VII SA/Wa 2842/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W. w W. (dalej jako skarżąca) złożyła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia października 2016 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce D. Sp. z o.o. z/s w W. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z funkcją usługową w parterze, zagospodarowaniem terenu, infrastrukturą techniczną przy ul. W. w W., na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] w W. W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wskazała, że niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje niezwłoczne przystąpienie inwestora do rozpoczęcia prac budowlanych. W sytuacji, gdy okaże się, że skarga jest zasadna, może dojść do wybudowania budynku będącego samowolą budowlaną, niezgodną z planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami prawa. Skarżąca podniosła, że względem ustanowienia prawa użytkowania wieczystego działki, na której miałaby zostać posadowiona inwestycja, zostało skierowane do Prokuratury Regionalnej w W. zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, że w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Sąd zauważa, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Należy również podkreślić, że aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Z przepisu art. 61 § 3 ustawy wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie zachodzą określone w nim przesłanki (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 października 2011 r. sygn. II GSK 2060/11 LEX nr 984625, z dnia 18 października 2011 r. sygn. II GSK 1799/11 LEX nr 965117, z dnia 3 października 2011 r. sygn. I FSK 1427/11 LEX nr 948820). W orzecznictwie wskazuje się ponadto, że wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę stanowi realizację "prawa zabudowy" (art. 4 ustawy – Prawo budowlane), w związku z czym wstrzymanie wykonania takiej decyzji musi być zawsze traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe i może dotyczyć tylko tych przypadków, w których bezspornie zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Specjalny charakter wstrzymania wykonania takiej decyzji został podkreślony przez ustawodawcę poprzez regulację zawartą w art. 35a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r. II OZ 54/12 LEX nr 1116331, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt II OZ 1026/05, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 listopada 2011 r. II SA/Wr 467/11 Lex nr 1597579, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 3 listopada 2011 r. II SA/Gl 509/11 Lex nr 1091280). Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] nie może odnieść zamierzonego skutku. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności powołane przez wnioskodawców muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. W interesie strony skarżącej leży więc takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ustawy oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sam fakt wydania pozwolenia na budowę nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ze swej natury decyzje dotyczące pozwolenia na budowę zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Nawet w wyniku wyroku uchylającego decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku gdy inwestycja jest poważnie zaawansowana lub ukończona, organ nadzoru budowlanego uprawniony będzie do wydawania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem, a wówczas to inwestora, a nie skarżącą obciążać będą dodatkowe koszty przy ewentualnym rozebraniu przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej dotyczącego skierowania do Prokuratury zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa wskazać należy, że powyższa okoliczność w żaden sposób nie uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem nie stanowi przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje zatem na uwzględnienie, argumentacja wniosku nie stanowi bowiem wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby po stronie skarżącego powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w postanowieniu.