VII SA/Wa 2848/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Andrzej Siwek, Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi E. Ż. i J. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez E. Ż. i J. Ż. (dalej: "skarżący") jest decyzja Wojewody [...] (dalej: "organ odwoławczy") z [...] października 2018 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2018 r., nr [...] o zmianie pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją nr [...] z [...] czerwca 2010 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. C. (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę szklarni, budynku kotłowni, komina oraz zbiornika na wody opadowe na działkach o nr ew. [...],[...] i [...] we wsi D., gm. R. przy ul. S. Decyzją nr [...] z [...] maja 2018 r., Starosta [...] na wniosek inwestora zmienił własną decyzję Nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w ten sposób, że zatwierdził zamienny projekt budowlany i udzielił M. C. pozwolenia na budowę szklarni, budynku kotłowni, komina oraz zbiornika na wody opadowe na nieruchomości składającej się z działek nr ew. [...], [...], [...] obręb [...]-S. przy ul. [...] w miejscowości S., gm. R. - według zamiennego projektu budowlanego, z zachowaniem warunków zawartych w decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] czerwca 2010 r. Po rozpoznaniu odwołania skarżących Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2018 r., nr [...]. Powołując się na treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ odwoławczy wskazał, że w przypadku stwierdzenia naruszeń tego przepisu, właściwy organ powinien wydać postanowienie zobowiązujące inwestora do usunięcia wskazanych w tym postanowieniu nieprawidłowości, w określonym terminie. Starosta [...], postanowieniem nr [...] z [...] marca 2018 r., na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w dokumentacji projektowej. Inwestor wykonał nałożony na niego obowiązek. Do wniosku o zmianę pozwolenia na budowę, załączył projekt budowlany wraz z uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że dla terenu objętego inwestycją, obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] czerwca 1998 r. (publ. Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z 1998 r., poz. [...]). Zgodnie z treścią § 45 ust. 1 i § 47 ust. 1 planu miejscowego - działki nr ew. [...], [...], [...] obręb [...] w miejscowości S., gm. R., położone są na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem R/RZ - tereny rolne stanowiące grunty orne, łąki i pastwiska. Na terenach tych dopuszcza się lokalizację budynków i urządzeń służących produkcji rolniczej i przetwórstwu rolno- spożywczemu, pod warunkiem uzyskania pozytywnej opinii właściwej komisji Rady Miejskiej (§ 45 ust. 2 pkt 3 planu). [...] maja 2004 r. Komisja Rolnictwa i Ochrony Środowiska Rady Miejskiej w R. pozytywnie zaopiniowała zabudowę szklarniową na działkach nr ew. [...], [...], [...] w S. W konkluzji organ odwoławczy uznał, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Organ zwrócił uwagę, że projekt zamienny wprowadza zmiany wymiarów hali szklarni. Zamiast wymiarów: długość 212,36m, szerokość 103,95m, wysokość 5,70m - projektowane jest: długość 212,47m, szerokość 104,01m, wysokość 7,20m. Zatem korekta długości i szerokości hali zawiera się w kilku centymetrach, a zasadnicza zmiana dotyczy wysokości hali szklarni z 5,70m na 7,20m. Hala szklarni nie zmienia pierwotnej lokalizacji, tj. usytuowana jest 5 m od linii rozgraniczającej drogi lokalnej KL - ul. S. i ul. L. oraz 4 m od granicy działki skarżących nr ew. [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że projektant dostosował projekt budowlany do warunków bezpieczeństwa pożarowego określonych w § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Projektant wskazał, iż w realizacji kotłowni, której opracowanie projektowe nie podlega zmianie, zapewniono ściany klasy odporności ogniowej El 60, a ściany szczytowe wyprowadzono 30 cm ponad połać dachową. Zgodnie z § 271 ust. 10 i 11 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odległość pomiędzy budynkiem kotłowni a halą szklarni winna wynosić min. 4 m, a zaprojektowano 5 m. Projekt zamienny przewiduje także zmiany projektu zbiornika na wody opadowe, ze zbiornika ustawionego na płytach betonowych o kształcie owalnym, o pojemności 508,5 m3, na zbiornik ziemny nieprzepuszczalny o kształcie prostokątnym o wymiarach 17 m x 22 m i pojemności 600 m3. Zbiornik na wody opadowe nie zmienia pierwotnej lokalizacji i usytuowany jest 5 m od hali szklarni oraz 4 m od granicy działki skarżących nr ew. [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oraz aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz opinię geotechniczną. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że projektant zaprojektował odprowadzenie wód opadowych z hali szklarni do zbiornika na wody opadowe poprzez kolektory zbiorcze przy każdej rynnie do poziomu gruntu (str. 17-18 projektu). Wskazał, że organ administracji architektonicznobudowlanej wydając decyzję o pozwoleniu na budowę nie może uzależniać swoich rozstrzygnięć od zdarzeń przyszłych i niepewnych, niedopuszczalnym jest opieranie decyzji administracyjnej na przypuszczeniach, iż realizacja zamierzeń budowlanych może coś spowodować (wyrok WSA w Krakowie z 12 czerwca 2006 r. sygn. akt: I SA/Kr 133/14). Organ wskazał, iż projektant odniósł się do kwestii zacienienia w analizie nasłonecznienia obiektu budowlanego i jego oddziaływania na działki sąsiednie (str. 54-55 projektu). Ze względu na strony świata działka skarżących zlokalizowana jest w stosunku do działki inwestycyjnej, od strony południowozachodniej i północnozachodniej. Zgodnie z opracowaniem projektowana hala szklarni blokowej jest położona w stosunku do działki nr ew. [...] od strony północnowschodniej, a zatem cieniowanie obiektu spełnia wymagania § 60 pkt 1 warunków technicznych. W dniach równonocy 20 marca i 21 września od godz. 9.00 do 17.00 projektowany obiekt nie zacienia działki nr ew. [...] przez 8 godzin co spełnia wymóg nasłonecznienia przez minimum 3 godziny w godzinach 7.00 - 17.00. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy zwrócił uwagę, że § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odnosi się do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a nie zacieniania niezabudowanej działki. Organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana decyzja nie obejmuje budynku kotłowni i komina, zatem zarzuty dotyczące oddziaływania na środowisko tych obiektów nie stanowią przedmiotu postępowania. Niemniej jednak projektant w zamiennym projekcie budowlanym (str. 54) zawarł informację, że według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), przedmiotowa inwestycja (hala szklarni blokowej oraz zbiornik na wody opadowe) nie zalicza się do katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ odwoławczy wyjaśnił, że realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich, jednakże to nie może ograniczać prawa inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami, wynikającego m.in. z art. 4 ustawy Prawo budowlane. W postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych innych osób, a nie interesów faktycznych. Organ wskazał na art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie, z którym w razie spełnienia ww. wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz wymagań art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2018 r., nr [...], skarżący zarzucili naruszenie następujących przepisów: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - ustawy Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz.U. 2018.799 tj. z dnia 27 kwietnia 2018 r.) m.in. art 75, art 76, art 146 w zw. z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz.U. 2018.680 z dnia 6 kwietnia 2018 r.) - art. 146a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2018.2081 tj. z dnia 31 października 2018 r.), art. 72 ust. 1 pkt 1, a także nieuwzględnienie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. 2018.992 tj. z dnia 24 maja 2018 r.), co według skarżących daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Staroście [...], a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zasadniczą argumentacją skargi jest pogląd, że wydana w sprawie opinia Komisji Rolnictwa i Ochrony Środowiska Rady Miejskiej w R. z [...] maja 2004 r. nie odnosiła się do całości inwestycji, nie obejmowała budynku kotłowni, zbiornika na wody opadowe oraz miejsca składowania odpadów stałych, oraz że w dacie jej wydawania obowiązywał inny stan prawny w sferze ochrony środowiska niż w dacie wydania zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, a zatem ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Wojewody [...] z [...] października 2018 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przy wydawaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę zastosowanie miały następujące przepisy: - art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32 – 35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany; - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w ramach postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobligowany do sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy; - art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego zgodnie z którym właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zasadniczą podstawą prawną wydania decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę jest art. 36a Prawa budowlanego. Przepis ten ma zastosowanie w sytuacjach, w których zaistnieje potrzeba wprowadzenia zmian w inwestycji budowlanej, dotyczących zatwierdzonego projektu budowlanego tej inwestycji lub innych warunków pozwolenia na budowę. Celem omawianej regulacji jest przede wszystkim skrócenie i uproszczenie administracyjnej strony procesu inwestycyjnobudowlanego przez zwolnienie organu administracji architektoniczno-budowlanej od konieczności przeprowadzenia w całości postępowania w sprawie pozwolenia na budowę za każdym razem, gdy inwestor w sposób istotny zmodyfikuje zamierzenie inwestycyjne. Decyzja o pozwoleniu na budowę oraz decyzja zmieniająca to pozwolenie na podstawie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego to dwie odrębne decyzje, wydawane w oddzielnych postępowaniach, powiązane ze sobą jako, że dotyczą tego samego zamierzenia budowlanego. Decyzja zmieniająca pozwolenie na budowę nie eliminuje z obrotu prawnego pozwolenia na budowę, a jedynie zmienia to pozwolenie w określonej części. Zgodnie z art. 36a ust. 3 ustawy Prawo budowlane w postępowaniu w sprawie zmiany pozwolenia na budowę przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu wnioskowanej zmiany. Oznacza to, iż czynności wskazane w tych przepisach są wykonywane w zakresie odpowiadającym wnioskowanej przez inwestora zmianie. Co do zasady inwestor dołącza do wniosku o zmianę pozwolenia na budowę tylko te dokumenty, które uległy dezaktualizacji, na skutek proponowanego przez niego odstąpienia od zatwierdzonego projektu, a organ dokonuje ich oceny, nie badając tych elementów wydanego wcześniej pozwolenia na budowę, których to odstąpienie nie dotyczy. Jeżeli zmiany, które zawnioskował inwestor, są tak daleko idące, że prowadzą do powstania zupełnie innego obiektu, odpowiednie do zakresu wnioskowanej zmiany stosowanie przepisów art. 32–35 ustawy Prawo budowlane, o którym mowa w art. 36a ust. 3, oznacza stosowanie ich wprost. Tylko w tym przypadku konieczne jest przeprowadzenie ponownej oceny dokumentacji, w tym projektu całego zamierzenia inwestycyjnego (por. wyroki NSA z dnia 30 listopada 2010 r., II OSK 1841/10, Lex nr 746824, oraz z dnia 6 czerwca 2008 r., II OSK 461/07, LEX nr 486488). Stosownie do zakresu wnioskowanych przez inwestora zmian ma on obowiązek dołączenia do wniosku opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów wymaganych przez przepisy szczególne. Jeżeli proponowane zmiany dotyczą zatwierdzonego projektu budowlanego, do wniosku należy dołączyć również zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, aktualne na dzień wprowadzenia zmian do projektu. W postępowaniu w sprawie zmiany pozwolenia na budowę organ administracji budowlanej nie ma prawa dokonywać ponownej oceny całego zamierzenia inwestycyjnego, gdyż stoi temu na przeszkodzie ochrona praw nabytych inwestora, wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę którą zatwierdzono projekt budowlany, zawierający projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia, co oznacza, że w zakresie określonym w tym projekcie inwestor może realizować inwestycję. Organ jest związany jest ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a nowe postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego dotyczyć może jedynie zmian wprowadzonych do tego projektu. Dlatego decyzja o pozwoleniu na budowę - w chwili wydawania decyzji o jej zmianie - z jednej strony musi występować w obrocie prawnym, z drugiej zaś, roboty budowlane na jakie udziela pozwolenia na budowę, nie mogą być w całości zrealizowane. W sytuacji gdy przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny nie zawiera naruszeń art. 32 – 35 ustawy Prawo budowlane organ jest zobowiązany na podstawie art. 35 ust. 4 do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpoznawanej sprawie organ architektoniczno-budowany, wydający kontrolowaną decyzję o zmianie pozwolenia na budowę, dokonał pełnej i rzetelnej oceny spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd podziela stanowisko organu, że projekt budowlany zamienny spełnia wymogi formalne i nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów, w tym technicznobudowlanych. Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, że wnioskowane modyfikacje projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu, w stosunku do pierwotnie zatwierdzonego, polegają na zmianie parametrów szklarni i zbiornika na wody opadowe i w takim zakresie organy architektoniczno-budowane orzekły. Zmianie nie uległa natomiast lokalizacja inwestycji w tym znaczeniu, że budowle te nadal projektowane są w obrębie nieruchomości objętych pozwoleniem na budowę, jak również nie uległy zmianie lokalizacja oraz parametry budynku kotłowni i komina. Nie uległo również zmianie usytuowanie w terenie żadnego z tych obiektów. Tym samym organy architektoniczno-budowane nie były uprawnione do ponownej oceny projektu budowlanego w części obejmującej budynek kotłowni i komin jak również samej lokalizacji inwestycji, ponieważ inwestor w tym zakresie nabył już prawo do realizacji inwestycji na warunkach określonych w decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] czerwca 2010 r. o pozwoleniu na budowę i organ nie mógł pozbawić inwestora tego prawa, w zakresie nieobjętym wnioskowaną zmianą, w postępowaniu o wydanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Organy architektoniczno-budowane sprawdziły zgodność zamierzenia objętego wnioskiem o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę (hala szklarni blokowej oraz zbiornik na wody opadowe) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz normami technicznobudowlanymi, nie stwierdzając w tym zakresie sprzeczności. Zaprojektowane położenie placu utwardzonego do usytuowania kontenera na odpadki stałe, w odległości 5 m od granicy działki, jest zgodne z § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zamierzenie objęte wnioskiem o zamienne pozwolenie na budowę nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacznie oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Chybione są w związku z tym zarzuty skarżących dotyczące nieuwzględnienia przez organy w odniesieniu do części zamierzenia budowlanego, nieobjętego wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę, stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Chybiony jest również zarzut sprzeczności zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z uwagi na brak aktualnej pozytywnej opinii właściwej komisji Rady Miejskiej wymaganej dla lokalizacji budynków i urządzeń służących produkcji rolniczej i przetwórstwu rolno-spożywczemu zgodnie z § 45 ust. 2 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy R., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] czerwca 1998 r. Projekt zamienny nie wymagał uzyskania nowej opinii właściwej komisji Rady Miejskiej zgodnie z § 45 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego, ponieważ nie przewidywał on zmiany charakteru zabudowy w stosunku do zatwierdzonego projektu pierwotnego, natomiast opinia Komisji Rolnictwa i Ochrony Środowiska Rady Miejskiej w R. z [...] maja 2004 r. zezwalała zabudowę szklarniową na działkach objętych projektem zatwierdzonym pierwotnym pozwoleniem na budowę. Skoro zmiany proponowane przez inwestora we wniosku i dołączonym projekcie budowlanym zamiennym są zgodne z prawem, w tym z planem miejscowym, zamykają się na działkach objętych pozwoleniem na budowę i nie zmieniają oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie, a inwestor dołączył wszystkie wymagane dokumenty (projekty zostały opracowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia) to organy administracji nie mogły odmówić zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego zamiennego i zmiany pozwolenia na budowę. Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.