VII SA/Wa 2773/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi P.Ż. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] października 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej P.b.) nakazał K.K. i B. K. rozbiórkę budynku gospodarczo-garażowego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości J., gm. C., wybudowanego bez uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania K. K., decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] maja 2014 r. Organy nadzoru budowalnego, na podstawie oględzin przeprowadzonych na terenie działki nr ew. [...] w dniu [...] marca 2014 r., ustaliły, że znajduje się tam budynek gospodarczo-garażowy o wymiarach zewnętrznych 6,60 m x 9,16 m z wiatą o wymiarach 2,92 m x 7,34 m, usytuowany w linii ogrodzenia działek nr ew. [...] i nr ew. [...]. Stwierdziły ponadto, że jest to budynek murowany z dachem w kierunku działki własnej i wzniesiony w 2004 r. bez uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazały także, że obiekt jest wykorzystywany do celów gospodarczo-garażowych, do obsługi budynku mieszkalnego i z takim zamiarem został zrealizowany. Oględziny wykazały również, że w części gospodarczej przedmiotowego budynku przechowywane były drobne materiały, narzędzia oraz sprzęt ogrodniczy i rekreacyjny, natomiast w części garażowej parkowany był samochód osobowy inwestora. Jak następnie ustaliły organy nadzoru budowalnego, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w C. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...], działka nr [...] przeznaczona jest pod teren rolniczy (R) i istniejące lasy (ZL), przy czym część działki, na której usytuowany jest przedmiotowy budynek, oznaczona jest symbolem ZL. Jako przeznaczenie podstawowe dla tego terenu przewidziano uprawy leśne, zaś jako przeznaczenie uzupełniające ustalono: działalność produkcyjną i usługową, związana z obsługa gospodarki leśnej; zabudowę mieszkaniową, realizowaną dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej; działalność związaną z pozyskiwaniem, składowaniem i przerobem drewna; lokalizację infrastruktury technicznej oraz inwestycji liniowych. Mając powyższe na uwadze, organy nadzoru budowlanego stwierdziły, że w przedmiotowym budynku bezspornie nie jest prowadzona działalność gospodarcza związana z gospodarką leśną, a tym samym budowa budynku gospodarczo-garażowego jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C.. Ponieważ zatem, nie został spełniony warunek umożliwiający legalizację samowolnie wybudowanego budynku, określony w art. 48 ust. 2 pkt 1a P.b., organy nadzoru budowlanego stwierdziły, że należało nakazać rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego. K. K. zaskarżył decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1838/14 oddalił skargę. Strony nie wnioskowały o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia. Wyrok jest prawomocny. P. Ż., aktualny współwłaściciel działki nr ew. [...], w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją WINB z dnia [...] czerwca 2014 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej K.p.a.). Wnioskodawca powołał się na nowy dowód w sprawie w postaci umowy użyczenia przedmiotowego obiektu budowlanego, zawartej w dniu [...] kwietnia 2014 r., na mocy której S.C. (współwłaściciel nieruchomości, na której zrealizowano sporną inwestycję) użyczył G. B., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] budynek gospodarczo-garażowy w celu wykorzystywania go do obsługi działalności leśnej – składowania drewna pochodzącego z wyrębu okolicznych lasów, a także maszyn i urządzeń do prowadzenia prac leśnych. P. Ż. wskazał, że o istnieniu opisanej umowy dowiedział się od byłego współwłaściciela (S. C.) w dniu [...] marca 2016 r., czego dowodem jest oświadczenie dołączone do wniosku o wznowienie postępowania. WINB postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. wznowił postępowanie zakończone własną decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., natomiast decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 83 ust. 2 P.b., odmówił uchylenia tej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej GINB), po rozpatrzeniu odwołania P. Ż., decyzją z dnia [...] października 2016 r. znak: [...], utrzymał w mocy decyzję WINB z dnia [...] sierpnia 2016 r. Organ odwoławczy wywiódł w uzasadnieniu decyzji, że gdy tak, jak w rozpatrywanej sprawie, decyzja kwestionowana w trybie nadzwyczajnym, była przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, dopuszczalność wznowienia postępowania jest ograniczona. Wskazał, że dopuszczalność wznowienia postępowania po wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę, zależy od tego, czy sądowi znane były okoliczności powołane następnie, jako podstawa wznowienia postępowania. Następnie, odwoławszy się do treści art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., GINB stwierdził, że zawarta w tym przepisie przesłanka wznowienia postępowania zachodzi wówczas, gdy ujawnione nowe okoliczności lub dowody są: 1) nowe, tzn. nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę; 2) istotne dla sprawy, tj. dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają wpływ na zmianę decyzji w kwestiach zasadniczych; 3) istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; 4) nie były znane organowi, który wydał decyzję. Uznając, że umowa użyczenia z dnia [...] kwietnia 2014 r., przedstawiona przez P. Ż., stanowiła nowy dowód, istniała w dniu wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. i nie była znana organowi administracji, który wydał decyzję, ani Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, GINB podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r., że z umowy tej nie wynikają okoliczności, które mogłyby skutkować zmianą podjętego przez WINB rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazu rozbiórki nielegalnie wybudowanego budynku gospodarczo-garażowego. Organ odwoławczy, podobnie jak WINB, stwierdził, że nawet, gdyby przyjąć, iż w dniu [...] czerwca 2014 r. przedmiotowy budynek był - zgodnie z umową z dnia [...] kwietnia 2014 r. - wykorzystywany do obsługi gospodarki leśnej, to nie można uznać, że takie było jego podstawowe przeznaczenie, gdyż sam użyczający w rzeczonej umowie wskazał, iż jest to budynek gospodarczy (garażowy). Ponadto, jak wywiódł WINB, zgromadzone w sprawie dowody (przede wszystkim pismo S. C. z dnia [...] października 2011 r., protokół oględzin z dnia [...] października 2011 r., projekt architektoniczno-budowlany z 2001 r., protokół oględzin z dnia [...] maja 2013 r., protokół oględzin z dnia [...] marca 2014 r. oraz dołączona do niego dokumentacja zdjęciowa) jednoznacznie wskazują, że sporna inwestycja (budynek gospodarczo-garażowy) przeznaczona była do obsługi budynku mieszkalnego, a nie gospodarki leśnej. Organ odwoławczy stwierdził, że bez wpływu na prawidłowość wydanego przez WINB rozstrzygnięcia pozostaje argumentacja odwołującego się, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą Rady Gminy w C. z dnia [...] listopada 2004 r., nie kwalifikuje obiektów dopuszczalnych w strefie ZL, a jedynie wskazuje, jakie rodzaje działalności mogą być prowadzone na terenie objętym tym planem, jako przeznaczenie uzupełniające. GINB ponownie podkreślił, że z materiału dowodowego wynika, iż sporny obiekt był wykorzystywany do obsługi budynku mieszkalnego, a nie gospodarki leśnej. Końcowo, przypominając, że w świetle art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, musiały istnieć w dniu wydania decyzji, przy czym nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję, GINB stwierdził, iż bez znaczenia dla sprawy jest aktualne przeznaczenie spornej inwestycji i ewentualne składowanie drewna w spornym budynku. P. Ż., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na bezzasadnej odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej w sytuacji, gdy wystąpiła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. – wyszedł na jaw nowy istotny dla sprawy dowód istniejący w dacie wydania decyzji i nieznany organowi; 2. naruszenie art. 80 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na wzięciu pod uwagę wyłącznie dowodów potwierdzających, że do dnia [...] marca 2014 r. (ostatnie oględziny) budynek gospodarczo-garażowy przeznaczony był do obsługi budynku mieszkalnego oraz nieuwzględnieniu faktu zmiany budynku dokonanej przed wydaniem ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę; 3. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieustaleniu daty rozpoczęcia użytkowania budynku na cele obsługi gospodarki leśnej, gdy za niewystarczający dowód w tym zakresie uznana została umowa użyczenia z dnia [...] kwietnia 2014 r.; 4. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieuchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i nieorzeczeniu o uchyleniu decyzji dotychczasowej nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego pomimo istnienia podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji w trybie wznowienia postępowania. Podnosząc powołane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzjo organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. GINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w odpowiedzi na skargę argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. P.Ż. oparł żądanie wznowienia postępowania, zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2016 r., na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji – dalej powoływana również, jako "K.p.a."). Zgodnie ze wskazanym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Dowodem, który strona powołała we wniosku z dnia [...] marca 2016 r., była umowa użyczenia zawarta w dniu [...] kwietnia 2014 r. pomiędzy S. C. a G. B. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą PHUP [...]. Na podstawie rzeczonej umowy S. C. oddał G. B. do nieodpłatnego korzystania, będący przedmiotem decyzji WINB z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], budynek gospodarczy (garaż) wybudowany na działce nr ew. [...] w J. gm. C.. Zgodnie z pkt 3 tej umowy w budynku miało być składowane drewno pochodzące z wyrębu okolicznych lasów oraz maszyny i urządzenia do prowadzenia prac leśnych. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie ulega wątpliwości, że powołana w podaniu z dnia [...] marca 2016 r. umowa użyczenia istniała w dniu wydania decyzji WINB z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] i w tym dniu nie była ona znana organowi administracji. Z tych względów rzeczona umowa stanowiła nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. – dowód nowo odkryty. Jak jednak wynika z treści art. 149 § 2 in principio K.p.a., po wznowieniu postępowania, organ administracji w pierwszej kolejności bada, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania wskazana w postanowieniu o wznowieniu. Dopiero, gdy okaże się, że istotnie w sprawie zachodzi podstawa wznowieniowa, organ uprawniony jest do ponownego rozpatrzenia sprawy i dokonania merytorycznej weryfikacji ostatecznej decyzji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 1999 r. sygn. akt IV SA 2172/97. Niepublikowany. Dostępny: Lex nr 47255; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 681/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Lu 859/04. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku przesłanki wznowieniowa postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. konieczne jest nie tylko, aby nowy dowód lub nowa okoliczność istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi administracji, ale także, aby były one istotne dla sprawy. Okolicznością faktyczną lub dowodem istotnym dla sprawy jest natomiast taka okoliczność lub taki dowód, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Innymi słowy, to taka okoliczność lub taki dowód, które mogłyby doprowadzić do wydania decyzji, co do swej istoty, odmiennej od rozstrzygnięcia dotychczasowego (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 226/12; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 10 marca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 960/16, z dnia 12 sierpnia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 946/14. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 25 czerwca 1985 r. sygn. akt I SA 198/85. ONSA z 1985 r., nr 1, poz. 35 i z dnia 6 stycznia 1998 r. sygn. akt IV SA 1302/97. Niepublikowany Dostępny: Lex nr 43148). Umowa użyczenia z dnia [...] kwietnia 2014 r., jak prawidłowo ustaliły organy obu instancji, nie miała wpływu na rozstrzygnięcie nakazujące rozbiórkę budynku gospodarczo-garażowego, zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] w miejscowości J., gmina C.. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie, co do przyczyn wznowienia, doprowadziło zatem organy administracji do trafnej konstatacji, że nie ma podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. Każdy dowód, zatem także nowo okrywy dowód przedstawiony we wniosku o wznowienie postępowania, jest istotny dla sprawy (ma wpływ na jej rozstrzygnięcie), jeżeli kształtuje stan faktyczny sprawy w zakresie odpowiadającym hipotezie normy prawnej stanowiącej materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia wydawanego przez organ administracji. Materialnoprawną podstawę decyzji PINB z dnia [...] maja 2014 r., utrzymanej w mocy przez kwestionowaną w przedmiotowym postępowaniu wznowieniowym decyzję WINB z dnia [...] czerwca 2014 r., stanowiły art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; stan prawny na dzień wydania decyzji WINB z dnia [...] czerwca 2014 r. – dalej powoływana również jako P.b.). Zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b. właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie zaś do treści art. 48 ust. 2 P.b. 2., jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W myśl art. 48 ust. 3 P.b. w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie m.in. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 1). Stosownie jednak do treści art. 48 ust. 4 P.b. w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, właściwy organ zobowiązany jest do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia. W sprawie zakończonej decyzją WINB z dnia [...] czerwca 2014 r. organy administracji zastosowały art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 P.b., ponieważ stwierdziły, że budowa budynku gospodarczo-garażowego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości J., gm. C., wybudowanego bez uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, była niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w C. z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...]. Po pierwsze bowiem stwierdziły, że na części działki, na której wzniesiono przedmiotowy budynek (obszar oznaczony jako ZL – istniejące lasy), jako przeznaczenie podstawowe przewidziano uprawy leśne, a jako przeznaczenie uzupełniające: działalność produkcyjną i usługową, związana z obsługa gospodarki leśnej; zabudowę mieszkaniową, realizowaną dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej; działalność związaną z pozyskiwaniem, składowaniem i przerobem drewna; lokalizację infrastruktury technicznej oraz inwestycji liniowych. Po drugie natomiast ustaliły, że przedmiotowy budynek jest budynkiem gospodarczo-garażowym, przeznaczonym do obsługi budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, zaspokającego potrzeby mieszkaniowe inwestorów. Skrótowo ujmując powyższe, organy nadzoru budowlanego ustaliły, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego (budynku gospodarczo-garażowego) przeznaczonego do obsługi budynku mieszkalnego, nie mieściła się w żadnej z dopuszczalnych form zagospodarowania, przewidzianych w planie miejscowym dla terenu, na którym budynek ten został usytuowany. Z perspektywy normy prawnej zawartej w art. 48 ust. 1 i ust. 4 w zw. z ust. 3 w zw. z ust. 2 pkt 1c P.b. istotne było zatem nie faktyczne wykorzystanie obiektu budowlanego w dniu wydania decyzji rozbiórkowej i w czasie poprzedzającego je postępowania, ale budowa tego obiektu, czyli jego wykonanie w określonym miejscu (art. 3 pkt 6 P.b.). To budowa bowiem, a nie faktyczne wykorzystanie obiektu budowlanego, podlega ocenie zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli zatem budowa polegała na realizacji budynku gospodarczo-garażowego, przeznaczonego do obsługi budynku mieszkalnego, to późniejsze wykorzystanie zrealizowanego budynku gospodarczo-garażowego do innych celów nie ma znaczenia dla oceny zgodności budowy z ustaleniami planu miejscowego, a w konsekwencji nie rzutuje ono na prawidłowość decyzji nakazującej rozbiórkę tego budynku. Jak natomiast wynika z jednoznacznych dowodów, powołanych tak w postępowaniu zwykłym, jak i w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją, przedmiotowy budynek to budynek gospodarczo-garażowy wzniesiony na podstawie gotowego projektu architektoniczno-budowlanego G4/CE-L/ (patrz. protokół oględzin z dnia [...] października 2011 r.). W projekcie tym jednoznacznie wskazano (opis funkcjonalny), że obejmuje on "garaż w konstrukcji murowanej, wolnostojący, dwustanowiskowy z pomieszczeniem pomocniczym". Funkcję gospodarczo-garażową obiektu budowalnego objętego projektem potwierdzają dołączone do niego rysunki architektoniczno-konstrukcyjne. Taki charakter przedmiotowego budynku potwierdziły również oględziny przeprowadzone w dniu [...] marca 2014 r., udokumentowane znajdującym się w aktach sprawy protokołem ("budynek wykorzystywany, jest jako budynek gospodarczo-garażowy, do obsługi budynku mieszkalnego i z takim zamiarem został wybudowany") oraz dołączoną do niego dokumentacją fotograficzną. W świetle jednoznacznych ustaleń organów prowadzących postępowanie w trybie zwykłym, dokonanych w oparciu o powołane wyżej dowody, nielegalna budowa na działce o nr ew. [...] polegała na realizacji budynku gospodarczo-garażowego, co było sprzeczne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C.. Umowa cywilnoprawna zawarta po zakończeniu budowy tego budynku, w której przewidziano, że będzie w nim składowane drewno pochodzące z wyrębu okolicznych lasów oraz maszyny i urządzenia do prowadzenia prac leśnych, w żaden sposób nie wpływa na, stwierdzony wyżej wymienionymi i prawidłowo powołanymi przez organy administracji dowodami, charakter (gospodarczo-garażowy, do obsługi budynku mieszkalnego) obiektu budowlanego zrealizowanego na działce nr [...]. Wręcz przeciwnie, jak trafnie dostrzegły organy administracji obu instancji, prowadząc postępowanie co do przyczyn wznowienia, treść tej umowy potwierdza prawidłowość ustaleń co do charakteru przedmiotowego budynku, dokonanych w postępowaniu zwykłym. W pkt 1 umowy wskazano wszakże, że użyczający oddał do nieodpłatnego korzystania budynek gospodarczy (garaż). Co więcej, w umowie sprzedaży z dnia [...] stycznia 2016 r. (akt notarialny sporządzony przez notariusza Z. B. w M., Rep. A Nr [...] - wypis dołączono do wniosku o wznowienie postępowania), na podstawie której skarżący nabył współwłasność nieruchomości oznaczonej jako działka nr ew. [...], także wskazano (§ 1), że jest ona zabudowana murowanym piętrowym budynkiem mieszkalnym oraz "murowanym budynkiem garażowym". Poza przesłanką wznowienia postępowania przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. skarżący nie powołał w toku postepowania zakończonego zaskarżoną decyzją innych podstaw wznowienia postępowania zakończonego decyzją WINB z dnia [...] czerwca 2014 r. Jak już natomiast wskazano, decyzja ta była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1838/14 oddalił skargę. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, to wyrokując w ten sposób dokonał uprzednio kontroli zaskarżonej decyzji pod kontem wszelkich wadliwości, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej powoływana również jako "P.p.s.a.), mogących skutkować wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego, w tym pod kątem naruszeń prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Obowiązek ten spoczywał na Sądzie z mocy art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 P.p.s.a. oznacza, że zarówno organy administracji, jak i sądy muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W świetle powyższego, należy stwierdzić, że kontrola zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie dała podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego. Brak jest przesłanek do uznania, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Jako niezasadne należało zatem uznać zarzuty naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. Organy administracji, prawidłowo oceniając, zarówno dowód powołany we wniosku o wznowienie postępowania, jak i dowody zgromadzone w postępowaniu zwykłym, doszły do trafnego wniosku o braku podstaw do uchylenia decyzji WINB z dnia [...] czerwca 2014 r. Nie doszło więc do naruszenia ani art. 80 K.p.a., ani art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., ani art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Obie wydane w toku instancji decyzje zawierają wszystkie niezbędne elementy. Zarówno z zaskarżonej decyzji, jak i z utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji niedwuznacznie wynika, na jakich dowodach organy się oparły, a jakie i dlaczego uznały za pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienia decyzji opowiadają więc wymaganiom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.