VII SA/Wa 2852/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania robót remontowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 9 listopada 2012 r. B. L. wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] nakazującej skarżącemu wykonanie robót remontowych zgodnie z ekspertyzą stanu technicznego balkonu w budynku mieszkalnym przy ulicy [...] w [...]. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości, zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący wskazał, że jest pracownikiem sfery budżetowej, z niewysokich dochodów utrzymuje czteroosobową rodzinę. Podniósł, że koszty wykonania nakazanych robót są dla niego znaczne, przewyższają miesięczne dochody. Skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji powodować będzie znaczące obciążenie finansowe, zakłócające normalne funkcjonowanie rodziny, w jego ocenie skutki tego są wręcz nieodwracalne, bo nawet hipotetyczne odszkodowanie, jakie mógłby uzyskać w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, nie zrekompensuje konieczności znaczącego obniżenia standardu życia przez szereg miesięcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2004 r., FZ 86/04, niepubl., użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Próbę zdefiniowania przesłanki wyrządzenia znacznej szkody podjął NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811, stwierdzając, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.). Rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zostały wykazane przez stronę skarżącą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wyjaśnił konkretnie na czym miałoby polegać szkoda, której niebezpieczeństwo wyrządzenia zachodzi wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w uzasadnieniu wniosku nie przytoczył żadnych szczegółowych okoliczności stanowiących o potencjalnie grożącej mu szkodzie w wyniku wykonania zaskarżonego aktu. W ocenie sądu przytoczone przez skarżącego argumenty, w postaci niewysokich dochodów – bez podania konkretnej kwoty, konieczności utrzymywania czteroosobowej rodziny z tych dochodów, czy fakt przewyższania kosztów dokonania robót remontowych jednomiesięcznego uposażenia, nie są wystarczające do uznania, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody wskutek wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący nie wyjaśnił dokładnie na czym miałoby polegać "znaczące obciążenie finansowe", a w świetle ogólnych informacji przez niego podanych, sąd nie jest w stanie ocenić, czy rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. Nie zachodzi zdaniem sądu również przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wskutek wykonania zaskarżonego aktu. Okolicznością stanowiącą wypełnienie tej przesłanki nie jest, wskazana przez skarżącego, konieczność znaczącego obniżenia standardu życia przez szereg miesięcy. W przedmiotowym przypadku sąd nie dopatrzył się, aby wykonanie zaskarżonej decyzji powodowało trudne do odwrócenia skutki, czy wręcz nieodwracalne. Reasumując, twierdzenia wniosku nie są wystarczające do uznania, że zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ujęte w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Ponadto nie można pominąć okoliczności, że decyzja organu pierwszej instancji nakazująca skarżącemu wykonanie określonych robót remontowych balkonu w wyznaczonym terminie oraz zakazująca użytkowania balkonu do czasu usunięcia nieprawidłowości została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z uwagi na nieodpowiedni stan techniczny balkonu, którego dalsze użytkowanie, według ustaleń organów pierwszej i drugiej instancji, stwarza niebezpieczeństwo dla ludzi oraz mienia i może doprowadzić do awarii konstrukcji. Także i z uwagi na powyższą okoliczność wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadne. Jeszcze raz należy podkreślić, że na etapie rozstrzygania w przedmiocie ochrony tymczasowej z art. 61 p.p.s.a., sąd nie ocenia prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń i legalności zaskarżonych decyzji. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.