VII SA/Wa 2717/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miasta K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2017 r. znak [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia oznakowania stanowisk postojowych dla pojazdów osób niepełnosprawnych w granicach zespołu staromiejskiego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca w skardze na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2017 r., znak [...] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotową decyzją organ utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2017 r. w zakresie nakazu przywrócenia dotychczasowego oznakowania stanowisk postojowych dla pojazdów osób niepełnosprawnych w granicach zespołu staromiejskiego miasta Krosna, zaś uchylił ww. decyzję organu I instancji w zakresie terminu i wyznaczył nowy termin wykonania prac do dnia 30 grudnia 2017 r. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż wprowadzenie nowego znakowania miejsc parkingowych wymagało poniesienia znacznych nakładów finansowych w kwocie 17 800 zł na ternie całego Miasta K., przy czym jednostkowy koszt oznakowania 1 miejsca postojowego przekraczał kwotę 240 zł. Przeprowadzenie prac polegających na usunięciu oznaczeń wiąże się z kolejnymi wydatkami, a te muszą być ponoszone w sposób celowy i racjonalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., zwana dalej ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 ppsa sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie zaskarżonego aktu, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 ppsa. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379), ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony. Zatem uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w świetle powołanego wyżej przepisu prawa w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania w/w orzeczenia. Strona skarżąca nie wykazała, iż w przypadku niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powstanie dla niej znaczna szkoda, która następnie nie będzie mogła być wynagrodzona lub trudne do odwrócenia negatywne skutki, tym bardziej, że jak sama wskazała wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się ze skutkami finansowymi. Natomiast skarżąca nie określiła wysokości kosztów, nawet choćby w przybliżeniu, które poniesie w związku z wykonaniem nałożonego obowiązku, ograniczając się jedynie do podania jakie koszty poniosła w związku z wprowadzeniem nowego oznakowania miejsc parkingowych na terenie całego miasta. Natomiast z wniosku, ani z akt sprawy nie wynika ilu miejscom parkingowym ma zostać przywrócone dotychczasowe oznakowanie. Tym samym trudno jest domniemywać jakie to pociągnie za sobą koszty i czy ich wysokość w kontekście sytuacji finansowej skarżącej jest znaczna. Z pewnością będzie to kwota niższa niż kwota wydana na wprowadzenie nowego oznakowania, ponieważ jak wskazała sama strona skarżąca kwota wprowadzenia nowego oznakowania dotyczyła całego miasta, zaś przywrócenie dotychczasowego oznakowania ma dotyczyć jedynie fragmentu miasta – zespołu staromiejskiego. Dodatkowo należy podnieść, że nawet koszty dotychczas już wydatkowane nie zostały odniesione do środków jakimi strona dysponuje, zatem nie ma możliwości ustalenia, czy te koszty w stosunku do strony skarżącej należy uznać za "znaczne" czy nie. Nie przesądzając wyniku merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd wskazuje, że w przypadku wykonania przez stronę skarżącą nałożonego obowiązku, a następnie podzielenia przez Sąd argumentów skargi, skarżącej będzie przysługiwało roszczenie o zwrot poniesionych kosztów. Na koniec należy podkreślić, że niezgodność rozstrzygnięcia wydanego przez organ z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 ppsa Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny badać zasadności bądź też nie, wniesionej skargi. Stanowiłoby to swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 432/10). Stąd też zarzuty dotyczące postępowania organu, jak również wydanego rozstrzygnięcia nie mogą przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.