VII SA/Wa 2700/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. i W. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 sierpnia 2024 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącym kwotę 200,00 zł (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została złożona przez G. i W. W. skarga na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 sierpnia 2024 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Zarządzeniem z dnia 30 października 2024 r. doręczonym przy piśmie z dnia 5 listopada 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do skarżących o wskazanie numeru PESEL każdego ze skarżących oraz o nadesłanie 16 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Każdy ze skarżących odebrał przedmiotowe wezwanie dnia 12 listopada 2024 r., zatem ustawowy termin na dokonanie ww. czynności upływał z dniem 19 listopada 2024 r. Skarżąca złożyła odpowiedź na ww. wezwanie w dniu 15 listopada 2024 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Odpowiedź ta zawierała częściowe uzupełnienie braków skargi – wskazanie numeru PESEL każdego ze skarżących oraz załączony (jeden) egzemplarz odpisu skargi poświadczony za zgodność z oryginałem (przez skarżącą). Skarżący nie skierował do tut. sądu żadnej korespondencji. We wskazanym terminie skarżący nie uzupełnili wszystkich wskazanych braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: m.in. nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3 ww. przepisu). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi. Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że zawierała ona braki formalne w postaci niepodania numeru PESEL każdego ze skarżących oraz nie przedłożono wymaganej liczby egzemplarzy (tj. 16 egzemplarzy) odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem – dla doręczenia ich stronom. Należy zauważyć, że obowiązek załączenia odpowiedniej ilości egzemplarzy odpisów skargi wynika z treści art. 47 § 1 p.p.s.a., w którym wskazano, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu. Na tle ww. przepisów wskazać należy, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe, niepełne i nieterminowe wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzysta w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych skargi, a także uzupełnienie ich po upływie ustawowego terminu, skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można przy tym mówić między innymi, gdy strona pomimo wezwania sądu nie przedłoży odpowiedniej ilości egzemplarzy odpisów skargi. Braki takie uniemożliwiają nadanie sprawie dalszego biegu i w konsekwencji muszą prowadzić w razie niewykonania przez skarżącego wystosowanego do niego wezwania do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wezwaniem z dnia 30 października 2024 r. zobowiązano skarżących do podania numeru PESEL każdego ze skarżących oraz do nadesłania 16 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem – z zastrzeżeniem rygoru odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone dnia 12 listopada 2024 r. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych upłynął więc w dniu 19 listopada 2024 r. Skarżący nie uzupełnili jednak wszystkich wskazanych braków – nie przedłożyli wskazanych 16 egzemplarzy odpisów skargi, co skutkować musi odrzuceniem skargi. W uchwale z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że niedołączenie przez wnoszącego pismo wymaganej liczby jego odpisów, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez Sąd. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono w szczególności, że ustawodawca nie przewidział prawnych możliwości uzupełniania braków formalnych żadnych pism procesowych przez sąd, ani nie dokonał rozróżnienia na braki "istotne" i "nieistotne", a jedynie wskazał na braki, które uniemożliwiają nadanie pismu prawidłowego biegu, co przemawia za przyjęciem ścisłej wykładni omawianych przepisów. Rolą Sądu nie jest zastępowanie strony w dokonywaniu czynności procesowych, leżących w jej interesie i stanowiących jej ustawowy obowiązek. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. III OZ 772/22). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Wpis został zwrócony w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 232 § 2 p.p.s.a.