VII SA/Wa 2790/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. Z. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 8 lutego 2017 r. o odmowie zmiany postanowienia z dnia 18 maja 2016 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia oceny technicznej postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. J. Z. ("wnioskodawca"), wnioskiem z dnia [...] grudnia 2016 r., złożonym na urzędowym formularzu, po raz kolejny wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, a następnie złożył wniosek z dnia [...] stycznia 2017 r. o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie. Po wezwaniu przez referendarza sądowego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia [...] grudnia 2016 r. poprzez wypełnienie rubryk formularza nr 6 i nr 10 wnioskodawca nadesłał formularz z dnia [...] stycznia 2017 r., zawierający wszystkie wypełnione rubryki. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił zmiany postanowienia z dnia 18 maja 2016 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy, wskazując w uzasadnieniu, że wnioskodawca w ponownie złożonym wniosku nie wykazał, że jego sytuacja materialna uległa istotnemu pogorszeniu w stosunku do tej, która podlegała ocenie w związku ze wcześniejszym wnioskiem. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. wnioskodawca wniósł sprzeciw od tego postanowienia, kwestionując jego ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 2 w związku z art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Z kolei na podstawie art. 165 P.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Zmiana okoliczności sprawy to zarówno zmiana okoliczności faktycznych, które stanowiły przesłankę rozstrzygnięcia, jak również zmiana okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia o odmiennej treści, niż to które wcześniej zapadło (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FZ 106/08, LEX nr 471 131). Ponadto, okoliczności te muszą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, a więc dotyczyć okoliczności istotnych dla kwestii, która stała się podstawą orzeczenia sądu mającego podlegać zmianie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 117/09, LEX nr 546 389). W niniejszej sprawie wnioskodawca wystąpił o zmianę postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 8 lutego 2017 r., którym odmówiono wnioskodawcy zmiany postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 18 maja 2016 r., odmawiającego przyznania mu prawa pomocy. Na podstawie przywołanego wcześniej art. 165 P.p.s.a., uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe tylko wtedy, gdy doszło do zmiany okoliczności sprawy. Biorąc pod uwagę pismo wnioskodawcy z dnia [...] marca 2017 r., należy stwierdzić, że jego sytuacja nie uległa zmianie od czasu rozpoznania przez referendarza sądowego wniosku o zmianę postanowienia z dnia 18 maja 2016 r., w wyniku którego zapadło postanowienie z dnia 8 lutego 2017 r. Wnioskodawca nie przywołał żadnych okoliczności, które pozwalałyby stwierdzić, że jego sytuacja materialna uległa zmianie w sposób wskazujący na to, że poprzednio dokonana ocena jego możliwości w partycypowaniu w kosztach postępowania w zakresie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych stała się nieaktualna. W związku z tym należało przyjąć, że wykazywana przez wnioskodawcę sytuacja majątkowa nie uległa pogorszeniu. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 165 i 246 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.