VII SA/Wa 2702/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Protokolant Ref. staż. Marcin Sieradzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Z. K., B. M. P. i E. S. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania L.sp. z o.o. z siedzibą w J., zwanego w dalszej części "inwestorem", od części decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części. Wojewoda [...], działając na wniosek Z. K., B. P. i E. G., zwanych dalej "skarżącymi", swoją decyzją stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], znak: [...], zwanej w dalszej części "decyzją o pozwoleniu na budowę" (zmienionej decyzją własną z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], znak: [...], zwaną dalej "decyzją zmieniającą"), w części dotyczącej budowy muru oporowego oraz dwóch rzędów miejsc postojowych zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] (od strony działki nr ewid. [...]), położonej w Ł. przy ul. [...]. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej także "GINB", została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...] września 2012 r. została wydana przez Prezydenta Miasta [...] decyzja nr [...], znak: [...], określająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana dalej "decyzją WZiZT", dla A. C., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą A., dla inwestycji polegającej na wybudowaniu budynku handlowo – usługowego wraz z urządzeniami budowlanymi i zjazdem z ul. [...], przewidzianej dla realizacji w Ł. przy ul. [...] na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] oraz fragmencie działki nr ewid. [...] w obrębie [...]. W dniu [...] lipca 2013 r. Prezydent Miasta [...] wydał decyzję, którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. C., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą A., pozwoleniu na budowę budynku handlowo – usługowego (obiekt budowlany kategorii XVII) wraz z infrastrukturą komunikacyjną: projektowanym zjazdem publicznym z ul. [...], układem dróg wewnętrznych i parkingów, infrastrukturą techniczną instalacyjną: przyłączem wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, instalacją wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej na terenie, zbiornikiem retencyjnym, instalacją energii elektrycznej i oświetlenia na terenie oraz małą architekturą – pylonem reklamowym i – co znaczące dla dalszego toku spraw - murami oporowymi. Budowę ww. budynku oraz infrastruktury komunikacyjnej i technicznej, zwaną dalej "inwestycją", zaplanowano na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], przy ul. [...] w Ł.. Należy podkreślić, że opisana decyzja o pozwoleniu na budowę została doręczona (bez załączników) między innymi skarżącym. Decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 2013 r. została w dniu [...] czerwca 2014 r. przeniesiona rzecz obecnego inwestora decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] r. Następnie w dniu [...] lipca 2014 r. Prezydent Miasta [...] wydał decyzję zmieniającą, uchylając własną decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 2013 r. i zatwierdzając zamienny projekt budowlany inwestycji. W pozostałym zakresie (innym niż zatwierdzenie projektu zamiennego) organ pozostawił bez zmian decyzję o pozwoleniu na budowę wraz z określonymi w niej warunkami. Powyższe decyzje wzbudziły zastrzeżenia skarżących. Skarżący są współwłaścicielami działki nr ewid. [...] sąsiadującej z działką nr ewid. [...], na której zlokalizowane są parkingi i ciągi komunikacyjne będące częściami spornej inwestycji. W związku z powyższym skarżący wystąpili w dniu 26 kwietnia 2015 r. do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji (z 2013 r.) o pozwoleniu na budowę i decyzji zmieniającej z 2014 r. jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.". Skarżący zarzucili decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji zmieniającej m.in. niezgodność z decyzją WZiZT, w szczególności brak pozwolenia na budowę dla muru oporowego wybudowanego wzdłuż działki nr ewid. [...], będącej współwłasnością skarżących. Dalej skarżący zarzucili obu decyzjom, że potwierdzają niezachowanie przez inwestora odpowiedniej odległości od parkingu do granicy działki należącej do skarżących. Skarżący podkreślili, że wcześniej nie kwestionowały decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji zmieniającej (z 2014 r.), gdyż były przekonane, że mur oporowy będzie zlokalizowany na innych działkach niż działki inwestycyjne przylegające do działki nr ewid. [...] należącej do skarżących. Zdaniem skarżących zaprojektowanie parkingu w sposób zatwierdzony w projekcie budowlanym powoduje, że nie będzie wykonywana służebność gruntowa przysługująca właścicielom działki nr ewid. [...], którą nieruchomość inwestycyjna oddziela od drogi publicznej. W wyniku przeprowadzenia postępowania wszczętego przez skarżący w trybie art. 157 § 2 k.p.a. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji zmieniającej w części dotyczącej budowy murów oporowych oraz w części dotyczącej budowy dwóch rzędów miejsc postojowych (52 mp) dla samochodów osobowych na działce nr ewid. [...] (powstałej po podziale działki nr ewid. [...]) przy granicy z działką nr ewid. [...]. W pozostałej części organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji zmieniającej. Wojewoda Łódzki wydał ww. decyzję na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 k.p.a. oraz art. 33 ust 2 pkt 3, a także art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zwanej w dalszej części "pr.bud.". Organ pierwszej instancji wskazał, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę obejmujące mur oporowy powinno być poprzedzone uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy, co w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło. Wojewoda Łódzki wskazał, że mur spełnia funkcję konstrukcji oporowej, ponieważ wspiera powierzchnię terenu podwyższonego w stosunku do poziomu pozostałego gruntu, przeciwdziałając naciskowi skarpy. W konsekwencji organ I instancji wskazał, że załączona przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę decyzja WZiZT nie określała budowy muru oporowego, więc decyzja o pozwoleniu na budowę jest niezgodna z art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. Ponadto Wojewoda [...] stwierdził, że zamiarem inwestora było m.in. budowa 115 miejsc postojowych dla samochodów osobowych, w związku z czym odległość od granicy działki skarżących nie może być mniejsza niż 16 m, co wynika z § 19 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego w dalszej części "rozporządzeniem z 2002 r.". Od decyzji Wojewody [...] odwołanie w dniu 10 lipca 2015 r. złożył inwestor, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji zmieniającej. Inwestor wskazał przede wszystkim, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji zmieniającej nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Nawet gdyby zarzuty skarżących uznać za trafne (czemu zaprzeczył), to naruszenia prawa nie miały poważnego, rażącego charakteru i nie miały większej wagi niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej w przedmiocie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu niezgodności decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji zmieniającej z decyzją WZiZT w kwestii budowy muru oporowego, inwestor wskazał, że decyzja WZiZT ujmuje w sposób zbiorczy budowę pawilonu handlowo – usługowego wraz z urządzeniami budowlanymi i zjazdem z ul. [...]. Nie musi zatem indywidualnie określać muru oporowego. Sporny mur oporowy jest urządzeniem budowlanym, stanowiącym element parkingu, a jego zaprojektowanie wynikało z konieczności wzmocnienia terenu parkingu i zabezpieczenia terenu sąsiedniego. Dalej inwestor wskazał, że urządzenia budowlane i ich części składowe tworzą całość techniczno – użytkową inwestycji, czyli obiekt budowlany objęty decyzją o pozwoleniu na budowę i decyzją zmieniającą. Inwestor odniósł się także do zarzutu odległości parkingu od granicy działki, wskazując że od strony działki budowlanej skarżących znajdują się zespoły wydzielonych miejsc postojowych. Zdaniem inwestora żaden z wydzielonych miejsc postojowych nie przekracza liczbowo 60, a więc parking został zaprojektowany zgodnie z przepisami w odległości większej niż 6 m od granicy z działką sąsiadującą. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2015 r. uchylił decyzję Wojewody [...] w części stwierdzającej nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji zmieniającej, w zakresie dotyczącym budowy muru oporowego oraz dwóch rzędów miejsc postojowych na działce nr ewid. [...] (od strony działki nr ewid. [...]) i w tym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji zmieniającej. Jako podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 33 ust 2 pkt 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 pr.bud. GINB stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę i decyzja zmieniająca, w zakresie dotyczącym budowy muru oporowego oraz dwóch rzędów miejsc postojowych dla samochodów osobowych (przy granicy z działką nr ewid. [...]) nie jest obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. W odniesieniu do zarzutu konieczności uzyskania decyzji WZiZT dla budowy muru oporowego, GINB wskazał, że zasadniczą funkcją muru oporowego jest zabezpieczenie terenu przed osuwaniem się gruntu. W ocenie organu drugiej instancji przedmiotowy mur stanowi urządzenie budowlane, ponieważ jest związany z innymi obiektami w ten sposób, że zabezpiecza przed osuwaniem się gruntu, którego wysokość została podniesiona w związku z inwestycją. Zdaniem GINB sporny mur oporowy jest obiektem funkcjonalnie związanym z parkingiem, umożliwiającym jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, w sposób zapewniający bezpieczeństwo osób trzecich, chroniącym przed osuwaniem się gruntu. W konsekwencji uzasadnione jest stwierdzenie, że mur ten stanowi element parkingu przewidzianego w decyzji WZiZT. Organ drugiej instancji odnosząc się do zarzutu braku wymaganej prawem odległości od parkingu do granicy działki, stwierdził, że zaprojektowane miejsca postojowe można podzielić na dwie grupy miejsc (po 52 stanowiska) lub cztery grupy miejsc (2 razy po 24 plus 2 razy po 28 stanowisk), co wyłącza oczywistość naruszenia prawa. Taki podział miejsc na parkingu powoduje, że zostały one zaprojektowane co najmniej 6,65 m od granicy działki skarżących, a więc zgodnie z § 19 rozporządzenia z 2002 r. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu drugiej instancji skarżący w dniu 02 listopada 2015 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję drugiej instancji w całości. Skarżący zarzucili decyzji organu drugiej instancji naruszenie: 1) § 19 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2002 r., 2) art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 pr.bud., 3) art. 156 § 1 ust. 2 w związku z 138 § 1 pkt 2 k.p.a., 4) art. 94 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1997 Nr 115, poz. 741 ze zm.). Skarżący stwierdzili, że wszystkie miejsca postojowe w przedmiotowej inwestycji zostały zaprojektowane po stronie graniczącej z działką nr ewid. [...], należącą do skarżących, a więc łączna ich ilość powinna być brana pod uwagę przy ocenie kryteriów określonych w § 19 rozporządzenia z 2002 r. W konsekwencji odległość od granicy działki skarżących powinna wynosić co najmniej 16 m (gdyż łączna ilość miejsc postojowych jest większa niż 61 stanowisk). Skarżący podnieśli, że utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji zmieniającej w treści obowiązującej w sposób rażący godzi w interesy skarżących i tym samym narusza bezpośrednio art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 pr.bud., poprzez całkowite pominięcie faktycznego interesu właścicieli działki nr ewid. [...]. Skarżący argumentowali powyższy zarzut tym, że na skutek wybudowania muru oporowego i zlokalizowania na powstałej skarpie parkingu ich działka straciła wartość materialną, estetyczną i użytkową, co w praktyce spowodowało znaczne ograniczenie w możliwościach zagospodarowania ich działki. Skarżący nie zgodzili się również z zaklasyfikowaniem muru oporowego jako urządzenia budowlanego. Wskazali, że w decyzji WZiZT nie jest wskazane, że teren w związku z realizacją inwestycji może być znacznie podniesiony w stosunku do działki nr ewid. [...] oraz nie ma tam wzmianki o budowli muru oporowego. Zdaniem skarżących ww. braki w decyzji WZiZT uniemożliwiły skarżącym, jako stronom postępowania w sprawie wydania warunków zabudowy, skuteczne dochodzenie swoich praw. W konsekwencji skarżący stwierdzili, że niezgodność decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji zmieniającej z decyzją WZiZT stanowi rażące naruszenie prawa. W uzupełnieniu skargi z dnia 20 maja 2016 r. skarżący stwierdzili, że po wydaniu decyzji WZiZT działka nr ewid. [...], która jest objęta ww. warunkami zabudowy, została podzielona na dwie działki o nr. ewid. [...] i [...]. Sporna inwestycja został zrealizowana na części działki nr ewid. [...], więc nie objętej wydaną decyzją WZiZT. Zdaniem strony skarżącej w przedmiotowej sprawie powinna zostać wydana nowa decyzja WZiZT, uwzględniająca aktualny podział gruntu, ponieważ istniejąca sytuacja wprowadza niejasności w zakresie określenia miejsca realizacji inwestycji. W odpowiedzi na skargę z dnia 20 listopada 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że skarga na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezzasadna. Przede wszystkim Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że w niniejszej sprawie kontroluje decyzję organu nadzoru budowlanego wydaną w szczególnym, nadzwyczajnym trybie postępowania, a mianowicie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej na podstawie art. 156 k.p.a. Oznacza to, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 k.p.a., może więc mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Kluczowym kryterium branym pod uwagę przy ocenie materiału zgromadzonego w związku z postępowaniem w trybie art. 156 k.p.a. jest standard bezsporności ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., I SA/Wa 1361/12, LEX nr 1314579; także M. Jaśkowska, Komentarz do art. 156, w: A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, 5. wyd., Warszawa 2013, s. 966). Z powyższego względu, właściwą metodą wykładni art. 156 k.p.a. oraz następnych przepisów powinna być wykładnia ścisła a niekiedy nawet wykładnia ścieśniająca (zwężająca). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił w jednym ze swoich orzeczeń, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a. i zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu – pisze NSA - zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej tego przepisu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 1999 r., IV SA 1889/97, LEX nr 47887). Podstawowa kwestia sporna w niniejszej sprawie, to prawidłowość decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 2013 r. oraz wydanej w dniu [...] lipca 2014 r. decyzji zmieniającej ww. decyzję o pozwoleniu na budowę. Aby rozpatrzeć i ocenić od strony prawnej zarzuty skarżących kierowane wobec zaskarżonej decyzji GINB, Sąd musi odnieść się do czterech następujących kwestii: 1) zgodności obu ww. decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją WZiZT, tj. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2012 r. określającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, dla przewidywanej inwestycji polegającej na budowie dużego pawilonu handlowego. W tym zakresie skarżący twierdzą, że doszło rażącego naruszenia prawa, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności obu decyzji; 2) zgodnością z prawem sposobu zaprojektowania muru oporowego rozdzielającego działki inwestycyjne i działkę należącą do skarżących; 3) zgodnością z prawem sposobu zaprojektowania miejsc parkingowych, gdyż skarżący zarzucają obu ww. decyzjom o pozwoleniu na budowę naruszenie przepisów rozporządzenia z 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; oraz 4) zgodności z prawem podziału nieruchomości należącej do inwestora. Odnosząc się do kwestii zgodności obu ww. decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją WZiZT Sąd musi podkreślić następujące okoliczności istotne dla przyjętego rozstrzygnięcia. Po pierwsze, zgodnie ze wskazaną wyżej dyrektywą wykładni ścisłej, w niniejszym postępowaniu, Sąd nie może badać prawidłowości decyzji WZiZT. Decyzja ta stała się ostateczna i dopóki nie zostanie podważona w odrębnym postępowaniu nadzwyczajnym, organy administracji, a także Sąd, są nią związane. Ponadto, należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 pr.bud. do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, [...] [a także] przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest jednak jakąś wcześniejszą i równie szczegółową wersją projektu budowlanego i nie ustala wszystkich detali technicznych zamierzonego obiektu budowlanego. Decyzja taka określa jedynie – zgodnie z jej nazwą – sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy. Jest przy tym odpowiednikiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego przez organy samorządu terytorialnego dla danego terenu. Jak wskazuje nauka prawa, wykładając art. 20 ust. 1 pkt 1, należy pamiętać, że zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.; dalej "u.p.z.p."), decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się tylko wtedy, gdy dla danego terenu brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Gdy taki plan obowiązuje, projektant jest zobowiązany opracować projekt budowlany zgodnie z wymogami tego planu, który w myśl z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, a więc jak stanowi art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania rady gminy. Która go uchwaliła, [vide: Z. Kostka, Komentarz do art. 20, w: Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, Wydanie 1., Warszawa 2012, s. 147]. W powyższym świetle należy przyjąć, że decyzja WZiZT nie przewidywała i nie musiała przewidywać i określać szczegółowo sposobu skonstruowania muru oporowego, gdyż nie stanowi on odrębnego ogrodzenia, ani urządzenia budowlanego umacniającego teren inwestycji niezależnie od innych obiektów i urządzeń. Przedmiotowy mur oporowy stanowi część konstrukcyjną parkingu, który był przewidziany w decyzji WZiZT. Mur ten jest wyraźnie zaprojektowany w projekcie budowlanym zamiennym stanowiącym załącznik do decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. zmieniającej projekt budowlany. Sąd stwierdza również, że chybione są sugestie skarżących, że w postępowaniu, które zaowocowało zmianą decyzji o pozwoleniu na budowę, organ administracji powinien zażądać ustalenia nowych warunków zabudowy. W decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. wyraźnie stwierdza się, że zamienny projekt budowlany jest zgodny z obowiązującą decyzją WZiZT. Nie było zatem powodu, aby uzależniać wydanie decyzji od zmiany decyzji WZiZT. Ustalenie takie było też kontrolowane przez wyspecjalizowany organ, jakim jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego i zostało przezeń uznane za zgodne z prawem, a w rezultacie uzasadniało uchylenie decyzji Wojewody [...] i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Na podstawie analizy akt i zgromadzonych tam dokumentów Sąd nie znajduje powodów do przyjęcia odmiennego stanowiska. W tym zakresie Sąd stwierdza więc, że zaskarżona decyzja GINB jest prawidłowa i zgodna z prawem, a zarzuty skargi są bezpodstawne. Nie ma podstawy do twierdzenia, że w odniesieniu do zaprojektowania muru oporowego doszło do rażącego naruszenia prawa przez organy administracji. Podobny wniosek wypływa z analizy akt sprawy w odniesieniu do zarzutu naruszenia przez Prezydenta Miasta [...] przepisów rozporządzenia z 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności § 19 ust. 2 pkt 3 tego aktu. Należy przypomnieć, że przepis ten przewiduje, iż odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż [...] 6 m w przypadku 5-60 stanowisk włącznie. Projekt budowlany stanowiący przedmiot decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. (decyzji zmieniającej) wyraźnie wskazuje, że warunek ten został spełniony. Łączna liczba miejsc parkingowych na działce inwestycyjnej jest wyższa niż 50, jednak poszczególne grupy miejsc są zlokalizowane w różnych częściach placu przed i obok budynku handlowo-usługowego. W bezpośrednim sąsiedztwie granicy działki nr ewid. [...] zaprojektowano jedynie 56 miejsc parkingowych. Organ drugiej instancji ustalił przy tym, że zostały one zaprojektowane co najmniej 6,65 m od granicy działki skarżących, a więc zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2002 r. Sąd zwraca przy tym uwagę, że materiał fotograficzny złożony do akt przez skarżących nie pozwala rozstrzygnąć, czy rzeczywiście wzdłuż granicy działki skarżących parkuje nie więcej niż 60 pojazdów. Kwestia ta jest jednak nieistotna w niniejszej sprawie. Sąd rozpoznając skargę na decyzje GINB w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, nie może badać sposobu faktycznego używania nieruchomości inwestycyjnej. Może to być oceniane na etapie pozwolenia na użytkowanie obiektu, ale nie w niniejszej sprawie. Argumenty skarżących podnoszone w tym zakresie są zatem chybione. W konkluzji odnoszącej się do miejsc parkingowych i zgodnością z prawem sposobu zaprojektowania miejsc parkingowych, w tym w zakresie zgodności zatwierdzonego (w 2014 r.) projektu budowlanego z przepisami rozporządzenia z 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Sąd stwierdza, że nie doszło tu do naruszenia prawa, a tym bardziej rażącego naruszenia prawa, co mogłoby uzasadniać wniosek i skargę złożona przez skarżących. Sąd nie widzi również podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżących odnoszącego się do podziału działki o nr ewid. [...], przylegała do działki należącej do skarżących. Fakt, że decyzja WZiZT została wydana dla działki nr ewid. [...], nie stanowi przeszkody dla dokonywania w późniejszym terminie zmian geodezyjnych. Z punktu widzenia organów nadzoru budowlanego istotne jest, czy zmiany geodezyjne, w tym podział lub łączenie działek ma wpływ na rozstrzygnięcie w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeśli takiego bezpośredniego powiązania nie ma, nie można w podziale działek upatrywać naruszenia prawa, a tym bardziej rażącego naruszenia prawa. Na marginesie można dodać, ze powyższego ustalenia nie zmienia fakt, że działka o nr ewid. [...] była obciążona służebnością gruntową drogi koniecznej na rzecz każdoczesnych właścicieli działki o nr ewid. [...]. Kwestia ta była podnoszona w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, choć nie jest podnoszona już w skardze do niniejszego Sądu. Sąd wyjaśnia jednak, że kwestia możliwości wykonania prawa rzeczowego (służebności gruntowej) pozostaje poza kognicją sądów administracyjnych i mogłaby być ewentualnie przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym, właściwym miejscowo i rozstrzygającym sprawy cywilne. Na koniec wreszcie Sąd musi odnieść się do wyrażonego w skardze zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 pr.bud. Mowa w tym zakresie nie o kwestii formalnej, lecz o "poszanowaniu, [przez decyzje o pozwoleniu na budowę] występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich". Skarżący wyjaśnili, że inwestycja realizowana przez inwestora, w tym zwłaszcza budowa muru oporowego i podwyższenie poziomu nieruchomości inwestycyjnej w stosunku do obecnej powierzchni działki nr ewid. [...] należącej do skarżących o ok. 1 m, może spowodować zmniejszenie wartości działki nr ewid. [...]. Mniej prawdopodobne będzie bowiem podjęcie na tej działce inwestycji o charakterze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub zabudowy o charakterze letniskowym. Oceniając przedstawiony zarzut Sąd stwierdza, że rzeczywiście ekonomiczna wartość nieruchomości mieści się w ustawowym pojęciu "uzasadnionych interesów osób trzecich". Obowiązek wyważania interesów prywatnych i publicznych w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego i procesów inwestycyjnych wynika zresztą nie tylko z powołanego przepisu, ale ma również podstawy konstytucyjne (vide: H. Izdebski, A. Nelicki, I. Zachariasz, Zagospodarowanie przestrzenne. Polskie prawo na tle standardów demokratycznego państwa prawnego, Warszawa 2007, s. 62-63). Sąd nie stwierdza jednak, a i skarżący nie wykazali, takiego bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między zaprojektowana inwestycją, a wartością nieruchomości skarżących, aby można było stwierdzić, że wydanie kwestionowanych decyzji o pozwoleniu na budowę doprowadziło do naruszenia "uzasadnionych interesów" skarżących. Być może nawet mamy do czynienia z odwrotnym procesem, który był obserwowany w podobnych inwestycjach na terenach i w pobliżu dużych miast: wartość ekonomiczna nieruchomości należącej do skarżących może rosnąć, a nie maleć. Powstanie dużego centrum handlowego i przyciąganie przez nie wielu osób (klientów, konsumentów) powoduje zwykle zainteresowanie nieruchomościami sąsiednimi jako miejscem możliwej lokalizacji usług i innej działalności handlowej. W tym kontekście, i generalnie w świetle powołanego art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 pr.bud. Sąd nie dopatrzył się ewidentnego naruszenia prawa przez inwestora, które uzasadniałoby żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga całkowicie niezasadna. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 powołanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.