VII SA/Wa 2734/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi B. Z. i J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, zaś tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), w związku z wszczęciem na wniosek B. i J. Z. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2011 r., znak: [...], w części dotyczącej obowiązku przedłożenia zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w pozostałej części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił na wstępie przebieg prowadzonego postępowania wskazując, że w przedmiotowej sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadził postępowanie administracyjne dotyczące budowy budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce o nr [...] w [...] przy ul. [...], z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 1994 r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego wg. projektu indywidualnego o powierzchni zabudowy 48 m2, powierzchni użytkowej 37,81 m2, kubaturze 211,20 m3. W protokole z czynności kontrolnych z dnia [...] września 2007 r. organ powiatowy wskazał, że odstępstwa polegają na przybliżeniu budynku do granicy z sąsiednią działką na odległość 2,35 m (w miejsce projektowanej odległości 3 m) oraz zmianie zamierzonego sposobu użytkowania. Jednocześnie organ powiatowy ustalił, że roboty budowlane związane z budową wskazanego budynku zostały dawno zakończone. Dalej, organ wskazał, iż w związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] października 2011 r. nałożył na B. i J. Z. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do [...] stycznia 2012 r., opracowania projektowego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy budowie obiektu budowlanego - budynku gospodarczego, zrealizowanego w [...] przy ul. [...] na działce o nr [...]. Ponadto organ powiatowy nakazał inwestorom przedłożenie zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania B. i J. Z. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., uchylił ww. decyzję organu powiatowego w części dotyczącej obowiązku przedłożenia zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, organ nadzoru wyjaśnił charakter prowadzonego postępowania w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Następnie, podniósł, iż z akt sprawy wynika, że odstąpienia polegające m.in. na zmianie odległości budynku od granicy z sąsiednią działką oraz zmianie zamierzonego sposobu użytkowania obiektu, zgodnie z art. 36 a ust. 5 Prawa budowlanego zaliczane są do kategorii istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego i wymagały uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego. Wskazał, że zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie wydania badanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w przypadku ustalenia na podstawie stanu faktycznego sprawy, że nastąpiło istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę właściwy organ zobowiązany był wydać, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, decyzję nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w określonym terminie, projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał treść art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowanego oraz stwierdził, iż prawidłowo organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] października 2011 r. zobowiązał inwestorów na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. Natomiast [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2011 r. w części zobowiązującej inwestorów do przedłożenia zaświadczenia o zgodności obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej w dniu wszczęcia, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nadzoru wskazał, iż przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego stanowi podstawę prawną nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia wyłącznie projektu budowlanego zamiennego, przepis ten nie daje jednakże uprawnień do żądania innych dokumentów. Odnosząc się do argumentów wnioskodawców wskazujących, że "budynek ten został wybudowany legalnie 1995 roku. Dokument, który dostarczyliśmy w sierpniu 1995 roku do Urzędu Rejonowego o zakończeniu budowy i zmianie przeznaczenia na mieszkalny zaginął w urzędzie", organ nadzoru wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym prawnie skuteczne jest zawiadomienie właściwego organu o zakończeniu budowy tylko, co do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę, czyli budowy prowadzonej legalnie. Oznacza to, że przyjęcie zawiadomienia nie legalizuje dokonanych istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Tym samym zgłoszenie zakończenia budowy przez inwestora nie może stanowić przeszkody do prowadzenia postępowania w sprawie wykonania robót budowlanych zgodnie z pozwoleniem na budowę, bowiem ustawodawca nie przewidział w przepisach prawa budowlanego żadnego okresu przedawnienia dla stwierdzenia przez właściwy organ nadzoru wykonania robót w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Biorąc powyższe pod uwagę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż badana decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r., nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Z powyższą decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie zgodzili się B. i J. Z., składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie, podtrzymując w całości stanowisko w nim przedstawione. Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ zauważył, iż niewykonalność decyzji jako przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oznacza, iż rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż do czasu stwierdzenia jej nieważności. Niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności z wydaną decyzją. Taka zaś sytuacja, jak wskazał organ, nie nastąpiła w przedmiotowej sprawie. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli B. i J. Z. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak też Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W uzasadnieniu skargi B. i J. Z. wskazali na niewykonalność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Podnieśli, iż w celu wykonania opracowania projektowego zamiennego udali się do architekta, który po zapoznaniu się z całą dokumentacją, w tym decyzjami organów nadzoru budowlanego, uznał, iż sporządzenie opracowania jest niemożliwe, powyższy osąd konsultowali także z innymi architektami. Skarżący wskazali ponadto, iż dowiedzieli się od architektów, iż jedynym możliwym wyjściem z sytuacji jest sporządzenie zamiast opracowania projektowego zamiennego budynku, opracowania projektu na rozbudowę. Jednakże zaznaczyli, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odciążająca ich z obowiązku przedłożenia zaświadczenia o zgodności obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej w dniu wszczęcia, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie odciążała ich od przedłożenia dokładnie tych samych dokumentów, które również są niezbędne w celu sporządzenia opracowania projektowego na rozbudowę. Skarżący wskazali, iż w zaistniałej sytuacji, mając "związane ręce", ponieważ z jednej strony niemożliwym okazało się wykonanie nałożonego obowiązku w postaci przedłożenia opracowania projektowego zamiennego, z drugiej zaś strony, z uwagi, że nikt z uprawnionych do tego osób nie podjął się też sporządzenia opracowania projektowego na rozbudowę, gdyż nie mieli wymaganych dokumentów, ani też decyzji, która zwalniałaby z obowiązku ich posiadania w celu sporządzenia opracowania projektowego na rozbudowę, zwrócili się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] listopada 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania, w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., sygn. akt I SA 89/85, publ. ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. mocą której organ uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2011 r., w części dotyczącej obowiązku przedłożenia zaświadczenia wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję nakładającą na inwestorów B. i J. Z., w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, obowiązek sporządzenia i przedstawienia opracowania projektowego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy budowie obiektu budowlanego - budynku gospodarczego, zrealizowanego w [...] przy ul. [...] na działce o nr [...]. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż badana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r., nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności, nie jest ona dotknięta rażącym naruszeniem prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, Lex 165717). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Jak wskazał organ nadzoru budowlanego, B. i J. Z. przy realizacji swojej inwestycji odstąpili od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 1994 r. Odstąpienia polegające m.in. na zmianie odległości budynku od granicy z sąsiednią działką oraz zmianie zamierzonego sposobu użytkowania obiektu, zgodnie z art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego zaliczane są do kategorii istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego i wymagały uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie wydania badanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w przypadku ustalenia na podstawie stanu faktycznego sprawy, że nastąpiło istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę właściwy organ zobowiązany był wydać, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, decyzję nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia, w określonym terminie, projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Stosownie bowiem do art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego właściwy organ w drodze decyzji, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Prawidłowo więc organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] października 2011 r. zobowiązał inwestorów na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, a organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w tej części. Zasadnie również [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu powiatowego, w części, w jakiej zobowiązywała ona inwestorów do przedłożenia zaświadczenia o zgodności obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej w dniu wszczęcia, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązki wynikające z decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie odnoszą się bowiem do dostarczenia dokumentów lub uzupełnienia materiału dowodowego. Nie można również kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji postawić zarzutu niewykonalności. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. obejmuje zarówno niewykonalność faktyczną, jak i prawną. Niewykonalność decyzji ma charakter faktyczny, kiedy już w momencie wydania decyzji istnieje przeszkoda o charakterze faktycznym, obiektywnie wykluczająca określone działanie (m.in. ze względu na poziom wiedzy technicznej, rozwój technologii). Niewykonalność prawna pojawia się wtedy, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które stanowią nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw lub obowiązków ustanowionych w decyzji. O niewykonalności w tym znaczeniu można mówić również wtedy, gdy wykonanie decyzji wiązałoby się z dokonaniem np. czynu niedozwolonego w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Działanie powodujące szkodę może być zawinione, jak też wynikać z odpowiedzialności za działania innych osób, za skutek działalności z użyciem rzeczy lub sił przyrody (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 760/08, Lex 477241). Natomiast nie stanowią powodu niewykonalności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. ani przeszkody ekonomiczne, ani finansowe, ani też trudności techniczne, czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 590/07, Lex 484998). Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, przedmiotowa decyzja była wykonalna zarówno w sensie faktycznym jak i prawnym. Okoliczność, iż żaden z projektantów nie podjął się opracowania projektu budowlanego zamiennego, nie może w żadnym wypadku stanowić o niewykonaności decyzji we wskazanym wyżej rozumieniu. Zauważyć również należy, iż czym innym jest faktyczna możliwość sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, a możliwość "legalizacji" inwestycji, w wyniku sprawdzenia projektu zamiennego w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, mającym zastosowanie odpowiednio na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W tych warunkach prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że kontrolowana przez niego decyzja nie narusza przepisu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., a ponadto nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a., skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ww. ustawy.