VII SA/Wa 2760/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [....] w sprawie ze skargi E. Ś. i M. Ś. na postanowienie [ ] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] października 2017 r. nr [....] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [....] sierpnia 2017 r. nr [....]. Skarżący: E. Ś. i M. Ś. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] października 2017 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [....] sierpnia 2017 r. nr [....] wstrzymujące roboty budowlane i nakładające na skarżących obowiązek przedłożenia w terminie 3 miesięcy dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, dotyczących budynku domku letniskowego [...]. W skardze skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [....] sierpnia 2017 r. nr [....], ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym niepowetowanej szkody i trudnych do odwrócenia skutków prawnych. W uzasadnieniu podnieśli, że ww. postanowienie z dnia [....] sierpnia 2017 r., mimo wydania go, w ocenie skarżących, w warunkach nieważności, może wyrządzić skarżącym niepowetowane szkody, chociażby w przedmiocie opłaty legalizacyjnej (25.000 zł) lub idących dalej nakazów rozbiórkowych. Organ I instancji nakazał skarżącym wstrzymanie robót i zabezpieczenie budynku, czego nie mogą uczynić, nie wiedząc nic o pracach na działce [....]. Wstrzymanie wykonania postanowienia jest również konieczne, bowiem organ I instancji wyznaczył termin wykonania obowiązku do [.....] listopada 2017 r., co spowodować może dalsze komplikacje związane z ewentualnymi sankcjami, a skarga może do tego terminu pozostać nierozstrzygnięta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja winna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, lex nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, aby wykonanie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [....] sierpnia 2017 r. nr [....] mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji z dnia [....] sierpnia 2017 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów. Zauważyć jednak należy, że w istocie skarżący nie wykazali przesłanek wstrzymania wykonania odnoszących się do ww. postanowienia. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania opiera się na uprawdopodobnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z ewentualnym wydaniem w przyszłości postanowienia nakładającego opłatę legalizacyjną lub decyzji nakazującej rozbiórkę. Zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji oparty jest na założeniu, że wstrzymanie jego wykonania miałoby taki sam skutek jak postanowienia nakładającego opłatę legalizacyjną lub decyzji nakazującej rozbiórkę. Założenie to nie jest trafne. Sprawa dotycząca nałożenia opłaty legalizacyjnej lub decyzji nakazującej rozbiórkę, będzie podlega załatwieniu w odrębnym trybie, odrębnym rozstrzygnięciem. Niewykonanie postanowienia wstrzymującego roboty budowlane i nakładającego obowiązek przedłożenia określonych dokumentów nie jest równoznaczne z nałożeniem opłaty legalizacyjnej, czy rozbiórką budynku. Przedstawione przez skarżących przesłanki nie wskazują i nie zostało to uprawdopodobnione, że wykonanie postanowienia organu I instancji groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania orzeczenia. Natomiast Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Sąd wskazuje, że rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność orzeczenia z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, niepubl.). Powyższe sprawia, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie jest niezasadne. Tym bardziej, że ma to miejsce w sytuacji niewystarczającej argumentacji wniosku skarżących. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonalności postanowienia organu I instancji. Mając na względzie powyższe, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [....] sierpnia 2017 r. nr [....].