VII SA/Wa 2757/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi E. T. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Skarżąca – E. T. w skardze na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nr [...], którym uchylono w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] nakazujące M. i P. A. wstrzymania robót budowlanych oraz przedstawienia inwentaryzacji geodezyjnej i opinii hydrologicznej oraz umorzono postępowanie I instancji w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działce nr ew. [...] we wsi D., gm. R. - wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości. Podała, że wstrzymanie wykonania tego aktu jest niezbędne z uwagi na fakt, iż dalsze prowadzenie robót budowlanych doprowadzi chociażby do narażenia inwestora w razie orzeczenia nakazu rozbiórki na większe straty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). Niebezpieczeństwo wystąpienia negatywnych skutków wykonania zaskarżonego aktu, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. przed rozpoznaniem sprawy przez sąd występuje w sytuacji, w której zaskarżony akt zostanie wykonany, a następnie w wyniku uwzględnienia skargi zostanie uchylony. W przypadku inwestycji budowlanych może prowadzić to do sytuacji, w której inwestycja zostanie zrealizowana w części bądź w całości, a w wyniku rozpoznania sprawy przez sąd okaże się, że nie były spełnione warunki decydujące o legalności prowadzonych robót budowlanych. Z reguły sytuacja taka wiąże się z wyrządzeniem znacznej szkody po stronie inwestora lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku bowiem uchylenia postanowienia uchylającego postanowienie o wstrzymaniu wykonaniu robót budowlanych konsekwencje obciążają przede wszystkim inwestora nie zaś stronę skarżącą. Powyższe nie oznacza, że negatywnymi konsekwencjami wstrzymania wykonania aktu nie mogą być dotknięci także inni uczestnicy postępowania. Ze swej natury decyzje dotyczące pozwolenia na budowę, a także powodujące w swej istocie podobne skutki prawne rozstrzygnięcia uchylające rozstrzygnięcia wstrzymujące wykonanie robót budowlanych zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składających dany wniosek. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie zachodzą określone w nim przesłanki (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r. sygn. II GSK 2060/11, postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r. sygn. II GSK 1799/11, postanowienie NSA z dnia 3 października 2011 r. sygn. FSK 1427/11). Obowiązkowi temu nie czyni bowiem zadość gołosłowne twierdzenie skarżącej o potencjalnym ryzyku narażenia inwestora na większe straty finansowe. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawców, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się żadnych przesłanek, które uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Istotną kwestią jest również to, że zarówno pojęcie "znaczna szkoda", jak i pojęcie "trudne do odwrócenia skutki" nie odnosi się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ale również do interesu innych uczestników postępowania. W przypadku konfliktu interesów, Sąd powinien wyważyć interesy stron, oceniając, który z tych interesów jest ważniejszy i zasługuje na uwzględnienie, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 588/08. W niniejszej sprawie należy mieć na względzie to, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może naruszyć interes inwestora powodując opóźnienia w pracach, a co za tym idzie spowodować dla niego straty finansowe. W niniejszej sprawie uwzględniając interesy wszystkich stron postępowania w uznaniu Sądu nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Należy bowiem zaznaczyć, że prowadzenie przez inwestora prac budowlanych, zanim Sąd rozstrzygnie wniesioną skargę, odbywa się na wyłączne ryzyko inwestora, który powinien być świadomy, że niekorzystne dla niego rozstrzygniecie wiązać się może z wszczęciem odpowiedniej procedury. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.