VII SA/Wa 2747/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę VII SA/WA 2747/15 Uzasadnienie Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. o odmowie wznowienia. Organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nakazał E. W., S. W. i M. W.rozbiórkę fundamentu wraz z wylewką betonową i sześcioma słupami stalowymi przy budynku warsztatowym na działce przy ulicy [...] w [...]. W dniu [...] stycznia 2015 r. T. G. złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismo, które organ potraktował jako wniosek o uzupełnienie decyzji, i następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] na podstawie art. 111 § 1 b K.p.a. odmówił uzupełnienia decyzji własnej. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. T. G. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] o odmowie uzupełnienia decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] odmówił wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. W wyniku zażalenia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wznowienia. Organ wskazał w uzasadnieniu, iż zgodnie z art. 126 K.p.a. nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem na które nie przysługuje zażalenie. Z art. 111 K.p.a. wynika, iż na postanowienie w przedmiocie uzupełnienia decyzji zażalenie nie przysługuje. Kolejnym pismem z dnia [...] maja 2015 r. T. G. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymującym w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia [...] lutego 2015 r. o odmowie wznowienia postępowania. We wniosku wskazał na art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 K.p.a. jako podstawę wznowienia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku T. G. odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wnioskodawca nie podał żadnej okoliczności, stanowiącej podstawę materialnoprawną do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 K.p.a. W szczególności taką podstawą nie mogło być niewykonanie nakazu rozbiórki. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2015r. Powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w sprawie II OSK 2598/10, organ uznał, iż pisma wskazane we wniosku o wznowienie postępowania nie zawierały okoliczności, które mogły być uznane za przesłanki wznowieniowe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył T. G.. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2015 r. odpowiadają prawu. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją (lub postanowieniem) ostateczną jest postępowaniem nadzwyczajnym. Warunkiem wszczęcia takiego postępowania jest złożenie wniosku o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od daty w której strona dowiedziała się o okoliczności mogącej stanowić podstawę wznowieniową wymienioną w art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a lub art. 145b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Nie wystarczy przy tym, co wymaga podkreślenia, samo przytoczenie treści przepisu określającego przesłankę wznowieniową, ale konieczne jest wskazanie okoliczności z którymi ustawa wiąże możliwość wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie skarżący powołał się we wniosku o wznowienie postępowania na przepis art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 K.p.a. We wniosku, w ramach przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., powinien zatem skarżący wskazać na fałszywość dowodów na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, przy czym fałszywość dowodu dla swej prawnej wiarygodności powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba, że zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 K.p.a. Wniosek o wznowienie oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. powinien być poparty wskazaniem prawomocnego wyroku karnego potwierdzającego, iż w związku z wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania zostało popełnione przestępstwo. Z kolei opierając wniosek o wznowienie postępowania na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. skarżący winien wskazać, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W sprawie tej – pomimo powołania się we wniosku na powyższe przepisy – wnioskodawca nie wskazał żadnych okoliczności wymaganych w art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 K.p.a. Wynika to jednoznacznie z treści wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, w którym Wnioskodawca jako dowody i okoliczności uzasadniające wniosek wskazał na niewykonanie decyzji organu nadzoru w przedmiocie rozbiórki. Skarżący nie zgodził się ponadto z oceną organów, iż postanowienie wydane na podstawie art. 113 K.p.a. jest niezaskarżalne. W ocenie Sądu, organ II instancji prawidłowo zastosował przepis art. 149 § 3 K.p.a. i odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. Wskazanie bowiem, jako przesłanki wznowienia innych przyczyn niż wymienione w art. 145 § 1 K.p.a., a taki przypadek - co jednoznacznie wynika z treści wniosku o wznowienie postępowania – zachodzi w niniejszej sprawie, stanowi podstawę do odmowy wznowienia postępowania. Pogląd taki prezentowany jest zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowo administracyjnym (v. B.Adamiak [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2012 r., str. 550; wyrok NSA z dnia 20 czerwca 1991 r. sygn. akt IV SA 487/91, ONSA 1991, nr 2, poz. 50). Wyczerpujące wyliczenie podstaw wznowienia postępowania oznacza niedopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie nie wymienionej w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 K.p.a. Z uwagi na zasadę trwałości decyzji administracyjnych, która ustanowiona jest w art. 16 § 1 K.p.a., niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia podstaw wznowienia postępowania. Już zatem z tej przyczyny niedopuszczalne było wznowienie postępowania. Wobec odmowy wznowienia, organ nie miał uprawnień do badania zarówno merytorycznie podstaw wznowienia, jak również, czego domagał się skarżący w skardze do Sądu, postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji. Wobec oczywistości braku przesłanek do wznowienia postępowania, zasadna była odmowa jego wznowienia na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.