VII SA/Wa 2744/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2016 r. sprawy ze skargi K. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę I. Stan sprawy 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], nakazującej P. całkowitą rozbiórkę tablicy reklamowej usytuowanej u zbiegu drogi krajowej z drogą gminną w pobliżu działki nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w miejscowości K. gm. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) 2. W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zawiadomieniem z dnia 5 lutego 2015 r. poinformował strony o wszczęciu na wniosek J. B. postępowania administracyjnego w sprawie tablicy reklamowej usytuowanej na terenie działki położonej przy Al. [...] w miejscowości K.gm. [...]. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 27 lutego 2015 r. stwierdzono, iż przy Al. [...] w K.istnieje tablica reklamowa o konstrukcji stalowej usytuowana na stopie betonowej, o wymiarach ok. 4,00 m x 2,00 m. Na stopie reklamy znajduje się skrzynka elektryczna, tablica jest podświetlana. T. J. oświadczył, że w 2014 r. została odnowiona powierzchnia reklamy i szata graficzna w związku ze zniszczeniem obiektu przez wiatr. J. B. wskazał, że przedmiotowa tablica reklamowa stoi w większej części na jego działce nr ewid. [...] - Al. [...]. Organ powiatowy ustalił, że inwestor uzyskał w 2001 r. zgodę Urzędu Gminy [...] na postawienie tablicy reklamowej w pasie drogi gminnej, jednakże pozwolenia na budowę nie otrzymał. W związku z tym, PINB w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] wstrzymał prowadzenie robót przy budowie przedmiotowej tablicy reklamowej i nałożył na P. obowiązek przedstawienia odpowiedniej dokumentacji celem ewentualnej legalizacji zaistniałej samowoli budowlanej, tj.: zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności obiektu z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, 4 egzemplarzy projektu budowlanego sporządzonego przez osobę o wymaganych kwalifikacjach i uprawnieniach, należącą do izby samorządu zawodowego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W związku z nieprzedłożeniem tych dokumentów, decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] nakazano P.całkowitą rozbiórkę tej tablicy reklamowej. Odwołanie od tej decyzji złożył P.. 3. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, przedmiotem oceny jest decyzja PINB w [...] wydana w przedmiocie nakazu rozbiórki tablicy reklamowej, i uznał, że PINB w [...] dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego. Organ przywołał art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, oraz art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 1, art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Wskazał, że z akt sprawy wynika, że ww. urządzenie reklamowe zostało zrealizowane z naruszeniem art. 28 ustawy Prawo budowlane, bowiem inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania ostatecznej decyzji właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, a przedmiotowa inwestycja wykracza poza ramy art. 29 tej ustawy. Zdaniem organu, przedmiotowe urządzenie reklamowe jest budowlą, określoną w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane – jest wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że sporna tablica reklamowa jest związana trwale z gruntem. Cechy konstrukcyjne, takie jak oparcie reklamy na słupie stalowym okrągłym, usytuowanie reklamy na stopie betonowej, do której przykręcono słup reklamowy oraz wielkość – ok. 8 m², nie pozwalają zaliczyć tych obiektów ani jako budynku (brak przegród budowlanych, fundamentu i dachu – art. 3 pkt 3), ani jako obiektu małej architektury, którym są zazwyczaj obiekty niewielkie, nieskomplikowane pod względem technicznym, łatwe do posadowienia czy przeniesienia w inne miejsce (art. 3 pkt 4 ustawy). Przedmiotowy obiekt, zdaniem organu, niewątpliwie jest konstrukcją przestrzenną stanowiącą budowlaną i techniczno-użytkową całość, odpowiada zatem ogólnym cechom budowli, o jakich mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu, organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego prawidłowo ustalił, iż właściwym trybem postępowania jest art. 48 ustawy Prawo budowlane. Nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, bowiem ustawodawca zobowiązuje do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z obowiązującymi przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i czy umożliwia doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie tablicy reklamowej oraz nałożył na P. obowiązek przedłożenia określonych dokumentów celem legalizacji samowolnie zrealizowanej budowy, a ponieważ zobowiązany podmiot nie wykonał w terminie tych obowiązków PINB w [...] nakazał rozbiórkę spornej tablicy reklamowej. Inwestor nie przedłożył żadnych dokumentów ani też nie zwracał się o ewentualne przedłużenie terminu do ich przedstawienia organowi, ani nie podjął żadnych działań w tym zakresie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ również przytoczył stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych, i odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. 4. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł K. R. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P.; zarzucając iż sporną kwestią jest geodezyjna lokalizacja tablicy reklamowej – domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko. II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. 7. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], nakazującą P. całkowitą rozbiórkę tablicy reklamowej usytuowanej u zbiegu drogi krajowej z drogą gminną w pobliżu działki nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w miejscowości K.gm. [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa. 8. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), zgodnie z którym, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę; zgodnie zaś z ust. 2 art. 48, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a także nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Stosownie natomiast do art. 48 ust. 3 tej ustawy, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: (1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; (2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Z akt sprawy wynika, że PINB w [...] podjął czynności, o których mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego i postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nałożył na P. obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, zakreślając jednocześnie termin na wykonanie tego zobowiązania - do dnia 10 czerwca 2015 r. Inwestor obowiązku tego nie wykonał - nie przedłożył wymaganych dokumentów, ani nie zwrócił się do organu o ewentualne przedłużenie zakreślonego terminu. Słusznie zatem organ uznał, że nie jest możliwa legalizacja samowolnie zrealizowanej tablicy reklamowej, ponieważ inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje ust. 4 art. 48 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które to przepisy umożliwiają wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia, lecz nie mają one zastosowania w niniejszej sprawie. Słusznie organ stwierdził, że w niniejszej sprawie miała miejsce samowolna budowa tablicy reklamowej usytuowanej u zbiegu drogi krajowej z drogą gminną w pobliżu działki nr ewid. [...] położonej przy Al. [...] w K. W.. Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 tej ustawy, przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych, a zgodnie z art. 3 pkt 3 tej ustawy, przez budowlę należy rozumieć, m. in. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Mając zaś na uwadze powyższe definicje, stwierdzić należy, iż urządzenie reklamowe, wolno stojące, trwale związane z gruntem stanowi obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że wielkość przedmiotowego urządzenia reklamowego jak i sposób osadzenia, świadczą o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowe urządzenie reklamowe niewątpliwie posiada trwałe związanie z gruntem, ponieważ jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych, np. wiatru. Należy zatem podzielić pogląd organu, iż na jego wzniesienie wymagane było pozwolenie na budowę a to z kolei determinowało zastosowanie w sprawie niniejszej trybu legalizacyjnego przewidzianego w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlanego. Nie budzi wątpliwości, iż w sprawie niniejszej inwestor nie dochował należytej staranności w toku postępowania legalizacyjnego, ponieważ nie przedłożył organowi żadnego z dokumentów, o których mowa w postanowieniu z dnia 2 marca 2015 r. pomimo zakreślenia przez organ stosownego terminu na ich złożenie. Podkreślenia również wymaga, że legalizacja samowoli budowlanej jest nie tyle obowiązkiem inwestora, co jego uprawnieniem. Słusznie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, że lokalizacja przedmiotowej tablicy nie budzi w sprawie żadnych wątpliwości. 9. Wobec powyższego skarga jest niezasadna. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 10. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.