VII SA/Wa 2848/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. i R. B. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2012 r. Nr (...) w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia o zakończeniu budowy postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w skardze na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2012 r., Nr (...) wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia (...) lipca 2012 r., Nr (...), którą wniesiono sprzeciw do zawiadomienia A. B. i R. B. z dnia (...) czerwca 2012 r. o zakończeniu budowy zrealizowanej przy ul. (...) w S. na podstawie pozwolenia na budowę z dnia (...) sierpnia 2009 r., nr (...), polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Skarżący w skardze odnieśli się do miejsca wykonania zbiornika wodnego, nasypu, piwnicy oraz garażu. Podnieśli również, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że sprzeciw został wniesiony po terminie. W ocenie skarżących zapadłe w sprawie decyzje są dla nich krzywdzące, ponieważ opierają się na nieprawdziwych przesłankach, zostały wydane niezgodnie z prawem w oparciu o rzekome odstępstwa istotne. Skarżący wskazali także, że mają trójkę małych dzieci, a przeprowadzkę dokonali w dobrej wierze, zwalniając poprzednio zamieszkiwany obiekt, w związku z czym nie mają gdzie się obecnie przeprowadzić. Powołując się na argumentację uzasadnienia skargi skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że w przedstawionych przez skarżących okolicznościach jej wykonanie pociągnie za sobą dalsze szkody materialne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. W związku z powyższym warunkiem rozpatrzenia przez sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest właściwe go uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą dwie pozytywne przesłanki z art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/2004, niepubl.). W niniejszej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, to jednak nie uzasadnili należycie swojego wniosku. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest -poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń- wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004r., sygn. akt FZ 496/2004). Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku skarżących, Sąd uznał, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Wniosek zawiera żądanie wstrzymania wykonania oraz wskazanie, że wykonanie decyzji pociągnie dalsze szkody materialne. Skarżący nie wskazali natomiast jakie już ponieśli szkody oraz nie wykazali okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie poniesienia dalszych szkód w przyszłości, przez co nie uprawdopodobnili istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd nie może domniemywać, że zastosowanie się do zaskarżonej decyzji wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla skarżących znacząca w kontekście ich sytuacji majątkowej. Takie stanowisko Sądu jest zgodne z obowiązującym orzecznictwem. W postanowieniu z dnia 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)". Odnosząc się zaś do wskazanego we wniosku o wstrzymanie odwołania do uzasadnienia skargi Sąd zauważa, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Zaś kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.