1998.133.872). Zgodnie z przepisami art. 73 ust. 1 ustawy, "nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem."' Przyznał jednak, że w przypadku spornych działek wskazanych przez skarżącego, na chwilę obecną, jeszcze nie ustalił czy i na jakim etapie postępowania jest proces dotyczący wydania stosownej decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 3 ww. ustawy, stanowiący, że "podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest ostateczna decyzja wojewody." Zdaniem organu zbadania wymaga również kwestia ewentualnego zasiedzenia spornych działek przez [...]. Po ustaleniu tych okoliczności, organ niezwłocznie przekaże informacje Sądowi. Bez względu na powyższe, w ocenie organu, skarżący nie wykazał należycie tytułu własności do spornych działek, ani tym samym interesu prawnego uzasadniającego wystąpienie ze skargą o stwierdzenie nieważności uchwały Rady [...]. Numery ewidencyjne działek, które przywołuje skarżący, nie zostały potwierdzone żadnym dokumentem. Jeśli skarżący opiera te dane na wypisie z ewidencji gruntów, którego nie załączył do skargi, to jest to dokument niewystarczający. Wypis z ewidencji stanowi jedynie zbiór informacji i nie posiada waloru przypisanego księgom wieczystym, tj. rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Skarżący nie przedstawił również wypisu z ksiąg wieczystych. Organ podkreślił, że nigdy wcześniej skarżący, ani też jego Sygn. akt VII SA/Wa 270/13 poprzednicy prawni, nie zgłaszali roszczeń do gruntu użytkowanego obecnie, jako droga gminna. Nie opłacali również podatku gruntowego od spornych działek. Trudno też mówić o uszczupleniu prawa własności poprzez nadanie kategorii drogi gminnej, bowiem nadanie kategorii drogi gminnej niczego nie zmieniło w stanie faktycznym drogi. Droga ta przed nadaniem kategorii pełniła te same funkcje, co obecnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę wyżej wskazane kryteria Sąd uznał, iż skarga zasługuje na jej uwzględnienie, bowiem zaskarżona uchwała z dnia [...] października 2005 r., nr [...] Rada [...], w części dotyczącej zaliczenia do kategorii dróg gminnych ulicy [...] w [...] narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie. Na wstępie wskazać należy, iż w myśl przepisu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., zwana dalej u.s.g.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zaskarżona uchwała zalicza do kategorii dróg gminnych drogi publiczne wymienione w załączniku do uchwały. Jest to, uchwała z zakresu administracji publicznej, podlegająca zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. i stanowi ona akt prawa miejscowego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 102/08). W rozpoznawanej sprawie skarżący B. C. dopełnił wymogu uprzedniego wezwania Rady [...] do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to okazało się bezskuteczne. Dało to asumpt do skutecznego wniesienia skargi do Sądu. Sygn. akt VII SA/Wa 270/13 Przedmiotem zaskarżonej uchwały j est zaliczenie drogi do kategorii dróg publicznych gminnych. Zasady i procedurę postępowania w takich sprawach reguluje ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2013.260). Z treści art. 7 ust. 2 tej ustawy wynika, że zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje na podstawie uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Do dróg gminnych w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, można zaliczyć drogę, która spełnia przede wszystkim prawne warunki uznania za drogę gminną. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy o drogach publicznych drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie o drogach publicznych lub innych przepisach szczególnych. Przepis art. 2 a ust. 2 tej ustawy stanowi, że "Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy." Oznacza, to w ocenie Sądu, iż tylko w odniesieniu do dróg, które są własnością gminy rada gminy może rozstrzygać o ich zaliczeniu do dróg gminnych, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu sądowym uchwałą Rada [...] zaliczyła do kategorii dróg gminnych ul. [...] położoną w [...]. W skardze B. C. twierdzi, że działki po których biegnie ulica [...] stanowią jego własność. Na rozprawie, Sąd dopuścił dowód z dokumentów w postaci mapy geodezyjnej, odpisów postanowień w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku, które to dokumenty uprawdopodobniają twierdzenie Skarżącego. Jednocześnie, jak wynika z oświadczenia organu, nie posiada on dokumentu, z którego wynikałyby jego uprawnienia właścicielskie. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że w sprawie toczy się postępowanie w przedmiocie wydania decyzji w trybie art. 73 ust. 3 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Przypomnieć należy, iż zgodnie z tym przepisem "Nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem". Z kolei z ustępu trzeciego tego przepisu wynika, że podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego takiej nieruchomości jest ostateczna decyzja wojewody. Decyzja, o której mowa w tym przepisie ma charakter deklaratoryjny, lecz dopóki nie zostanie wydania Skarb Państwa ani jednostka samorządu terytorialnego nie mogą samodzielnie przesądzić kwestii własnościowych. Rady [...] w Sygn. akt VII SA/Wa 270/13 odpowiedzi na skargę wyjaśniła, iż decyzja taka nie została wydana, a w sprawie toczy się postępowanie. Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że Rada [...] podejmując w 2005 r. zaskarżoną uchwałę, decydującą o charakterze drogi przebiegającej ulicą [...], nie miała podstaw do jej podjęcia, albowiem nie legitymowała się prawem własności gruntów, na których droga przebiega. Powyższe oznacza, iż uchwała w tej części została podjęta z naruszeniem art. 2a ust. 2 w związku z art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, co obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części, w której zaliczyła ona do kategorii dróg gminnych ul. [...] w [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zauważyć również należy, iż zgodnie z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), Sąd mógł stwierdzić jej nieważność, mimo, iż od podjęcia uchwały minął okres dłuższy niż jeden rok, albowiem niniejsza uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 147 § 1 i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.