VII SA/Wa 2701/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant ref. staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) sierpnia 2008 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki I. skargę oddala; II. przyznaje T. S. kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) zł tytułem wynagrodzenia kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu R. L.; III. nakazuje wypłacić T. S. z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt) zł tytułem wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla nieznanego z miejsca pobytu R. L., z zaliczki złożonej przez (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na pokrycie wydatków ustanowienia kuratora sądowego. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB), decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...], działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (zwanej dalej: kpa) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity: Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. (dalej: Prawo budowlane ) po rozpatrzeniu odwołania D.Sp. z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.W.(dalej: PINB dla m.W.) z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] nakazującej współwłaśclcielom - P.Sp. z o.o., Panu R.L.oraz D.Sp. z o.o. dokonanie rozbiórki oficyny lewej, tylnej i prawej budynku przy Al. [...]oraz oficyny lewej i tylnej budynku przy Al. [...]w W.z zachowaniem wskazanych warunków rozbiórki, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że w wyniku wystąpienia P.Sp. z o.o. organ nadzoru budowlanego podjął czynności wyjaśniające mające na celu ustalenie stanu technicznego budynków przy Al. [...]oraz Al. [...]w W.. Opierając się na wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 4 sierpnia 1999 r., a także biorąc pod uwagę treść ekspertyzy technicznej przedłożonej przez P.Sp. z o.o. w przedmiocie oceny aktualnego stanu technicznego zespołu obiektów Aleje [...] i [...] w W.przeznaczonego do rozbiórki wraz z wytycznymi przeprowadzenia prac wyburzeniowych, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie W.decyzją z dnia [...] października 1999 r. Nr [...] nakazał współwłaścicielom budynku - P.Sp. z o.o.. Panu R.L.oraz Panu T. R. - umieszczenie na budynkach zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi oraz zawiadomienia o zakazie ich użytkowania, a także zarządził wykonanie doraźnych zabezpieczeń. [...]WINB wskazał, że z uwagi na interwencje okolicznych mieszkańców, jak też na skutek kolejnych oględzin w terenie przeprowadzonych w dniu 1 lutego 2001 r. potwierdzających katastrofalny stan techniczny obiektów, decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. Nr [...] organ powiatowy, działając na podstawie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego wydał współwłaścicielom nieruchomości nakaz rozbiórki oficyny lewej, tylnej i prawej budynku przy Al. [...]oraz oficyny lewej i tylnej budynku przy Al. [...]w W.. Na skutek wniesionych odwołań ww. rozstrzygnięcia zostały uchylone decyzjami [...]WINB z dnia [...] maja 2001 r Nr [...] oraz Nr [...]., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W dniu 21 sierpnia 2005 r. na przedmiotowych obiektach doszło do katastrofy budowlanej, w związku z czym organ nadzoru budowlanego podjął odrębne czynności w tym zakresie. Ze względu na kolejne pisma P.Sp. z o.o. z prośbą o wydanie decyzji o nakazie rozbiórki przedmiotowych obiektów, na dzień 17 października 2007 r. organ powiatowy zarządził rozprawę administracyjną w sprawie stanu technicznego ww budynków. Na podstawie ustaleń z przeprowadzonej rozprawy, jak również w oparciu o treść ekspertyzy technicznej z dnia 25 września 2006 r. Nr [...] ustalono, że oficyny przedmiotowych budynków nie nadają się do remontu, lecz kwalifikują się do rozbiórki (postępowa degradacja, remont ze względu na duży stopień zużycia technicznego ekonomicznie nieopłacalny ). W zwiazku z powyższym PINB dla m.W.decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] nakazał współwłaścicielom - P.Sp. z o.o., Panu R.L.oraz D.Sp. z o.o. rozbiórkę ww. obiektów z zachowaniem wskazanych warunków rozbiórki. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła D.Sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji bądź też orzeczenie co do istoty sprawy. Rozpatrując powyzsze odwołanie [...]WINB stwierdził, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wskazuje, iż ww. oficyny budynków przy Al. [...]oraz. Al. [...]w W.kwalifikują się do rozbiórki. Organ powołał się na ekspertyzę techniczną z dnia 25 września 2006 r. Nr [...] w przedmiocie oceny aktualnego stanu technicznego nieruchomości położonych w Al. [...]i [...] w W.z wytycznymi do prowadzenia rozbiórki tych obiektów, z której wynika wprost, że oba budynki znajdują się w stanie katastrofy budowlanej, stanowiąc realne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi przebywających w bezpośrednim otoczeniu. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanym przypadku wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, w myśl którego właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę nieużytkowanego obiektu nienadającego się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Ponadto w ocenie organu wbrew twierdzeniom odwołującej się o wadliwości rozstrzygnięcia nie przemawia okoliczność, iż jeden ze współwłaścicieli tj. D.Sp. z o.o. nie został zawiadomiony o rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu 17 października 2007 r., w zwiazku z czym nie mógł w niej uczestniczyć jako strona postępowania. [...]WINB podniósł, że z odwołania wynika, że zbycie prawa własności do lokalu nr [...] w budynku przy Al. [...]w W.nastąpiło w toku postępowania, tj. w dniu 13 czerwca 2007 r., co zostało ujawnione w księdze wieczystej prowadzonej dla omawianej nieruchomości w dniu 30 lipca 2007 r. Tymczasem organ powiatowy prowadził postępowanie w sprawie z pominięciem następstwa prawnego jakie miało miejsce, jako stronę postępowania traktując w dalszym ciągu T. R., czyli zbywcę lokalu. Dopiero pismem z dnia 19 października 2008 r. P. Sp. z o.o. poinformowała organ powiatowy, że nowym właścicielem lokalu nr [...] jest D.Sp. z o.o., stąd decyzja o nakazie rozbiórki została skierowana do skarżącej spółki. [...]WINB wskazał na ogólną zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażoną w art. 10 § 1 kpa, tym niemniej zauważył, że organy administracji publicznej mogą odstąpić od ww. zasady w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną ( art. 10 § 2 kpa ). Zdaniem organu odwoławczego katastrofalny stan przedmiotowych budynków potwierdzony przedłożoną ekspertyzą techniczną wypełnił powyższą przesłankę, stąd niezawiadomienie jednej ze stron postępowania o rozprawie administracyjnej pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Odnosząc się do argumentów podniesionych w uzupełnieniu odwołania [...]WINB wskazał, że postępowanie prowadzone przed właściwymi organami administracji architektoniczno-budowlanej w przedmiocie wydania pozwolenia na rozbiórkę jest niezależne od czynności podejmowanych przez organy nadzoru budowlanego. Postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę w trybie art. 31-33 Prawa budowlanego jest postępowaniem wszczynanym na wniosek danego podmiotu (zależnym od woli wnioskodawcy) i w takim wypadku wymagane jest m.in. przedłożenie zgody właściciela (współwłaścicieli) na rozbiórkę obiektu. Natomiast w przypadku wydania nakazu rozbiórki obiektu z uwagi na jego nieodwracalny zły stan techniczny w trybie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego bez wpływu na podejmowane czynności pozostaje wola właściciela czy też zarządcy obiektu. Organy nadzoru budowlanego mają bowiem obowiązek czuwania z urzędu nad przestrzeganiem przepisów dotyczących bezpiecznego utrzymywania i użytkowania obiektów budowlanych, a w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości zobowiązane są do stosowania regulacji obowiązujących w tej materii. Powyższa decyzja [...]WINB z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] została zaskarżona przez D.Sp. z o.o. do Wojewódkziego Sądu Administracyjnego w W.. Skarżąca Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciał zaskarżonej decyzji: - naruszenie art. 67 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że obiekt budowlany nie nadaje się do remontu lub odbudowy, podczas gdy w niniejszej sprawie brak jest obiektywnej niemożności przeprowadzenia remontu lub odbudowy, - naruszenie art. 79 kpa oraz 7 kpa i art. 10 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów Państwa, naruszając zasady praworządności, nie licząc się z słusznym interesem obywateli i uznanie, że niezawiadomienie jednej ze stron postępowania o rozprawie administracyjnej pozostaje bez wpływu na wydaną w sprawie decyzję, podczas gdy w omawianym przypadku doszło do rażącego naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu oraz prawa skarżącego do kształtowania wespół z organem przebiegu postępowania i jego wyniku decyzji, - naruszenie art. 30 § 4 kpa poprzez przyjęcie wbrew regulacji przewidzianej w tym przepisie, iż dopuszczalne jest prowadzenie postępowania administracyjnego z pominięciem następcy prawnego strony. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca postanowienia art. 67 Prawa budowlanego. W szczególności dotyczy to zwrotu "nie nadaje się do remontu", który odnosi się do obiektywnej niemożności przeprowadzenia remontu, odbudowy lub wykończenia (taka sytuacja w świetle współczesnych środków technicznych występuje rzadko) oraz do braku "zamiaru usunięcia istniejącego stanu naruszenia porządku prawnego w budownictwie". W ocenie skarżącej przed wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego i uporządkowanie terenu organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w toku którego ustali, czy właściciel lub zarządca obiektu budowlanego planuje - poprzez remont, odbudowę - przywrócić obiekt do stanu technicznego zgodnego z przepisami Prawa budowlanego. Skarżąca zarzuciła, że w omawianym przypadku takie postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone. Co więcej, zarówno organ nadzoru budowlanego, jak i organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przyznają, że jeden ze współwłaścicieli został w ogóle pominięty w postępowaniu, przez co naruszona została w sposób rażący zasada czynnego udziału stron w postępowaniu. Skarżąca zauważyła, że szczegółowe przepisy w ww. materii zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków i trybu postępowania dotyczącego rozbiórek oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1131). Skarżąca podniosła, że zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia organ nadzoru budowlanego - przed wydaniem decyzji o rozbiórce - jest zobligowany do ustalenia przyczyny niewykonania przez właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązku wyremontowania lub odbudowy obiektu budowlanego, do dokonania oględzin i oceny stanu technicznego (włącznie ze sporządzeniem ekspertyzy technicznej obiektu budowlanego) oraz do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Brzmienie tego przepisu wskazuje, iż decyzja o nakazie rozbiórki może być wydana dopiero, gdy właściciel lub zarządca obiektu budowlanego nie zamierza podjąć się jego remontu lub odbudowy pomimo istnienia możliwości technicznych w tym zakresie. W przeciwnym razie organ nadzoru budowlanego powinien wydać decyzję na podstawie art- 66 Prawa budowlanego, nakazując usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w określonym terminie. Dopiero brak wypełnienia tego obowiązku oraz spełnienie przesłanek z art. 67 Prawa budowlanego, uzasadnia podjęcie decyzji o nakazie rozbiórki obiektu. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie powyższe uwarunkowania nie zostały spełnione. Ponadto w ocenie skarżacej w zaskarzonej decyzji niesłusznie przyjęto, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje wyjątek określony w art. 10 § 2 kpa, pozwalający na odstąpienie od ogólnej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżąca zazanczyłam, że organ w zaskarżonej decyzji ograniczył się jedynie do lakonicznego twierdzenia, że ww. przesłanka została wypełniona, przez co niezawiadomienie strony o rozprawie administracyjnej pozostaje bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Tymczasem do oceny faktu wystąpienia zagrożenia wymienionych dóbr ma w pełni zastosowanie zasada prawdy obiektywnej. Dopuszczalność prowadzenia postępowania z wyłączeniem zasady czynnego udziału stron na podstawie art. 10 § 2 kpa jest wyjątkiem od zasady ogólnej i podlega wykładni ścieśniającej. Kontrolę nad stosowaniem omawianego wyjątku zapewnia przepis art. 10 § 3 kpa, który zobowiązuje organ administracji do utrwalenia w formie adnotacji przyczyn niedopuszczenia strony do czynnego udziału w postępowaniu lub w określonych jego stadiach. Powyższe naruszenie art. 10 § 2 kpa doprowadziło w rezultacie również do naruszenia art. 79 kpa, art. 7 kpa oraz art. 10 § 1 kpa poprzez nieuzasadniony brak uczestnictwa skarżącej w postępowaniu wyjaśniającym. Skarżąca zauważyła także, że w niniejszym przypadku zbycie prawa własności do lokalu nr [...]w budynku przy Al. [...]w W-wie nastąpiło w dniu 13 czerwca 2007 r., czyli w toku postępowania, a zatem przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W dniu 30 lipca 2007 r. prawo własności na rzecz skarżącej zostało ujawnione w księdze wieczystej prowadzonej dla ww. nieruchomości przez co, zgodnie z zasadą tzw. formalnej jawności ksiąg wiecznych, od tego dnia nikt nie mógł się zasłaniać nieznajomością tego wpisu (art. 2 Ustawy o księgach wieczystych i hipotece), tj. wystąpienia następstwa prawnego. Pomimo art. 30 § 4 kpa oraz wyraźnego przyznania w zaskarżonej decyzji, iż "organ powiatowy prowadził postępowanie w sprawie z pominięciem następstwa prawnego jakie miało miejsce, jako stronę postępowania traktując w dalszym ciągu T. R. - zbywcę lokalu" (str. 3 zaskarżonej decyzji), organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, czym – w coenie skarżacej Spółki - rażąco naruszył omawiany przepis. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB), z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] jest zgodna z prawem, w związku z czym skarga powinna zostać oddalona. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity: Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. (dalej: Prawo budowlane), zgodnie z którym jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Przepisu tego nie stosuje się do obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków (art. 67 ust. 2 Prawa budowlanego). W stosunku do obiektów budowlanych niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzję, o której mowa w ust. 1, właściwy organ wydaje po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków (art. 67 ust. 3 Prawa budowlanego). Wojewódzki konserwator zabytków jest obowiązany zająć stanowisko w terminie 30 dni. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się za uzgodnienie (art. 67 ust. 4 Prawa budowlanego). Wbrew twierdzeniom skarżącej w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania ww. przepisu. Z akt postępowania administracyjnego wynika w sposób jednoznaczny, że lokale przeznaczone do rozbiórki są niezamieszkane i nieużytkowane. Ponadto znajdowały się one w katastrofalnym stanie technicznym, co zostało potwierdzone kolejnymi oględzinami w terenie przeprowadzonymi w dniu 1 lutego 2001 r. w wyniku rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 17 paździenrika 2007 r. oraz w oparciu o treść ekspertyzy technicznej z dnia 25 września 2006 r. Nr [...]. Z protokołu rozprawy przeprowadzonej w dniu 17 paździenrika 2007 r. wynika, że sporne budynki zostały określone jako o wartości księgowej “0" jako przeznaczone do rozbiórki z uwagi na katastrofalny stan techniczny. Ponadto ustalono, że ww. Budynki od dnia nabycia nie byly zamieszkiwanbe i nadal nie są, a od daty nabycia stan techniczny budynków pogorszył się. Z treści ekspertyzy technicznej z dnia 25 września 2006 r. Nr [...] sporządzonej przez osobę posiadajacą odpowiednie uprawnienia tj. rzeczoznawcę budowlanego wpisanego do Centralnego Rejestru GINB, wynika, że na podstawie oględzin i ocney stanu technicznego budynków Al. [...] i [...] oraz na podstawie udostępnionych do wglądu dokumentacji i ekspertyz wykonanych w latach 1998 i 1990 przez Centrum Usługowo-Produkcyjne Wojskowej Akademii Technicznej stwierdzono, że budynki są bez zasilania w media, jak również nie posiadają one sprawnych instalacji wewnętrznych. Ustalono, że poszczególne oficyny budynków i ich elementy znajdują się w stanie katastrofy budowlanej stanowiac zagrożenie życia i zdrowia osób przebywajacych w okolicy tych budynków. Wskazano również, że część elementów znajduje się w stanie zagrożenia awaryjnego, część uległa awarii, a część dachów i stropów uległa katastrofie budowlanej, jak również wystąpiły zdarzenia stanowiące bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia (m.in. nadmierne ugięcia stropów, wystąpienie zarysowań i pęknięć konstrukcji, osłabienie elementów konstrukcyjnych, uszkodzenia konstrukcji nośnej budynku w wyniku przeciążenia i spalenia). W treści ekspertyzy wskazano wprost, że oficyny przedmiotowych budynków nie nadają się do remontu, lecz kwalifikują się do rozbiórki (postępowa degradacja, remont ze względu na duży stopień zużycia technicznego ekonomicznie nieopłacalny). Dodatkowo wskazano, że elementy stanu wykończeniowego wewnętrznego i zewnętrznego są w 100% zużyte i nie do odtworzenia , od roku 1990 następuje - w postępie geometrycznym - degradacja budynków i ich elementów, a ze względu na stopień zużycia budynków nieopłacalny technicznie i ekonomicznie jest ich remont czy też przebudowa . Z ekspertyzy wynika wręcz, że materiały uzyskane z rozbiórki nie nadają się do ponownego wbudowania ani do recyklingu. Reasumując organy nadzoru budowlanego miały nie tylko prawo ale wręcz obowiażek podjąć niezwłoczne działania mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowosci w stanie technicznym istniejących obiektów. Skoro ww. Obiekty nie były użytkowane, a ich stan techniczny był określony jako katastrofalny to nalezy uznać, że wystąpiły przesłanki określone w art 67 Prawa budowlanego. W związku z powyższym trudno jest uznać, że obiekty objęte obowiązkiem rozbiórki nadawaly się do remontu, odbudowy lub wykończenia. W konsekwencji niezasadne są zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na rozbiórkę w trybie art. 31-33 Prawa budowlanego jest zupełnie innym postępowaniem niż dotyczącym nakazu rozbiórki obiektu z uwagi na jego nieodwracalny zły stan techniczny w trybie art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego. W rezultacie jako nietrafione należy uznać argumenty skarżącej, która powołała się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków i trybu postępowania dotyczącego rozbiórek oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1131). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 kpa i 79 kpa należy podnieść, że jakkolwiek naruszenie tych przepisów stanowi co do zasady naruszenie przepisów postępowania mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 kpa, to jednak należy uznać, że w niniejszej sprawie uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy skutkujący uwzględnieniem skargi przez Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ppsa lub art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ppsa. Przede wszystkim zgodzić się należy z poglądem, że niewystarczające jest wskazanie naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa, ale konieczne jest wykazanie wpływu tego naruszenia na wynik sprawy administracyjnej. Jak podniósł NSA w wyroku z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10 "Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa więc ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy." Sąd orzekający w niniejszej sprawie całkowicie podzielił ww. stanowisko uznając, że w okolicznościach sprawy wskazany zarzut, jakkolwiek odnoszący się do zaistniałej sytuacji w toku prowadzonego postępowania administarcyjnego, nie można zostać uwzględniony. Ponadto jako uprawnione należy uznać stanowisko organu umożliwiające w niniejszej sprawie zastosowanie wyłączenia zastosowania art. 10 § 1 kpa. Skoro bowiem w ekspertyzie technicznej z dnia 25 września 2006 r. Nr [...] wskazano wprost, ze stan techniczny obiektów stanowi zagrozenie dla otoczenia, w tym życia i zdrowia to należy przyjąć, że została wypełniona przesłanka załatwienia sprawy bez zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Również zarzut naruszenia art. 30 § 4 kpa pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Należy bowiem pamiętać, że jedynie takie naruszenie przepisów postępowania może czynić skargę zasadną, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trudno jest w niniejszym przypadku uzasadnić ewentualny wpływ naruszenia ww. przepisu na wypełnienie przesłanek z art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego i prawidłowość zastosowania nakazu rozbiórki, skoro z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika jednoznacznie zaistnienie okoliczności faktycznych uzasadniających wydane rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie organy podjęły wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W toku postępowania przez organem I instancji dokonano wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa., natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ppsa orzekł w sentencji wyroku