VII SA/Wa 2806/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi E. S. i P. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę Wyrokiem z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt II OSK 20/14 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi E. S. i P. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego (dalej jako "organ", "[...] WINB") z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wójt Gminy [...] ostateczną decyzją z dnia [...] grudnia 1996 r. nr [...] na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. nr 89, poz. 414 ze zm.) nakazał E. i P. S. rozbiórkę budynku jednorodzinnego w szkielecie drewnianym omurowanym cegłą o wymiarach 6 x 6 m połączonego z garażem w konstrukcji murowanej w wymiarach 4 x 4 m, hydroforni murowanej i szczelnego zbiornika na ścieki na działce nr [...] w [...]. Z uwagi na okoliczność, że zobowiązani do wykonania nakazu nie wykonali przedmiotowej rozbiórki, organ administracji skierował do inwestorów upomnienie z dnia [...] lutego 2002 r. oraz ponownie upomnienie z dnia [...] kwietnia 2007 r. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego [...] wystawił w dniu [...] października 2007 r. tytuł wykonawczy nr [...]. W wyniku złożonego zażalenia na tytuł wykonawczy nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] nie uwzględnił zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Powyższe postanowienie zostało uchylone postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], bowiem zdaniem organu wojewódzkiego tytuł wykonawczy stanowiący podstawę wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucji administracyjnej nie został wystawiony w sposób prawidłowy. W tytule wykonawczym brak jest klauzuli organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej oraz adresu podmiotu zobowiązanego. Ponadto tytuł wykonawczy jest niezgodny ze wzorem określonym w drodze rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego [...] wystawił w dniu [...] marca 2011 r. tytuł wykonawczy nr [...] na E. S. oraz na P. S. Zobowiązani zgłosili zarzuty w stosunku do tytułu wykonawczego nr [...]. Pismo to skierowali zarówno do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] jak również do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał zarzuty E. i P. S. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowalnego [...] zgodnie z właściwością. W wyniku zażalenia złożonego na powyższe postanowienie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] na podstawie art. 26 § 4, art. 119 § 2 oraz art. 121 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm. – dalej jako "u.p.e.a."), nałożył na E. i P. S. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 39.821,60 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku nałożonego decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. Zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2012 r. złożyli E. i P. S. Po rozpatrzeniu zażalenia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że organ pierwszej instancji wydając swoje postanowienie zastosował się do dyspozycji art. 122 § 2 u.p.e.a., zaś grzywna w celu przymuszenia została prawidłowo obliczona na podstawie art. 125 § 5 u.p.e.a. i znajduje potwierdzenie w aktach sprawy organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ drugiej instancji wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] grudnia 1996 r. stanowiąca podstawę przedmiotowego postępowania egzekucyjnego jest ostateczna i podlega wykonaniu. Nie została ona również wzruszona w trybie nieważnościowym. Ponadto organ wskazał, że w myśl przepisu art. 29 ust. 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W związku z powyższym organ drugiej instancji nie może na etapie postępowania egzekucyjnego odnieść się do zarzutów merytorycznych dotyczących ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. E. i P. S. zaskarżyli powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucili zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 124 § 2 i 107 § 3 k.p.a., poprzez nie zamieszczenie w uzasadnieniu postanowienia wszystkich niezbędnych jego elementów. W skardze podniesiono, że podejmowanie czynności egzekucyjnych jest przedwczesne z uwagi na fakt, że przed organami toczą się postępowania dotyczące: - odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Nr [...] odmawiającej uchylenia, w trybie art. 155 k.p.a. decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1996 r.; - wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia, w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzji Wójta Gminy [...] z dni [...] grudnia 1996 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Następnie skarżący w piśmie z dnia 17 lipca 2013 r. stanowiącym uzupełnienie skargi wskazali, że skarżone postanowienia są obarczone wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem w tej samej sprawie, w stosunku do tego samego podmiotu zostały wydane dwa postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego [...] postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. nr [...] nałożył na skarżących grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 8000 zł. Następnie organ w ramach autokontroli postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i ponownie nałożył grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 39.821,60 zł postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1075/13 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że obowiązek rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego wynikający z ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia1996 r. nie został przez zobowiązanych wykonany. W takiej sytuacji organ pierwszej instancji prawidłowo wystosował do strony upomnienie wraz z wezwaniem do wykonania obowiązku i zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Wobec niewykonania obowiązku, organ skierował do strony tytuł wykonawczy nr [...] wstawiony w dniu [...] marca 2011 r. odpowiadający wszystkim wymogom określonym w art. 27 u.p.e.a., w tym zawierający pouczenie, co może stanowić podstawę zarzutu w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, stosownie do art. 33 u.p.e.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wydał też postanowienie z dnia [...] maja 2012 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Postanowienie to zawierało wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w wysokości 39.821,60 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku będzie orzeczone wykonanie zastępcze na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego. Odnosząc się do podstawy prawnej wysokości grzywny, Sąd wskazał, że organy prawidłowo zastosowały wzór matematyczny do jej obliczenia wynikający z art. 121 § 5 u.p.e.a. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 października 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P. S. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt II OSK 20/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji w zasadzie całe uzasadnienie swojego wyroku poświęcił postanowieniu PINB nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Tymczasem do WSA w Warszawie zostało zaskarżone postanowienie [...] WINB nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się w ogóle do pisma skarżących z dnia [...] lipca 2013 r., w którym podnosi się, że w tej sprawie została na skarżących nałożona grzywna w celu przymuszenia po raz drugi, co byłoby sprzeczne z art. 121 § 4 u.p.e.a. NSA podał, że postanowienia, na które skarżący powołują się w ww. piśmie w aktach sprawy brak, a okoliczności tej bez jej sprawdzenia nie można też wykluczyć jako niemającej znaczenia w sprawie zważywszy, że w tej sprawie był wstawiany dwukrotnie tytuł wykonawczy. Ponadto skarżący kasacyjnie podniósł, że organ pierwszej instancji wraz z zażaleniem nie przekazał [...] Inspektorowi Nadzoru Budowlanego wszystkich akt w tej sprawie, co mogło mieć wpływ na zaskarżone postanowienie. Wobec powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalenie skargi bez rozpoznania wszystkich zarzutów w tej sprawie, było przedwczesne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Z powołanych przepisów wynika, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest wszechstronna, wykraczająca poza granice zarzutów skargi, kontrola legalności działalności administracji publicznej, w kontekście jej zgodności z prawem materialnym i prawem procesowym. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto zgodnie z tą normą nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przy czym wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Sąd ponownie rozpoznając sprawę nie jest natomiast związany oceną co do ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 4 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1130/06, publ. LEX nr 384165). Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], którym na podstawie art. 26 § 4, art. 119 § 2 oraz art. 121 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , nałożono na E. i P. S. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 39.821,60 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku nałożonego decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 1996 r. nakazującego rozbiórkę budynku jednorodzinnego w szkielecie drewnianym omurowanym cegłą o wymiarach 6 x 6 m połączonego z garażem w konstrukcji murowanej w wymiarach 4 x 4 m, hydroforni murowanej i szczelnego zbiornika na ścieki na działce nr [...] w [...]. Wszczęcie egzekucji następuje na podstawie tytułu wykonawczego na wniosek uprawnionego wierzyciela. Przepis art. 26 § 1 u.p.e.a. przewiduje zasadę wszczynania egzekucji na wniosek uprawnionego wierzyciela. W przypadku kiedy nastąpi połączenie wierzyciela i organu egzekucyjnego w jednym podmiocie, wszczęcie postępowania następuje z urzędu, na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez ten organ. Nie ulega wątpliwości, iż organ egzekucyjny wystosował do skarżących upomnienie z dnia [...] lutego 2002 r. oraz ponowił je w dniu [...] kwietnia 2007 r., a następnie skierował do strony tytuł wykonawczy nr [...] wstawiony w dniu [...] marca 2011 r. zawierający pouczenie, co może stanowić podstawę zarzutu w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, stosownie do art. 33 u.p.e.a. Skarżący skorzystali z przysługującego im prawa wniesienia zarzutów. W tym miejscu należy także podkreślić, iż przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie nakazują wstrzymywania się od rozstrzygania o zastosowaniu środka egzekucyjnego od tego jak zostaną rozstrzygnięte zarzuty, bowiem art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymują tego postępowania. Stosownie do art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków, środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W przepisie art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczącym zasad stosowania grzywny w celu przymuszenia zawarta jest regulacja odnosząca się do stosowania tego środka. W związku z takim szczególnym unormowaniem, bez względu na to, iż w art. 7 § 2 (dotyczącym zasad ogólnych) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazuje się, że mają być stosowane środki prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku, a oczywistym jest, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia nie jest tym środkiem który prowadzi bezpośrednio do wykonania nakazu rozbiórki to przepis art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jako lex specialis w stosunku do generalnej zasady wyrażonej w art. 7 § 2 zapewnia możliwość stosowania grzywny w celu przymuszenia w egzekucji nakazu rozbiórki. Zgodnie z treścią art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Z treści art. 119 § 1 u.p.e.a. wynika, że grzywna w celu przymuszenia stanowi tzw. przymuszający środek egzekucyjny. Jest ona środkiem, który z uwagi na dolegliwość natury finansowej skłania zobowiązanego lub osoby, które mają nadzorować wykonanie obowiązku przez zobowiązanego, do wykonania tego obowiązku. Zgodnie z art. 122 § 1 ustawy grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32, a następnie postanowienie o nałożeniu grzywny. Stosownie natomiast do § 3 wskazanego przepisu zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Należy zaznaczyć, iż art. 121 § 5 u.p.e.a. stanowiący podstawę wyliczenia kontrolowanej grzywny, przewiduje w sytuacji obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iż wysokość grzywny (w tym przypadku jedynie jednorazowej, z uwagi na treść art. 121 § 4 u.p.e.a.) stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Grzywna ta charakteryzuje się nie tylko tym, że jest jednorazowa, ale i tym, iż ma ustalaną w sposób sztywny, niepoddającą się miarkowaniu wysokość, w przeciwieństwie do grzywien przymuszających do wykonania innych obowiązków. Przy jej orzekaniu nie ma znaczenia sytuacja majątkowa zobowiązanego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 2015r. sygn. akt II OSK 20/14 uwzględniającym skargę kasacyjną od oddalającego skargę wyroku WSA z dnia 4 października 2013r. sygn. akt VII SA/Wa 1075/13 wyraźnie wskazał na konieczność odniesienia się do postanowienie [...] WINB nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. jako aktu podlegającemu zaskarżeniu. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na konieczność odniesienia się do pisma skarżących z dnia [...] lipca 2013 r., w którym podnosi się, że w tej sprawie została na skarżących nałożona grzywna w celu przymuszenia po raz drugi, co byłoby sprzeczne z art. 121 § 4 u.p.e.a. Realizując powyższe zalecenia należy wskazać, iż postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2013r. Nr [...] zapadło z naruszeniem art. 107 § 3 kpa, bowiem jego uzasadnienie zbyt ogólnikowo odnosi się do kwestii obliczenia wysokości nałożonej grzywny jednak uchybienie to , w sytuacji gdy organ odwoławczy potwierdza prawidłowość dokonanych obliczeń przez organ I instancji , pozostaje bez wpływu na wynik sprawy ,a więc nie stanowi przesłanki do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa. W tym miejscu należy wskazać, iż prawidłowo organy przyjęły dla obliczenia grzywny cenę 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za IV kwartał 2011r., która zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonym w Dz.Urz.GUS z 2012r. poz. 9 , wyniosła 3.829 zł. Zgodnie z ogólną zasadą postepowania administracyjnego organ stosuje stan prawny z daty orzekania, chyba ,że przepis stanowi inaczej, co w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie ma miejsca. Należy także podkreślić , iż upływ czasu od dnia wystawienia tytułu wykonawczego do chwili zastosowania środka egzekucyjnego wynika z zaniechania skarżących realizacji obowiązku wynikającego z decyzji Nr [...] z [...] grudnia 1996r. Przedmiotem decyzji nakazującej rozbiórkę był budynek mieszkalny o pow. 6x6 m2 połączony z garażem o wymiarach 4x4m2 co daje łączną powierzchnię zabudowy podlegająca rozbiórce – 52 m2. Tak więc iloczyn powierzchni zabudowy objętej nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wynosi 39.821,60 zł ( 765,80 zł x 52 m2). Odnosząc się do treści pisma skarżących z [...] lipca 2013r., należy wyjaśnić, iż pozostaje ono bez wpływu na treść rozstrzygnięcia a zarzuty w nim postawione należy uznać za chybione. Prawdą jest, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem Nr [...] z [...] października 2007r. nałożył na skarżących grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 8.000 zł lecz następnie uwzględniając zażalenie w trybie art. 132 § 2 kpa , postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2007r. uchylił własne postanowienie z [...] października 2007r. Nawet jeśli przyjąć za prawdziwe twierdzenia strony skarżącej, iż w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia organ II instancji nie był w posiadaniu postanowień PINB Nr [...] i [...] to okoliczność ta wobec powyższych ustaleń pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego aktu. W tej sytuacji nieprawdziwy jest zarzut ,że w tej samej sprawie została już nałożona na skarżących grzywna w celu przymuszenia co czyniłoby zasadnym zarzut naruszenia art. 124 § 4 u.p.e.a. przez zaskarżone postanowienie. Powyższa okoliczność czyni także bezzasadnym twierdzenie skarżących, iż kontrolowane postanowienie dotknięte jest kwalifikowaną wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Konkludując Sąd wyjaśnia także, iż postępowania wszczynane w celu zmiany ( art. 155 kpa) czy też wygaśnięcia ( art. 162 kpa) decyzji Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 1996r. , dopóki decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym nie stanowią przesłanki negatywnej dla prowadzenia postepowania egzekucyjnego w tym stosowania środków egzekucyjnych mających na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku. Decyzja ta korzystająca z waloru ostateczności wiąże swą treścią organy egzekucyjne zobligowane do wyegzekwowania nałożonego obowiązku. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270.).