VII SA/Wa 2759/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki pawilonu usługowego kontenerowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] września 2016 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB") - w wyniku odwołania M. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] (dalej: "PINB [...] ) z [...] lipca 2017 r., nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja organu II instancji (pomimo braku jej sprostowania w zakresie oznaczenia daty wydania), zwana jest dalej przez organ odwoławczy jako decyzja z 2017 r. a nie 2016 r., co jest zgodne ze stanem faktycznym sprawy. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Jak wynika z akt sprawy, przedstawiciel organu powiatowego wielokrotnie przeprowadzał kontrole pawilonów handlowych usytuowanych przy ul. M. róg ul. Ś.: 1) w dniu [...] stycznia 2016 r. (protokół nr [...]) stwierdzono m.in. istnienie obiektu kontenerowego o wymiarach 1,5 x 3,0 m (oznaczono go nr [...]); 2) w dniu [...] czerwca 2016 r. (protokół nr [...]) stwierdzono, że na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] usytuowane są obiekty opisane w poprzednim protokole, w tym obiekt oznaczony nr [...], do protokołu załączono szkic sytuacyjny z naniesionymi obiektami i ich oznaczeniami numerycznymi; 3) w dniu [...] listopada 2016 r. (protokół nr [...]) stwierdzono, że obiekt oznaczony nr [...] został przesunięty w pobliże obiektu nr [...]; 4) w dniu [...] grudnia 2016 r. (protokół nr [...]) stwierdzono, że nastąpiło przesunięcie obiektu oznaczonego nr [...] w kierunku linii wyznaczonej przez obiekty - wejścia [...], [...] [...], do protokołu załączono szkic sytuacyjny; 5) w dniu [...] marca 2017 r. (protokół nr [...]) stwierdzono, że m.in. obiekt nr [...] nadal istnieje ze zmianą usytuowania poprzez powrót na miejsce opisane w protokole z [...] grudnia 2016 r., nr [...], w załączeniu do protokołu przedstawiono szkic sytuacyjny. Zawiadomieniem z [...] maja 2017 r. organ powiatowy poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego dotyczącego obiektu kontenerowego o wymiarach 1,5 x 3,0 m usytuowanego przy ul. M. róg ul. Ś. W dniu [...] lipca 2017 r. dokonano oględzin obiektu oznaczonego nr [...], stwierdzając, że został on nieznacznie przesunięty w obrębie działki. Do protokołu załączono materiał zdjęciowy obrazujący przedmowy pawilon oraz mapę z zaznaczoną lokalizacją obiektu. Decyzją z [...] lipca 2017 r., nr [...], PINB [...]. - na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego - nakazał A. O., T. i K. oraz M. K. rozbiórkę pawilonu usługowego kontenerowego na planie prostokąta o wymiarach ok. 1,5 x 3,0 m w rzucie poziomym i wysokości ok. 3,5 m, wybudowanego przy ul. M. róg ul. Ś. w W., bez wymaganego pozwolenia na budowę (oznaczonego w protokole kontroli z [...] marca 2017 r., nr [...] - nr [...]). Od ww. decyzji odwołanie wniósł, w ustawowym terminie, M. K. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że właścicielami nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] są A. O., T. K. i M. K., co wynika z wypisów z rejestru gruntów znajdujących się w aktach administracyjnych organu powiatowego. Z akt sprawy (pismo Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z [...] kwietnia 2017 r.) wynika, że do organu nie wpłynęło zgłoszenie zamiaru wykonania prac budowlanych związanych z budową obiektu kontenerowego przy ul. M. róg ul. Ś. oraz nie została wydana zgoda na ich wykonanie. [...] WINB podkreślił, że również w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego żadna ze stron nie przedłożyła dokumentów potwierdzających legalność budowy przedmiotowego obiektu (pozwolenia na budowę). Ponadto inwestor nie dokonał również zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwoławczego, przed przystąpieniem do realizacji przedmiotowego zamierzenia budowlanego w postaci pawilonu kontenerowego, inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę od organu administracji architektoniczno-budowlanej w trybie przepisów ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym do dnia [...] czerwca 2015 r.): "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31". Art. 29 Prawa budowlanego enumeratywnie wymienia, jakie roboty budowlane mogą być wykonywane i jakie obiekty mogą być wznoszone bez pozwolenia na budowę. [...] WINB wyjaśnił, że kioski i pawilony handlowe są obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) i pkt 3 i ich budowa wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż nie zostały wymienione w art. 29-31. I tak zgodnie z art. 3 pkt 1, "Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury". Według zaś art. 3 pkt 3 "Ilekroć w ustawie jest mowa o budowli należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową"'. Na poparcie swojego stanowiska organ II instancji przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1545/07 oraz z 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1682/11. Zdaniem organu II instancji skoro z akt sprawy wynika, że nie został spełniony wymóg uzyskania pozwolenia na budowę - tym samym przedmiotowy obiekt budowlany został wykonany w warunkach samowoli budowlanej. W związku z powyższym organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego prawidłowo stwierdził, że właściwym trybem prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie jest art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Organ odwoławczy podkreślił, że przepis ten reguluje kwestię samowoli budowlanej, która skutkuje, co do zasady, nakazem rozbiórki. Nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, ustawodawca zobowiązuje bowiem do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z obowiązującymi przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. [...] WINB stwierdził, że działka nr ew. [...], jak również bezpośrednio z nią sąsiadująca działka nr ew. [...] z obrębu [....] usytuowane są w granicach obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] w W., przyjętego uchwałą Rady Miasta [...]nr [...] z dnia [... listopada 2010 r., co potwierdzają wydruki map znajdujące się w aktach oraz § 1 ust. 1 planu wskazujący na obszar jego obowiązywania. Zgodnie z § 16 planu jako przeznaczenie podstawowe na obszarze ww. działek wskazano zieleń urządzona - park, a jako przeznaczenie uzupełniające - usługi gastronomiczne. W pkt 2 tabeli dotyczącej "Warunków zabudowy i zagospodarowania terenu" ustalono zachowanie istniejącego zagospodarowania parku i jego uzupełnienie zielenią na fragmentach włączonych planem do parku (pkt 1), dopuszczono rekomopozycję układu parku pod wskazanymi warunkami (pkt 2), ustalono realizację budynku ogrodu zimowego - w miejscu wskazanym na rysunku planu (pkt 3), dopuszczono zachowanie, bez możliwości rozbudowy i nadbudowy budynku usług gastronomii w rejonie północno-zachodniego narożnika parku, oznaczonego na rysunku planu (pkt 4), ustalono wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej wynoszący 70 % (pkt 5), nakazano realizację odcinka ogólnodostępnego przejazdu podziemnego stanowiącego przedłużenie ul. P. [...] o przebiegu zgodnym z rysunkiem planu (pkt 6), ustalono realizację łącznicy między [...] i [...] linią metra (pkt 7), ustalono realizację elementu wentylatorni [...] linii metra w rejonie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] (pkt 8), dopuszczono realizację wyłącznie zewnętrznego ogrodzenia terenu parku pod wskazanymi warunkami (pkt 9), dopuszczono realizację niezbędnych urządzeń związanych z realizacją parkingu podziemnego pod [...] E. (pkt 10), ustalono przeniesienie fontanny z terenu 11.U/MW w rejon wskazany na rysunku planu (pkt 11), zakazano rozmieszczania reklam i słupów ogłoszeniowo-reklamowych (pkt 12), ponadto wskazano na zasady kształtowania przestrzeni publicznych wg § 9 ust. 2 (pkt 13). Jak wskazał organ odwoławczy, analiza zapisów ww. planu prowadzi do wniosku, że nie dopuszcza on sytuowania nowych obiektów (poza przewidzianą realizacją budynku ogrodu zimowego), w tym również obiektów gastronomicznych. Dopuszcza jedynie zachowanie, bez możliwości rozbudowy i nadbudowy, istniejącego budynku usług gastronomii usytuowanego w rejonie północno-zachodniego narożnika parku. Przedmiotowy obiekt kontenerowy usytuowany jest w północno-wschodnim narożniku parku (co wynika z jego lokalizacji względem granic planu miejscowego, tj. od północy ul. Ś. i od wschodu ul. M.), a więc w miejscu, w którym plan miejscowy nie dopuszcza takiego typu inwestycji. Zdaniem organu II instancji, zapis planu dotyczący uzupełniającego przeznaczenia terenu jako usług gastronomii, dotyczy wyłącznie budynku usytuowanego w północno-zachodnim narożniku parku. Wynika to z tego, że w § 16 ust. 1 zostały zawarte ogólne tezy, które następnie zostały rozwinięte w ust. 2. W ocenie [...] WINB, w związku ze wskazaną powyżej niezgodnością z przepisami planistycznymi, brak jest prawnej możliwości legalizacji przedmiotowego pawilonu kontenerowego. W tym również bezcelowym byłoby prowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie przeznaczenia pawilonu i zamierzonego sposobu jego wykorzystywania. W sytuacji takiej właściwy organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest nałożyć nakaz rozbiórki, zgodnie z przepisem art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ponadto organ II instancji wskazał, że nie zachodzi wyjątek określony w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego nieprawidłowego nałożenia, powołaną decyzją, obowiązku na współwłaścicieli nieruchomości a nie zaś na inwestora przedmiotowego obiektu, organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego: "Inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazowych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51". Organ I instancji podejmował próbę ustalenia inwestora pawilonu, wzywając do wskazania współwłaścicieli nieruchomości - jednakże bezskutecznie. I tak, wezwanie zostało doręczone i odebrane osobiście przez M. K. i A. O. oraz przez żonę T. K., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji. Żaden ze współwłaścicieli gruntu nie odpowiedział na ww. wezwanie, pomimo że jako współwłaściciele nieruchomości powinni posiadać wiedzę na temat podmiotów sytuujących obiekty budowlane na terenie ich własności. Zaniechanie udzielania odpowiedzi w tym zakresie może być poczytywane (jak podkreślił organ odwoławczy) jako celowe działanie mające na celu przedłużenie prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie adresata przyszłego nakazu, a tym samym odsunięcia w czasie zakończenia sprawy decyzją administracyjną niekorzystnej treści. Ponadto przedmiotowy pawilon nie posiada żadnego oznaczenia firmą prowadzonej działalności, co uniemożliwia ustalenie jego inwestora lub właściciela, jak również chociażby podmiotu z niego faktycznie korzystającego, który mógłby wskazać właściciela. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu odwołania, dotyczącego wydania decyzji przez osobę nieposiadającą stosownego upoważnienia organu powiatowego, wyjaśnił, [...] WINB wyjaśnił, że z treści pisma organu I instancji wynika, że K. D. - główny specjalista - posiadała, w dniu wydania decyzji, stosowne upoważnienie organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego. Powyższe oświadczenie potwierdza również przedłożona do akt sprawy potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia dokumentu upoważnienia nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. Skargę na decyzję [...] WINB z dnia [...] września 2017 r., nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniósł M. K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez nałożenie obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego w sposób nie pozwalający na jednoznaczną identyfikację obiektu, którego obowiązek dotyczy; 2) art. 48 w związku z art. 52 ustawy Prawo budowlane poprzez nałożenie obowiązku rozbiórki bezpośrednio na właściciela nieruchomości z pominięciem inwestora; 3) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niedokonanie ustalenia osoby inwestora oraz poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego poprzez niedokonanie ustaleń odnośnie funkcji obiektu, co może prowadzić do błędnych ustaleń, iż przepisy prawa miejscowego nie dopuszczają sytuowania obiektów tego rodzaju; 4) art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie procedury legalizacji obiektu w sytuacji gdy nie dokonano ustaleń, co do funkcji obiektu, zatem nie wykluczono jednoznacznie, iż przepisy prawa miejscowego nie dopuszczają sytuowania obiektów tego rodzaju. Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancja, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Przedmiotem kontroli Sądu (w tak zakreślonych granicach kognicji) jest w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja [...]WINB nr 1481/17 utrzymująca w mocy decyzję PINB [...] nr [...] nakazującą m.in. skarżącemu dokonanie rozbiórki pawilonu usługowego kontenerowego o wymiarach 1,5 x 3,0 m, usytuowanego przy ulicy M. róg ulicy Ś. w W. (oznaczonego w protokole kontroli z [...] marca 2017 r., nr [...] – nr [...]). Kontrola przeprowadzona w dniu [...] marca 2017 r., przez organ nadzoru budowlanego, dotyczyła obiektów oznaczonych nr [...] do [...] oraz nr [...], posadowionych na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...] - z obrębu [...]. Zdaniem Sądu, organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz dokonały jego prawidłowej subsumpcji w wydanych w toku postępowania administracyjnego decyzjach. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 czerwca 2015 r., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Art. 29 Prawa budowlanego przewiduje wyjątki od tej zasady, wyliczając kategorie obiektów oraz robót budowlanych, których realizacja nie wymaga pozwolenia. Zasadnie organy orzekające uznały, że przedmiotowy obiekt kontenerowy należy uznać za obiekt budowlany wymieniony w art. 3 pkt 1 lit. b) – tj. budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami - o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. A zatem, inwestor przed przystąpieniem do wybudowania ww. obiektu winien był uzyskać pozwolenie na budowę. Jeżeli zatem podczas prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że wskazane pozwolenie na budowę nie zostało udzielone (a potwierdza to pismo Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z [...] kwietnia 2017 r., z którego wynika, że do organu nie wpłynęło zgłoszenie zamiaru wykonania prac budowlanych związanych z budową obiektu kontenerowego przy ul. M. róg ul. Ś. oraz nie została wydana zgoda na ich wykonanie), to prawidłowa była zatem procedura przewidziana w art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 48 ust. 1 tej ustawy właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W ust. 2 ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno-budowlanych. Zaznaczyć należy, że niespełnienie którejkolwiek z wymienionych przesłanek powoduje, że organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego. Odnosząc się do kwestii zgodności przedmiotowego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzono, że został on usytuowany na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie [...] w W., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] listopada 2010 r., obowiązującego jako akt prawa lokalnego. Ustalenia planu miejscowego obowiązują wszystkie podmioty i osoby posiadające nieruchomości położone w granicach tego planu. Sąd podziela stanowisko organów, że sporny obiekt kontenerowy usytuowany jest w północno-wschodnim narożniku parku (co wynika z jego lokalizacji względem granic planu miejscowego, tj. od północy ul. Ś. i od wschodu ul. M.), a więc w miejscu, w którym plan miejscowy nie dopuszcza takiego typu inwestycji. I tak, w Rozdziale 2 powołanej uchwały, zatytułowanym - Przepisy szczegółowe dla terenów, w § 16 dla terenu [...] (w granicach, którego położony jest m.in. obszar ww. działki) w ust. 1 - Przeznaczenie terenu, ustalono: 1) przeznaczenie podstawowe: zieleń urządzona - park; 2) przeznaczenie uzupełniające - usługi gastronomii. Z kolei, w ust. 2 - Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu: ustalono zachowanie istniejącego zagospodarowania parku i jego uzupełnienie zielenią na fragmentach włączonych planem do parku (pkt 1), dopuszczono rekomopozycję układu parku pod wskazanymi warunkami (pkt 2), ustalono realizację budynku ogrodu zimowego – w miejscu wskazanym na rysunku planu (pkt 3), dopuszczono zachowanie, bez możliwości rozbudowy i nadbudowy budynku usług gastronomii w rejonie północno- zachodniego narożnika parku, oznaczonego na rysunku planu (pkt 4), ustalono wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej wynoszący 70 % (pkt 5), nakazano realizację odcinka ogólnodostępnego przejazdu podziemnego stanowiącego przedłużenie ul. P. [...] o przebiegu zgodnym z rysunkiem planu (pkt 6), ustalono realizację [...] między [...] i [...] linią [...] (pkt 7), ustalono realizację elementu wentylatorni [...] linii [...] w rejonie oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] (pkt 8), dopuszczono realizację wyłącznie zewnętrznego ogrodzenia terenu parku pod wskazanymi warunkami (pkt 9), dopuszczono realizację niezbędnych urządzeń związanych z realizacją parkingu podziemnego pod [...]. Z E. (pkt 10), ustalono przeniesienie fontanny z terenu [...] w rejon wskazany na rysunku planu (pkt 11), zakazano rozmieszczania reklam i słupów ogłoszeniowo-reklamowych (pkt 12), ponadto wskazano na zasady kształtowania przestrzeni publicznych wg § 9 ust. 2 (pkt 13). Jak wynika z powyższych ustaleń, usytuowanie przedmiotowego spornego obiektu jest niezgodne z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. A zatem, prawidłowo organy orzekające zaniechały przeprowadzenia procedury legalizacyjnej, gdyż w niniejszym przypadku brak jest możliwości zalegalizowania ww. inwestycji. Jednocześnie prawidłowe jest stanowisko organu II instancji, że zapis planu dotyczący uzupełniającego przeznaczenia terenu - usługi gastronomii, dotyczy wyłącznie budynku usytuowanego w północno-zachodnim narożniku parku. Przy czym plan dopuszcza tylko zachowanie, bez możliwości rozbudowy i nadbudowy, istniejącego budynku usług gastronomii usytuowanego w rejonie północno - zachodniego narożnika parku. W konsekwencji, wbrew stanowisku strony skarżącej, pozbawione jest jakichkolwiek podstaw prowadzenie postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia przeznaczenia pawilonu i sposobu jego wykorzystywania. Prawidłowo też, w okolicznościach faktycznych tej sprawy, adresatem decyzji został uczyniony m.in. M. K. (jako jeden ze współwłaścicieli ww. nieruchomości). Zgodnie bowiem z art. 52 Prawa budowlanego to właściciel (lub inwestor albo zarządca obiektu budowlanego) jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazowych w decyzji, o której mowa w art. 48. Skoro więc, pomimo prób wyjaśnienia przez organ nadzoru budowlanego kto jest inwestorem przedmiotowego obiektu, inwestor ten nie został ustalony (w tym poprzez wskazanie przez współwłaścicieli nieruchomości), zasadnie, m.in. skarżący, stał się zobowiązany do dokonania rozbiórki. W ocenie Sądu zarzuty zawarte w skardze są jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami i nie mogą skutkować wzruszeniem decyzji. Nie można przy tym organom administracji stawiać skutecznie zarzutu niezebrania i nierozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W związku z powyższym uznać należy, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie, poczyniły prawidłowe ustalenia i zasadnie przyjęły, że ziściły się przesłanki do nakazania m.in. skarżącemu (jako współwłaścicielowi nieruchomości, na której posadowiony jest obiekt) rozbiórki spornego pawilonu kontenerowego, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy z przyczyn opisanych wyżej Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.