VII SA/Wa 2717/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień w sprawie ze skargi W. M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] oraz postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...]. Skarżący wnioskiem z dnia 13 grudnia 2014 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] oraz postanowienia organu I instancji – [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...]. Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji, stwierdzające z urzędu nieważność postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], znak: [...], ustalającego opłatę legalizacyjną umożliwiającą uzyskanie pozwolenia na użytkowanie samowolnie wykonanej rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalno-warsztatowego położonego na działce nr ewid. gr. [...] w [...] przy ul. [...], stanowiącego własność W. M. We wniosku skarżący nie wskazał konkretnych argumentów na poparcie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego, to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku nie podniósł okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona nie uzasadniła bowiem wniosku o wstrzymanie. Brak uzasadnienia wniosku, jak wyżej zaznaczono, już tylko z tego powodu przemawia za jego oddaleniem. Dodać należy, iż sam fakt wydania postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji, stwierdzające z urzędu nieważność postanowienia tego organu ustalającego opłatę legalizacyjną, umożliwiającą uzyskanie pozwolenia na użytkowanie samowolnie wykonanej rozbudowy i przebudowy budynku, nie stanowi przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Ze swej natury decyzja czy postanowienie, wydane w postępowaniu nadzwyczajnym nie rodzi bezpośrednich skutków, o których mowa w ww. przepisie. Decyzja czy postanowienie tego typu nie wymaga żadnej czynności strony, ani nie nakłada na strony żadnego, podlegającego wykonaniu, obowiązku, którego wykonanie miałoby wpływ na powstanie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ww. ustawy. Stąd jeżeli strona wnosi o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonych postanowień organów obu instancji skutki te powinna wskazać i uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Takich argumentów skarżący w kontekście powołanych okoliczności nie podał. Nie można zatem uznać, ze w sprawie pojawią się trudne do odwrócenia skutki. W postanowieniu z dnia 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)". W konsekwencji w przywołanym postanowieniu NSA przyjął, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.