VII SA/Wa 2722/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kw składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Protokolant ref. staż. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. ze skargi G. Z. i K. Z. na decyzję W. M. z dnia (...) maja 2010 r. nr (...) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala. VII SA/Wa 2722/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Starosta [...] powołując się na art. 11 a ust. 1, art. 11 f, 11 i ust. 1 oraz 16 - jak podano w decyzji - ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958), oraz ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, ze zm.), zw. dalej ustawą drogową lub ustawą, w związku z art. 28 ust. 1 i 3, art. 34 ust.4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118, ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku inwestora Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 11 stycznia 2010 r., zezwolił na realizację inwestycji drogowej o długości 823,31 m polegającej na rozbudowie drogi powiatowej - ulicy P. we wsiach J. i B., gm. [...], powiat [...], w celu zapewnienia obsługi komunikacyjnej terenów sąsiadujących z linią kolejową W.-P. i powiązania z projektowaną trasą ekspresową [...] (odcinek: węzeł "[...]"-węzeł "[...]") wraz z drogami dojazdowymi na terenie działek (wytłuszczonym drukiem oznaczając działki przeznaczone w całości pod inwestycję) nr ew. [...] + [...]=[...] ([...], [...], [...]), [...], ([...], [...]), [...], ([...], [...], [...], [...], ([...], [...], [...]), [...] ([...], [...], [...]), [...] ([...], [...], [...]), [...] ([...], [...]), [...] ( [...], [...]), [...] ([...], [...]), [...] ([...], [...], [...]), [...] ([...], [...]), [...] ([...], [...]), [...] ([...], [...]), [...] ([...], [...]), [...] ([...], [...], [...], [...]), obr. [...], [...] ([...], [...]), [...] ([...], [...]), [...] obr. [...]; działki przeznaczone pod przebudowę infrastruktury technicznej znajdujące się poza projektowanym pasem drogowym: powstające w wyniku podziału działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]; należące do [...] - teren zamknięty: nr ew. [...] obr. [...], działka nr ew. [...] obr. [...], należąca do pasa drogowego nr ew. [...] obr. [...]. Z opisu inwestycji wynika, że trasa poprowadzona po zachodniej stronie istniejącej ulicy P. odchyla sie w prawo łukiem o promieniu 110 m, z krzywymi przejściowymi o długościach 51 m, następnie w lewo łukiem o promieniu 100 m z krzywymi przejściowymi o długości 56 m. W odległości 91 m od punktu początkowego (0) zaprojektowano skrzyżowanie z projektowanymi drogami dojazdowymi, w odległości od 380 do 436 m - wiadukt nad linią kolejową [...] W.-P., w odległości 600 m trasa odchyla się w lewo łukiem o promieniu 150 m i krzywymi przejściowymi o długości 45 m i ostatecznym łukiem o promieniu 120 m i krzywymi przejściowymi długości 46 m łączy sie z istniejącą ul. P., w odległości 705 m zaprojektowano skrzyżowanie z drogami dojazdowymi, w odległości 823,31 m od punktu 0 projektowana trasa kończy się i włącza się do istniejącej ulicy P. od strony północnej. Organ w decyzji zatwierdził projekt podziału nieruchomości na potrzeby powyższej inwestycji, zatwierdził projekt budowlany oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W decyzji określono: 1. charakterystykę projektowanej inwestycji, 2. wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi, 3.określenie linii rozgraniczających teren, 4. zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, 5. urządzenia obce związane z drogą, 6. warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, 7. wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich, 8. podział nieruchomości. Odwołanie od ww. decyzji złożyli G. i K. Z. (właściciele działek nr [...] i [...], przed dokonaniem podziału), zaskarżając ją w części dotyczącej ustaleń odnośnie drogi dojazdowej oznaczonej jako 1a prowadzącej do ich nieruchomości, przewidzianej o szerokości 3,5 m. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i orzeczenie, że droga dojazdowa oznaczona jako 1a będzie miała szerokość 6 m na całej długości, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w zakresie objętym zaskarżeniem i wskazanie w tym zakresie okoliczności, jakie organ I instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że spełnione zostały wszystkie wymagane prawem warunki dla wydania decyzji przez organ I instancji. Organ wskazał, że to inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań projektowych, a następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. Oznacza to, że Starosta O. nie może dokonać zmian w przedstawionym przez inwestora przebiegu i rozwiązaniach technicznych drogi. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że propozycje odwołujących się nie mogą wpłynąć na korektę szerokości projektowanej drogi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli G. i K. Z. zaskarżając w całości podjęte decyzje i wnosząc o ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a lub ewentualnie stwierdzenie ich nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. materialnego oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i stanowi podstawę do wznowienia postępowania. Obu skarżonym decyzjom zarzucono naruszenie: 1. art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11c ustawy drogowej poprzez: a) brak powołania właściwej podstawy prawnej decyzji organu I instancji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Skarżący podnieśli, że ustawa z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r., nr 154, poz. 958) nie zawiera art. 11 a ust. 1, art. 11 f, art. 11 i ust. 1, oraz art. 16 - powołanych w skarżonej decyzji organu I instancji jako jej podstawa prawna. W sentencji skarżonej decyzji organu I instancji powołano wprawdzie ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (ustawę drogową), jednak nie podano konkretnych przepisów wymienionej ustawy, na podstawie, których skarżona decyzja organu I instancji została wydana. Organ II instancji nie zmienił skarżonej decyzji organu I instancji w zakresie powołania właściwej podstawy prawnej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Zdaniem skarżących powołanie w sentencji decyzji administracyjnej nieistniejącej podstawy prawnej powinno zostać ocenione jako rażące naruszenie prawa, skutkujące nieważnością skarżonych decyzji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. b) pozostawienie w sentencji skarżonej decyzji organu I instancji niewyjaśnionych - blankietowych zagadnień bez rozstrzygnięcia: w pkt 2)² co do czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych (str. 7 decyzji I instancji Starosty [...] wers 41 -44) oraz w pkt 3)² co do terminu rozbiórki (str. 7 decyzji I instancji Starosty [...] wers 45-48); 2) art. 10 § 1 oraz art. 79 i 81 k.p.a. w zw. z art. 11c ustawy drogowej poprzez: a) brak umożliwienia skarżącym udziału w postępowaniach dotyczących wydania opinii, uzgodnień i decyzji o których mowa w art. 11 b oraz art. 11 d ust. 1 - 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzedzających wydanie skarżonej decyzji przez organ I instancji; brak umożliwienia skarżącym udziału w czynnościach związanych podziałem nieruchomości należących do skarżących, a także przygotowaniem projektu budowlanego oraz innej dokumentacji wymaganej przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych; b) brak uchylenia skarżonej decyzji organu I instancji przez organ II instancji z uwagi na uniemożliwienie skarżącym udziału w wyżej opisanych postępowaniach i czynnościach. Skarżący wskazali, że uniemożliwienie stronie udziału w postępowaniu jest naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). 3. art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez pominięcie faktycznego uzasadnienia skarżonych decyzji organu I i II instancji i poprzestanie jedynie na ogólnikowej informacji o sprawdzeniu przedłożonych materiałów pod względem zgodności z przepisami prawa oraz o spełnieniu przez inwestora wymogów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, bez wskazania: konkretnych przesłanek przemawiających za zezwoleniem na realizację inwestycji drogowej w sposób proponowany przez inwestora; szczegółowych przesłanek przemawiających za podanymi w decyzji konkretnymi parametrami projektowanych dróg oraz infrastruktury drogowej; wyników opiniowania dokonanego przez organy o których mowa w art. 11b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, konkretnie oznaczonego interesu społecznego lub gospodarczego uzasadniającego nadanie skarżonej decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych; 4. art. 17 ust. 1 ustawy drogowej poprzez nadanie skarżonej decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności i utrzymanie w tym zakresie decyzji w mocy przez organ II instancji, bez wskazania uzasadnionego konkretnego interesu społecznego lub gospodarczego, którego istnienie jest konieczną przesłanką zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności; 5. art. 11 f ust. 1 pkt 6 ustawy drogowej ponieważ organ I instancji nie oznaczył w skarżonej decyzji nieruchomości lub ich części, które stają się własnością Powiatu [...], organ II nie zmienił decyzji organu I instancji w zakresie uzupełnienia jej o wymienienie nieruchomości lub ich części, które stają się własnością Powiatu [...]; 6. art. 16 ust 2 ustawy drogowej poprzez ustalenie przez organ I instancji 30-dniowego terminu wydania nieruchomości przeznaczonych pod drogę, liczonych od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna i brak zmiany skarżonej decyzji w tym zakresie przez organ II instancji, w sytuacji gdy powołany przepis stanowi, iż termin wydania nieruchomości nie może być krótszy niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna; 7. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 11c ustawy drogowej, poprzez brak uwzględnienia przez organy obu instancji słusznego interesu skarżących polegającego m.in. na konieczności rozpatrzenia skutków podzielenia nieruchomości przez pas planowanej drogi, powodujący powstanie niezwiązanych ze sobą odrębnych zespołów infrastrukturalnych (odseparowane od siebie areały użytkowe) i konieczność wprowadzania zmian (np. odrębne zespoły urządzeń) umożliwiających oddzielne i niezależne użytkowanie każdej z nieruchomości powstałych po wydzieleniu nieruchomości drogowej; 8. art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 11c ustawy drogowej poprzez nienależyte zbadanie stanu faktycznego sprawy skutkujące zignorowaniem słusznego interesu skarżących polegającego na: zapewnieniu szerokości drogi dojazdowej nr 1a wiodącej m. in. do nieruchomości skarżących, która będzie odpowiadać potrzebom w zakresie dojazdu do tych nieruchomości wynikającym z przeznaczenia tych nieruchomości zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; zachowaniu spójności w zakresie infrastruktury technicznej (media: woda i energia) obsługującej nieruchomości skarżących przedzielone w wyniku przeprowadzenia drogi publicznej. Ponadto skarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 k.p.a. i art. 11 d ust. 5 i art. 11 c ustawy drogowej w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na uniemożliwieniu skarżącym czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, poprzez zaniechanie: zawiadomienia skarżących o wszczęciu postępowania odwoławczego, z podaniem sygnatury, pod którą sprawa została zarejestrowana; wezwania skarżących przed wydaniem decyzji przez organ II instancji do ostatecznego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. 2. art. 138 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a także w zw. z art. 11c ustawy drogowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo jej oczywistej wadliwości i braku jakiejkolwiek kontroli merytorycznej ustaleń zawartych w skarżonej decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ, potrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. W postępowaniu przed Sądem skarżący podtrzymali skargę dodając, że zgodziliby się na dalej idące wywłaszczenie części ich nieruchomości, aby udostępnić inwestorowi teren pod budowę szerszej drogi dojazdowej. Pełnomocnik inwestora podniósł natomiast, że nie potrzeby takiego wywłaszczenia, gdyż droga prowadzi jedynie do działki skarżących, a przepisy techniczne określają minimalną szerokość drogi dojazdowej na 3,5 m. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 listopada 2010 r sygn. akt. VII SA/Wa 1325/10 uznał, że skarga nie jest zasadna. Od powyższego rozstrzygnięcia Skarżący wnieśli skargę kasacyjną zarzucając, iż droga dojazdowa do ich nieruchomości oznaczona jako 1a została zaprojektowana w szerokości zaledwie 3, 5 m, co jest niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Odwołując się do treści § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) wskazali, że szerokość drogi w liniach rozgraniczających poza terenem zabudowy i nie przeznaczonym pod zabudowę nie powinna być mniejsza, niż – przy drodze dojazdowej oznaczonej klasą D – 15 m. Odwołali się także do wcześniejszej argumentacji, że tak wąska, jak zaprojektowana, droga uniemożliwi im w przyszłości prowadzenie działalności gospodarczej, zgodnie z przeznaczeniem ich nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wskazali, że obowiązkiem Sądu I instancji rozpoznającego skargę było rozstrzygnięcie, czy droga oznaczona w projekcie budowlanym numerem 1a została zaprojektowana zgodnie z obowiązującym prawem. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1753/11, uznał racje Skarżących i uchylił wyrok Sądu I–ej instancji. Wskazał, że skarga kasacyjna zasadnie zarzuciła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z naruszeniem przepisów art. 3 § 1, art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 tej ustawy i art. 7, art. 77, art., 80 i art. 107 § 3 k.p.a., oddalił skargę, mimo niewyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy. Uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Sąd wskazał, że z załączonej do akt sprawy dokumentacji technicznej realizowanej inwestycji wynika, że sporna droga ma charakter publicznej drogi dojazdowej klasy D. Wymogi techniczne dla dróg publicznych przewidują przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430 ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem "). Sąd I –instancji badając legalność winien ocenić, czy decyzja spełnia określone tam wymogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodnie z art. 190 p.p.s.a. związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozstrzygając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W rozpatrywanej sprawie kwestią wymagającą ponownego wyjaśnienia, jest ustalenie, czy w zaskarżonej decyzji parametry techniczne drogi dojazdowej oznaczonej jako 1a są zgodne z prawem, zwłaszcza z przepisami cytowanego wyżej rozporządzenia. Należy stwierdzić, że informacje o warunkach technicznych, jakie spełnia droga dojazdowa 1a zawarte są w decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r. W punkcie I decyzja zawiera charakterystykę projektowanej inwestycji. Wskazuje się tam główne parametry techniczne inwestycji, w tym m. in. Parametry dotyczące ulicy P. - szerokość jezdni 7 m, szerokość pasa ruchu 2x3,5 m oraz główne parametry dróg dojazdowych, które jak wynika z decyzji są drogami klasy "D" i "L’, dla których projektowana prędkość wynosi 30 km/h, szerokość jezdni 3,5 m i 6 m , a szerokość pasa ruchu 3,5 i 3 m Określając linie rozgraniczające w decyzji odniesiono się do dokumentacji technicznej i wskazano, że linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawione zostały na mapie w skali 1:500 na planie zagospodarowania działki wchodzącej w skład dokumentacji projektowej. Na ww. mapie linie rozgraniczające zaznaczone są jako, przerywane linie koloru czarnego i opisane jako granice terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych. Szerokość tych linii, jak wynika z załączonej dokumentacji techniczno budowlanej ( tom 01/01) wynosi od 22 m do ponad 70 m, w zależności od miejsca przebiegu inwestycji. Strona Skarżąca, w skardze skierowanej do Sądu, a następnie w skardze kasacyjnej kwestionuje szerokość drogi dojazdowej oznaczonej jako 1a i wskazuje, że droga ta, jako droga klasy D w liniach rozgraniczających nie powinna być mniejsza niż 15 m. Strona odwołuje się do zapisów § 7 i 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, które to przepisy określają szerokość drogi (lub ulicy) w liniach rozgraniczających. Wyjaśnić należy, że zgodnie z § 3 pkt. 3 wyżej cytowanego rozporządzenia przez linie rozgraniczające drogę - rozumie się granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w wypadku autostrady - w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady; w liniach rozgraniczających drogi na terenie zabudowy (ulicy) mogą znajdować się również urządzenia infrastruktury technicznej nie związane z funkcją komunikacyjną drogi. Pas drogowy, natomiast, to w świetle art. 4 ust. 1 rozporządzenia, wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. ( Zgodnie z §6 rozporządzenia szerokość drogi w liniach rozgraniczających powinna zapewniać możliwość umieszczenia elementów drogi i urządzeń z nią związanych wynikających z ustalonych docelowych transportowych i innych funkcji drogi oraz uwarunkowań terenowych). Z powyższego wynika, że linie rozgraniczające wyznaczają obszar, w którym usytuowany jest pas drogowy lub pasy drogowe, a w jego obszarze droga, czyli budowla, która wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami stanowi całość techniczno – użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego (definicje drogi zawiera art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych). W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z dokumentacji techniczno – budowlanej linie rozgraniczające są określone dla całej inwestycji i wydzielają łącznie obszar dla kilku pasów drogowych - drogi powiatowej - ulicy P. we wsiach J. i B., gm. [...], powiat [...] oraz dróg dojazdowych. Stąd jest oczywiste, że nie zostały wyznaczone odrębne linie rozgraniczające dla dróg dojazdowych do ulicy P., w tym dla drogi 1a. Wobec powyższego zarzut pełnomocnika Skarżących, w którym kwestionuje szerokość linii rozgraniczających dla drogi oznaczonej 1a (klasy D) i podnosi, że linie dla drogi tej klasy winny mieć zgodnie z § 8 rozporządzenia minimum 15 m szerokości, w okolicznościach tej sprawy należy uznać za nietrafny. Przedmiotowa inwestycja obejmuje bowiem kilka dróg, co sprawia, że nie jest możliwe posłużenie się wielkością określoną w rozporządzeniu dla pojedynczej drogi klasy D. Linie rozgraniczające dla drogi dojazdowej 1a – klasy D nie zostały odrębnie wyznaczone. Realizując obowiązek ustalenia, czy prawidłowo zostały określone w projekcie inne parametry drogi dojazdowej oznaczonej jako 1a, należy przypomnieć, że Skarżący zarzucili, iż "droga dojazdowa do ich nieruchomości oznaczona jako 1a została zaprojektowana w szerokości zaledwie 3,5 m, co jest niezgodnie z obowiązującymi przepisami". W ocenie Sądu, ten zarzut Skarżących dotyczy w istocie szerokości jezdni, czyli, jak wynika z art. 4 pkt 3 ustawy o drogach publicznych - części drogi przeznaczonej do ruchu pojazdów. Kwestia szerokości jezdni została uregulowana Rozdziale 2, Działu III –go rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Jak wynika z § 15 ust 1 wyżej cytowanego rozporządzenia, szerokość pasa ruchu, z zastrzeżeniem § 14 ust. 6 i § 16 określa tabela. Dla drogi klasy D przepisy przewidują poza terenem zabudowanym na drodze dwupasowej szerokość pasa 2,5 m – 2,75 m oraz na ulicy jednopasowej szerokość 3,5 m – 3,00 m. Na terenie zabudowanym wielkości te dla drogi jednopasowej pozostają identyczne, natomiast zmieniają się dla drogi dwupasowej i wynoszą odpowiednio 2,5 m – 2, 25m. Jak wynika z treści decyzji szerokość jezdni dla dróg dojazdowych w realizowanej inwestycji wynosi 3, 5 m i 6 m, a zatem w każdym wypadku spełnia warunki techniczne wynikające z treści cytowanego wyżej rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy nie naruszając art. 7 i art. 77, 80 k.p.a. Doszło natomiast, zdaniem Sądu do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., albowiem zwłaszcza decyzja organu drugiej instancji nie zawiera należytego uzasadnienia prawnego, które w sposób wyczerpujący objaśniłoby stronie, nie tylko względy celowościowe projektowanej inwestycji, ale także podstawę prawną, która umożliwiła zaprojektowania jezdni drogi dojazdowej o konkretnych parametrach technicznych. Brak takiego szczegółowego uzasadnienia decyzji nie jest jednak wadą tego rodzaju, która nakazywałaby Sądowi uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie. Wobec informacji wynikających z treści decyzji i załączonej dokumentacji technicznej możliwa była przez Sąd ocena prawidłowości rozstrzygnięcia. Badając decyzję, zgodnie z wytycznymi NSA, Sąd uznał, iż jest ona zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd skargę oddalił.