VII SA/Wa 2714/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), sędzia WSA Andrzej Siwek, Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Banaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kat. A i B oddala skargę VII SA/Wa 2714/19 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r., Nr: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej: "SKO", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i ust. 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019., poz. 341 ze zm.) i art. 7 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 roku, poz. 541 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. W. M. od decyzji Prezydenta Miasta P. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] sierpnia 2019 r., Nr [...], w przedmiocie zatrzymania na okres trzech miesięcy prawa jazdy kat. A i B, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 9 lipca 2019 r. do Referatu Komunikacji Urzędu Miasta . wpłynęła informacja z Komendy Miejskiej Policji w P. o przekroczeniu przez M. W. M. dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w terenie zabudowanym. Następnie w dniu 10 lipca 2019 r. Prezydent Miasta P. wszczął postępowanie i zawiadomił stronę o przysługującym prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W dniu 11 lipca 2019 r. do organu wpłynął wniosek dowodowy z dnia dotyczący uzyskania od Policji w P. informacji dotyczących przekroczenia przez kierowcę dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w terenie zabudowanym. Jednocześnie w dniu 16 lipca 2019 r. wpłynął kolejny wniosek dowodowy o uzyskanie nagrania z przebiegu wykroczenia od Komendy Miejskiej Policji w P. Obydwa wnioski dowodowe zostały przekazane do Komendy Miejskiej Policji, a pełnomocnik kierowcy otrzymał wnioskowane dowody. Po informacji z dnia 2 sierpnia 2019 r. o zakończeniu postępowania dowodowego, do organu I instancji wpłynął trzeci wniosek dowodowy dotyczący uzyskania informacji dotyczących przekroczenia przez M. W. M. dopuszczalnej prędkości oraz o uzupełnienie odpowiedzi Komendy Miejskiej Policji w P. na wniosek z dnia 15 lipca 2019 r. Wniosek ten również został przekazany do właściwego organu. Po przeanalizowaniu akt sprawy decyzją z [...] sierpnia 2019 r. organ I instancji orzekł o zatrzymaniu M. W. M. na okres trzech miesięcy - od dnia 7 lipca 2019 r. do dnia 7 października 2019 r. - prawa jazdy kategorii A i B nr [...], wydanego [...] października 2013 r. przez Prezydenta Miasta P. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł M. W. M., za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając organowi wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o nierzetelną informację przekazaną przez Policję. Stwierdził, że organ nie podjął kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego i ograniczył ocenę dowodów do stwierdzenia wiarygodności pierwszej informacji z Policji, nie weryfikując jej. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania SKO decyzją z [...] października 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że z treści notatki urzędowej, znajdującej się w aktach sprawy, wynika, że w dniu 6 lipca 2019 r., około godz. 17: 01 w obszarze zabudowanym miejscowości P., ul. P., na wysokości posesji nr [...], dokonano pomiaru prędkości pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Dokonany pomiar prędkości wskazał 121 km/h, co świadczyło, że kierujący pojazdem – M. W. M. - jechał z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o 51 km/h. Wyjaśnił, że stosownie do art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Decyzja ta jest wydawana na okres 3 miesięcy wraz z nadaniem jej rygoru natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (art. 102 ust. 1c omawianej ustawy). Ponadto w myśl art. 1da tej ustawy, jeżeli prawo jazdy zostało zatrzymane w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w terminie 21 dni od dnia powzięcia informacji o tym fakcie. Jeżeli zaś w chwili wydawania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji. Jednocześnie zgodnie z art. 102 ust 2 ustawy o kierujących pojazdami, zwrot zatrzymanego prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji, zaś jeżeli sprawa o naruszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, została skierowana do rozpoznania przez sąd lub organ orzekający o sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym i nie zakończyła się prawomocnym rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania dokumentu, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1d - w okresie 6 miesięcy, podlega on zwrotowi (art. 102 ust. 3 tej ustawy). Organ odwoławczy podniósł również, że na gruncie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, podstawą wydania decyzji, o której mowa powyżej, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Ponadto pkt 1 powyższej regulacji stanowi, że podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy organ kontroli ruchu drogowego, który stwierdził kierowanie pojazdem silnikowym w okolicznościach, o których mowa w art. 102 ust. 1d albo art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. W myśl zaś art. 129a ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, kontrola ruchu drogowego w odniesieniu do kierującego pojazdem: - który wykonuje przewóz drogowy w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, - w zakresie badania w celu ustalenia w organizmie zawartości alkoholu lub obecności środka działającego podobnie do alkoholu, - który naruszył przepisy ruchu drogowego, w przypadku zarejestrowania tego naruszenia przy użyciu: a) przyrządów kontrolno-pomiarowych, b) przenośnych albo zainstalowanych w pojeździe albo na statku powietrznym urządzeń rejestrujących, - który rażąco naruszył przepisy ruchu drogowego lub spowodował zagrożenie jego bezpieczeństwa, - który wykonuje przewóz drogowy w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, - który wykonuje transport odpadów w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach należy również do Inspekcji Transportu Drogowego. Biorąc pod uwagę powyższe regulacje SKO stwierdziło, że organ I instancji słusznie orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy w niniejszej sprawie. Decyzja administracyjna w tej materii nie ma bowiem charakteru uznaniowego i wobec spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, należało orzec jak w kwestionowanej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z mocy woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Tym samym organ prowadzący postępowanie o zatrzymanie prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, nie może ani powoływać z urzędu, ani na wniosek dowodów na okoliczność powiedzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji o zatrzymaniu prawa jazdy. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, co do podstaw prawnych wydania przez Prezydenta Miasta P. zaskarżonej decyzji i zatrzymania dokumentu prawa jazdy na okres 3 miesięcy w oparciu o nierzetelną informację z Policji bez dokonania jej weryfikacji, organ II instancji wskazał, że z treści art. 102 ust. 1 pkt 4 i art. 102 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami, obowiązujących w chwili wydania zaskarżonej decyzji i będących podstawą jej wydania wynika wprost, że starosta wydaje powyższe rozstrzygnięcie na okres 3 miesięcy, nadając mu rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązuje kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Organ odwoławczy podkreślił, że informacja z Policji, ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Z tego względu SKO w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym nie miał podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. W. M., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia, a także zasądzenia kosztów postępowania, jednocześnie zarzucając organowi: - naruszenie art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1 c ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez taką interpretację przepisu ustawy o kierujących pojazdami, jakby zawieszał on obowiązywanie przepisów dotyczących zgromadzenia przez organ w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a następnie wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu tego materiału celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej decyzji administracyjnej, uwzględniania z urzędu słusznego interesu obywateli, a także swobodnej oceny materiału dowodowego, - naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz innych ustaw (znowelizowanego art. 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw) w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie błędnej interpretacji, że podstawą zatrzymania przez organ prawa jazdy jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy przez policję, a nie fakt rzeczywistego przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym, a tym samym błędne przyjęcie, że zasada prawdy obiektywnej nie ma zastosowania do postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy za przedmiotowy czyn, - nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, którym jest wymierzanie adekwatnej kary za faktyczne i niepodważalnie udowodnione łamanie prawa, - naruszenie § 21 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie dokonania pomniejszenia pomiaru prędkości pojazdu odwołującego o wartość błędów granicznych, dopuszczalnych przyrządu w wymiarze 3 %, - naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez odstąpienie od podjęcia jakichkolwiek działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy w sytuacji, gdy skarżący od samego początku kwestionuje fakt, że dokonał rzeczywistego przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. Wskazała, że w przedmiotowej sprawie zarówno organ I, jak i II instancji poczynił swoje ustalenia jedynie na podstawie notatki o przekroczeniu prędkości przekazanej przez Policję. Skarżący nie miał z kolei możliwości weryfikacji dokonanego przez Policję pomiaru prędkości, ponieważ jego wnioski dowodowe nie zostały należycie rozpatrzone, z uwagi na pominięcie istotnych kwestii w odpowiedziach od Policji, co skutkowało wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 11 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami , będąca materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, stanowi w art. 102 ust. 1 pkt 4, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Zgodnie z art. 102 ust. 1aa ww. ustawy przepisu tego nie stosuje się, jeżeli kierujący pojazdem dopuścił się naruszenia, o którym mowa w tym przepisie, działając w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa tego nie można było uniknąć inaczej, a poświęcone dobro w postaci bezpieczeństwa na drodze przedstawiało wartość niższą od dobra ratowanego. Z kolei w myśl art. 102 ust. 1 c ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust.1 pkt 4, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W niniejszej sprawie szczególną uwagę należy zwrócić na treść art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015, poz. 541 ze zm.), który stanowi (w brzmieniu na dzień wydania decyzji), że podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja, o której mowa w pkt 1. Z przepisu tego wynika też, że informacja taka jest podstawą wydania w/w decyzji do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej (...). Takiego komunikatu przed wydaniem zaskarżonej decyzji ani w dniu jej wydania nie ogłoszono. Z przywołanego punktu 1 wynika, że podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a Prawa o ruchu drogowym niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Naruszenie, o jakim mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. 2017, poz.1260) dotyczy kierowania pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Z treści powyższych przepisów wynika w sposób niewątpliwy, że podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest jedynie informacja uzyskana od podmiotu, który ujawnił kierowanie pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Co więcej – uzyskanie takiej informacji obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Brzmienie art. 102 ust. 1 pkt 4ustawy o kierujących pojazdami ("starosta wydaje decyzję administracyjną") nie pozostawia wątpliwości, że rozstrzygnięcie podejmowane na jego podstawie ma charakter związany. W konsekwencji organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, gdyż jak słusznie wskazał organ odwoławczy jest to domena postępowania wykroczeniowego (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 900/17, wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 2190/16 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 1 lipca 2019r. I OPS 3/18) wskazując , że podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.) może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu powyższej uchwały zatrzymanie prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jest sankcją administracyjną o charakterze prewencyjnym (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r., K 24/15, OTK-A 2016/77). Sankcja administracyjna stanowi konsekwencję niewykonania obowiązku wynikającego z prawa administracyjnego. Istotą sankcji administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 października 2009 r., Kp 4/09, OTK-A 2009/9/134). Zatrzymanie prawa jazdy w przypadku naruszenia zakazu administracyjnego ograniczającego prędkość poruszania się pojazdem mechanicznym na obszarze zabudowanym realizuje cel prewencyjno-ochronny i zabezpieczający. Instytucja zatrzymania prawa jazdy jest instrumentem, który w założeniu ustawodawcy ma służyć zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a przez to przyczyniać się do ochrony życia i zdrowia jego uczestników. Skuteczność realizowania celu prewencyjno-ochronnego sankcji administracyjnej w postaci czasowego zatrzymania prawa jazdy ustawodawca zapewnił poprzez obligatoryjność i natychmiastowość jej zastosowania, aby oddziaływać odstraszająco na kierujących pojazdami i zniechęcić ich do nadmiernego przekraczania prędkości na obszarze zabudowanym. W sprawie zatrzymania prawa jazdy w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym o zakresie prowadzonego postępowania dowodowego przesądza treść art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy k.k. Podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stanowi informacja Policji o ujawnieniu naruszenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym lub prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie. Informacja o ujawnieniu popełnienia naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. jest dokumentem urzędowym i ten jej walor jest weryfikowany w trybie postępowania administracyjnego. Odpowiedzialność za treść tej informacji ponosi podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, a w aspekcie odszkodowawczym Skarb Państwa. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej, okolicznością bezsporną pozostaje ,że w dniu 9 lipca 2019 r. do Referatu Komunikacji Urzędu Miasta P. wpłynęła informacja z Komendy Miejskiej Policji w P. o przekroczeniu przez M. W. M. dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w terenie zabudowanym. Z informacji tej wynikało, że w dniu 6 lipca 2019 r., około godz. 17: 01 w obszarze zabudowanym miejscowości P., ul. P., na wysokości posesji nr [...], dokonano pomiaru prędkości pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Dokonany pomiar prędkości wskazał 121 km/h, co świadczyło, że kierujący pojazdem – M. W. M. - jechał z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o 51 km/h. Powyższa informacja stanowiła podstawę wszczęcia postępowania, a następnie wydania przez Prezydenta Miasta P. decyzji z [...] sierpnia 2019 r. orzekającej o zatrzymaniu M. W. M. na okres trzech miesięcy - od dnia 7 lipca 2019 r. do dnia 7 października 2019 r. - prawa jazdy kategorii A i B nr [...], wydanego [...] października 2013 r. przez Prezydenta Miasta P., z jednoczesnym nadaniem rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że zachodziły podstawy do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, zgodnie z przepisem art. 102 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 102 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami. Dodać należy, że informacja przekroczeniu przez skarżącego prędkości dopuszczalnej i o zatrzymaniu z tego powodu prawa jazdy przez policjanta zobowiązywała organ do wydania decyzji. Przepis art. 102 ust. 1 pkt 4 nie daje bowiem organowi możliwości odstąpienia od zatrzymania prawa w drodze decyzji w przypadku uzyskania informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw i braku podstaw do jej kwestionowania. Należy zwrócić uwagę, że wyrokiem z 11 października 2016 r. w sprawie K 24/15 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim przewiduje stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenie, jest zgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego 22 listopada 1984 r. w Strasburgu (Dz.U.2003.42.364) i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, otwartego do podpisu w Nowym Jorku 19 grudnia 1966 r. (Dz.U.1977.38.167), natomiast w zakresie, w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających - ze względu na stan wyższej konieczności - kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Jak wyjaśnił w przywołanej wyżej uchwale I OPS3/18, Naczelny Sąd Administracyjny, prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2019 r., poz. 341 ze zm.). Tym niemniej zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jeżeli później zostanie ustalone, że pomiar prędkości został błędnie dokonany, albowiem wyjdzie na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję. Skarżący stawia zarzutu dotyczące wadliwości dokonanego pomiaru oraz marginesu błędu które takiemu pomiarowi może towarzyszyć, jednak zarzuty te nie mogły zostać rozpatrzone w niniejszym postępowaniu, bowiem winny być materia postępowania wykroczeniowego. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym ( Dz.U z 2018 ,poz. 1302).