VII SA/Wa 2712/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. W. C. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2015r, znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia T. G., utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] listopada 2014 r., nr [...]. Do wydania postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania T. G. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] nakładającą na R. N. i K. N. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w zakreślonym terminie projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w T. przy ul. N. [...] w części dotyczącej terminu i ustalił nowy termin, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia 9 kwietnia 2015 r. T. G. (dalej: "skarżący") wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1,2,4,5 k.p.a. wskazując jako podstawę wniosku wycofanie skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na wspomnianą decyzję. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wznowienia postępowania uznając, że samo powołanie przepisów ( art. 145 § 1 pkt 1,2,4,5 k.p.a. ) nie stanowi wystarczającej podstawy do wznowienia postępowania i nie może być uznane za przywołanie okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania takich chociażby jak ujawnienie się nowych dowodów lub okoliczności, wydanie decyzji w wyniku przestępstwa lub przez pracownika albo organ podlegający wyłączeniu czy też bez udziału strony postępowania. Wnioskodawca obligowany jest bowiem do powołania nie tylko przepisów prawa, ale przede wszystkim okoliczności, które miałyby stanowić podstawę do uchylenia decyzji lub postanowienia. Dodał także, że w szczególności podstawy takiej nie może stanowić wycofanie skargi na decyzję, która kończyła postępowanie, którego wznowienia żąda wnioskodawca. W opinii organu we wniosku nie przytoczono żadnej okoliczności, która świadczyłaby o tym, że jakikolwiek z dowodów okazał się fałszywy, decyzja wydana została w wyniku przestępstwa czy też ujawniły się istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe, nieznane organowi dowody istniejące w dniu wydania postanowienia. Samo zatytułowanie podania jako wniosku o wznowienie postępowania i wskazanie jako podstawy prawnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego bez uzasadnienia wniosku nie jest wystarczające do żądania wznowienia postępowania. Na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący wniósł zażalenie. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. jest niezgodna z prawem, gdyż uniemożliwia wszczęcie procedur naprawczych przez sporządzenie m.in. zamiennego projektu budowlanego i narusza przepisy techniczno-budowlane, gdyż budynek mieszkalny inwestora znajduje się w zbyt bliskiej odległości od granicy z sąsiednią działką skarżącego. W tych okolicznościach zostało wydane wymienione na wstępie postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że T. G. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 1,2,4,5 k.p.a. jednakże nie wskazał żadnych okoliczności stanowiących przesłankę do wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wniosku wskazał jedynie na fakt wycofania skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na ww. decyzję. Stwierdzić zatem należy, że z treści wniosku T. G. nie wynikają ustawowe przesłanki określone w art. 145 k.p.a. do wznowienia postępowania. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2011r, sygn. akt. II OSK 2598/10 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organ może odmówić wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. także po przeprowadzeniu analizy treści wniosku o wznowienie postępowania oraz dokonaniu oceny, że z treści wniosku w sposób oczywisty wynika brak podstaw do przeprowadzenia tego nadzwyczajnego trybu postępowania. Ponieważ wnioskodawca nie przytoczył żadnych okoliczności stanowiących przesłankę do wznowienia postępowania, a cofnięcie skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie stanowi ustawowej przesłanki do wznowienia postępowania dlatego zasadne jest zastosowanie art. 149 § 3 k.p.a. i wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. T. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc wadliwe wszczęcie procedury naprawczej w stosunku do budynku usytuowanego w odległości 1,70m od granicy działki skarżącego. Zdaniem skarżącego budynek ten powinien zostać rozebrany, a działania organu są podejmowane w złej wierze. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił " przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, naruszenie zasad postępowania administracyjnego art. 6,7,8,9.10 35§2, 75,77,80, 81,123 § 2, 76". Stwierdził, że " zaskarżone postanowienie służy obejściu prawa tzw. domniemanemu oszustwu i płatnej protekcji dla właścicieli obiektu samowoli p. N., córki p. W. w związku z legalizacją samowoli budowlanej i przedawnieniem roszczeń skarżącego, co wyczerpuje przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. do wznowienia postępowania". W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Oceniając zaskarżone postanowienie pod względem zgodności z prawem sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisie art. 145 § 1 k.p.a. Stosownie do treści art. 149 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych bądź podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu. Odmowa wznowienia postępowania następuje więc z przyczyn formalnych. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanym w wyroku z dnia 12 lipca 2011r, sygn. akt. II OSK 2598/10, które skład orzekający w niniejszej sprawie podziela " jeżeli strona występując z żądaniem wznowienia postępowania nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku czy też wreszcie uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien w drodze postanowienia odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym. Czym innym jest bowiem stwierdzenie, że określone argumenty czy też zarzuty mogą stanowić podstawę wznowienia, ale w danej sprawie taką przesłanką nie są (ocena merytoryczna), a czym innym ocena, że przesłanki wznowienia postępowania w ogóle nie została wskazana (przeszkoda formalna)". W rozpoznawanej sprawie skarżący poprzestał jedynie na wskazaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ( 145 § 1 pkt 1,2,4,5 k.p.a. ) uzasadniając wniosek cofnięciem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję, która kończyła postępowanie, którego wznowienia żądał skarżący. Zgodzić należy się z organem, iż samo powołanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do których się skarżący w żaden sposób nie odniósł nie może być uznane za przywołanie okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania takich chociażby jak ujawnienie się nowych dowodów lub okoliczności, wydanie decyzji w wyniku przestępstwa lub przez pracownika albo organ podlegający wyłączeniu czy też bez udziału strony postępowania. Wnioskodawca obligowany jest bowiem do powołania nie tylko przepisów prawa, ale przede wszystkim okoliczności, które miałyby stanowić podstawę do uchylenia decyzji lub postanowienia. Ponieważ wnioskodawca nie przytoczył żadnych okoliczności stanowiących przesłankę do wznowienia postępowania, a cofnięcie skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie stanowi takiej przesłanki dlatego trafnie odmówiono wznowienia postępowania przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym. Zarzuty skargi pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie i świadczą o braku zrozumienia na czym polega wznowienie postępowania. Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm).