VII SA/Wa 2716/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O., Z. O., T. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego postanawia: oddalić wniosek T. M. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] Pismem z dnia 21 listopada 2012 r. T. M. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], którą nałożono obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr[...] w N. We wniosku podniesiono, iż decyzja nie jest wykonalna, gdyż nałożony obowiązek dotyczy budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...], która w chwili obecnej nie istnieje. Przedmiotowa działka została bowiem podzielona na działkę [...] i [...]. Organy zostały o zmianach poinformowane, ale nie uwzględniły w zaskarżonej decyzji nowego stanu faktycznego. W ocenie wnioskodawczyni może ona odpowiadać tylko za tą działkę, której jest właścicielem, tj. o nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione uzasadnienia nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2009r., sygn. akt I FZ 148/09, opubl. Lex nr 564208). W niniejszej sprawie strona skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie wykazała, iż zostały spełnione przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w ogóle nie uzasadniła swojego wniosku. Przytoczona przez skarżącą we wniosku argumentacja jest wyłącznie polemiką, która ma prowadzić do wykazania, iż decyzja organów nadzoru nie jest prawidłowa i wydana została na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego. Sąd do tych zarzutów odnieść się nie może, bowiem na tym etapie postępowania nie rozstrzyga sprawy merytorycznie i nie może dokonywać oceny legalności wydanej decyzji. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 16 kwietnia 2004r., sygn. akt OZ 22/04, z dnia 30 kwietnia 2004r. sygn. akt OZ 30/04, z dnia 22 grudnia 2004r., sygn. akt OZ 871/04, z dnia 1 czerwca 2004r., sygn. akt OZ 105/04). W związku z tym Sąd postanowił na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy.