VII SA/Wa 2734/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na czynność Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 7 listopada 2023 r. znak: DEZ 27/2023 w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić Z. W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 7 listopada 2023 r. w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po upływie terminu na zaskarżenie ww. czynności. Postanowieniem z dnia 9 lipca 2024 r., sygn. VII SA/Wa 1559/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotową skargę. Po rozpatrzeniu zażalenia na ww. rozstrzygnięcie, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że Sąd Wojewódzki nie odniósł się w swoim rozstrzygnięciu do kwestii winy skarżącego w stwierdzonym uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Wojewódzki, oprócz odniesienia się do kwestii zachowania (bądź nie) terminu do wniesienia skargi, powinien dokonać oceny, czy ewentualne uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że dnia 13 grudnia 2023 r. skarżący odebrał osobiście informację o dokonaniu zaskarżonej czynności. Wskazano w niej, że "[...] 7 listopada 2023 r. ujawniliśmy prawidłowy rodzaj ww. budynku. Aktualizacja egib polegała na zmianie z budynku mieszkalnego na budynek przemysłowy i nastąpiła w trybie czynności materialno-technicznej". Należy zauważyć, że skarżący odpowiedział na ww. pismo, zaznaczając w nim, że "za niedopuszczalne uznaję tzw. aktualizację egib polegającą na zmianie z budynku mieszkalnego na budynek przemysłowy (vide pismo z dn. 04.12.2023 r.)". Nie można zatem uznać za skuteczne twierdzenia skarżącego, że nie został poinformowany przez organ o dokonaniu przedmiotowej zmiany w ewidencji gruntów i budynków oraz że o takiej zmianie dowiedział się dopiero z pisma Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa, tj. dnia 23 kwietnia 2024 r. Dodatkowo skarżący powołuje się na pismo organu z dnia 26 lutego 2024 r., w którym to organ wyjaśnia, dlaczego zaktualizował egib w drodze czynności materialno-technicznej, nie zaś poprzez wydanie decyzji administracyjnej oraz wprost wskazuje, że "7 listopada 2023 r. zmianą DEZ 27/2023 w obrębie 1-04-13 dokonaliśmy aktualizacji danych budynkowych". Pismo to również zostało odebrane osobiście przez skarżącego dnia 11 marca 2024 r. i stanowi kolejny dowód na to, że skarżący wiedział o podjętej czynności materialno-technicznej przed otrzymaniem pisma Sądu Rejonowego dla [...]. Mając na uwadze powyższe Sąd przyjął, że najpóźniejszą możliwą datą, w której skarżący dowiedział się o podjęciu czynności materialno-technicznej przez organ, jest 11 marca 2024 r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem najpóźniej 10 kwietnia 2024 r. Nadanie przesyłki zawierającej skargę miało natomiast miejsce dnia 22 maja 2024 r., zatem z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Następnie należy dokonać analizy, czy uchybienie terminu na wniesienie skargi nastąpiło bez winy skarżącego. Należy tu ocenić, czy został przez niego zachowany obiektywny miernik staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy – miernik analogiczny jak w przypadku wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, który wskazuje, że gdy zachowanie skarżącego nosi znamiona winy, również takiej polegającej na niedbalstwie, sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu. W przedmiotowej sprawie należy zastosować taki sam obiektywny miernik celem ustalenia, czy skarga wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu została złożona bez winy ją wnoszącego. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie miała jednak miejsca taka sytuacja. Należy ponownie podnieść, że skarżący otrzymał dwa pisma od organu, w których znajdowała się informacja, że dokonano zmiany w egib – jedno dnia 13 grudnia 2023 r., drugie 11 marca 2024 r. Sam skarżący w swoim piśmie z dnia 30 stycznia 2024 r. również odnosi się do aktualizacji egib polegającej na zmianie z budynku mieszkalnego na budynek przemysłowy, zatem był on świadomy, że taka zmiana nastąpiła. Skarżący jednak dopiero po otrzymaniu pisma Sądu Rejonowego dla [...] podjął jakiekolwiek działania w przedmiotowej sprawie. Oznacza to, że na przestrzeni czterech miesięcy (od grudnia 2023 r. do kwietnia 2024 r.) skarżący nie dokonywał żadnych czynności w niniejszej sprawie, poza złożeniem w organie pisma z dnia 30 stycznia 2024 r. W aktach przedmiotowej sprawy brak jest również informacji o tym, aby skarżący zapoznawał się z zebranymi materiałami dowodowymi. Wyżej podniesione okoliczności nie stanowią o zachowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy, lecz wskazują na niedbalstwo skarżącego. Należy jednocześnie zauważyć, że skarżący nie został pouczony o możliwości wniesienia skargi do Sądu, jednakże skarga taka i tak została przez niego wniesiona. Nie bez znaczenia pozostaje tu fakt, iż skargę wniesiono w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący odebrał (a przynajmniej twierdzi, że odebrał) korespondencję z Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa. Wskazuje to na pewną znajomość przepisów p.p.s.a., przynajmniej zaś znajomość terminu wynikającego z art. 53 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie skarżący złożył skargę na czynność materialno-techniczną, zatem był w stanie ustalić, że przysługuje mu prawo do wniesienia takiej skargi. Niezrozumiałym natomiast pozostaje, dlaczego skarżący złożył taką skargę dopiero po kolejnym otrzymaniu informacji (po raz trzeci), że miała miejsce zmiana w ewidencji gruntów i budynków. Warto również zauważyć, że dnia 24 kwietnia 2024 r. skarżący odebrał osobiście zawiadomienie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 17 kwietnia 2024 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia rodzaju "mieszkalnego" dla spornego budynku. W zawiadomieniu tym wskazano, że dotychczas zebrany materiał dowodowy nie pozwala na wydanie decyzji zgodnej z żądaniem wnioskodawcy. Może to świadczyć o tym, iż dopiero po powzięciu informacji o możliwym niekorzystnym dla skarżącego rozstrzygnięciu sprawy dotyczącej aktualizacji ewidencji gruntów i budynków zdecydował się on na podjęcie działań w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W związku z odrzuceniem skargi, Sąd zdecydował również o zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi, o czym orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sygn. akt VII SA/Wa 2734/24 Warszawa, dnia 27 lutego 2025 r. ZARZĄDZENIE Odpis nieprawomocnego postanowienia z dnia 27 lutego 2025 r. przesłać: • pełnomocnikowi strony skarżącej – r. pr. Krzysztofowi Szwedowskiemu, • pełnomocnikowi organu – r. pr. Barbarze Korabiewskiej. Sędzia WSA Izabela Ostrowska