VII SA/Wa 2711/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie , w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny stanu technicznego tarasów postanawia: oddalić wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [....] z dnia [...] sierpnia 2014r. nr –[....]. Pismem z dnia 22 października 2014r. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w Warszawie za pośrednictwem organu wniosła skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. nr –[...] nakładające na Wspólnotę Mieszkaniową [...] w W. obowiązek przedłożenia- w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia tego postanowienia- oceny stanu technicznego tarasów przynależnych do lokali mieszkalnych nr [...] i [...] znajdujących się budynku mieszkalnych, wielorodzinnym położonym przy ul. [...] w W. sporządzonej w dwóch w dwóch egzemplarzach przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, określającej sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Pismem z dnia 26 marca 2015r. (data wpływu do Sądu 27 marca 2015r.) strona skarżąca wniosła o wstrzymanie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...]. We wniosku strona skarżąca wskazała, że organ I instancji pomimo posiadania informacji o toczącym się przedmiotowym postępowaniu przed Sądem kontynuuje procedurę uzyskania od Wspólnoty wykonanej na jej koszt opinii, której zasadność skarży. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W związku z tym treścią art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012r., sygn. akt I SA/Wa 683/12). Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji/postanowienia jest postępowaniem prowadzonym na wniosek strony skarżącej, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje strona skarżąca w treści swego wniosku. Ponadto, dopiero w przypadku gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji/postanowienia, sąd może na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a. wstrzymać wykonanie także decyzji/postanowień wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie jest zatem możliwe wstrzymanie wykonania decyzji/postanowienia organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji/postanowienia organu II instancji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2012r., sygn. akt II OSK 1262/12, z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 441/13). Wnioskiem o wstrzymanie wykonania strona skarżąca objęła wyłącznie postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]. Wniosek ten nie dotyczył wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014r. nr [...]. Z uwagi na powyższe uznać należy, że w sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania postanowienia organu pierwszej instancji, skoro strona nie wystąpiła o wstrzymanie wykonania postanowienia organu drugiej instancji. Przedmiotem zaskarżonego do Sądu postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] września 2014r. jest bowiem utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji w przedmiocie obowiązku wykonania i przedstawienia oceny stanu technicznego. Istota i charakter tego postanowienia organu wojewódzkiego polegającego na utrzymaniu merytorycznego rozstrzygnięcia organu I instancji powoduje, że nawet w przypadku wstrzymania postanowienia organu I instancji, ale bez jednoczesnego wstrzymania zaskarżonego do Sądu postanowienia organu II instancji, dokonane wstrzymanie rozstrzygnięcia organu powiatowego nie odniesie upragnionego skutku prawnego. Nadal bowiem skuteczne będzie postanowienie organu II instancji utrzymujące w mocy postanowienie o nałożeniu obowiązku wykonania i przedstawienia oceny stanu technicznego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2012r., sygn. akt II OZ 799/12). Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.