VII SA/Wa 2852/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2018 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego oddala skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzja z [...] września 2018 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 i art. 140 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) oraz art. 132 ustawy z 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi (Dz. U. poz. 1293), po rozpoznaniu odwołania [...] - Stowarzyszenia [...] w W. - uchylił orzeczenie Komisji Prawa Autorskiego z [...] listopada 2015 r. ([...]), wydane we wznowionym postępowaniu, zakończonym decyzją Komisji Prawa Autorskiego z [...] kwietnia 1998 r. w przedmiocie zatwierdzenia tabel wynagrodzeń [...], obecnie [...] - Stowarzyszenia [...] i umorzył postępowanie. Organ wskazał, że postępowanie toczyło się na wniosek [...] ([...]) w trybie art. 145a k.p.a. Podstawą prawną orzeczenia z [...] kwietnia 1998 r. był art. 108 ust. 3 ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1191 - dalej pr. aut.), zgodnie z którym Komisja w składzie sześciu arbitrów oraz przewodniczącego jako superarbitra, wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego z grona arbitrów, zatwierdza lub odmawia zatwierdzenia przedstawionych przez organizacje zbiorowego zarządzania tabel wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub artystycznych wykonań objętych zbiorowym zarządzaniem. Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt SK 40/04, powyższy przepis został bowiem uznany za niezgodny z Konstytucją RP i utracił moc z dniem 1 września 2006 r. Postanowieniem z [...] lipca 2015 r. Komisja wznowiła postępowanie. W dniu 19 lipca 2018 r. weszła w życie ustawa z 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi. Zgodnie z jej art. 132 tabele wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych zatwierdzone na podstawie przepisów obowiązujących do 31 sierpnia 2006 r. (a więc na mocy ww. art. 108 ust. 3 pr. aut.) utraciły moc. Dotyczy to zatem także tabeli [...] będącej przedmiotem niniejszego postępowania. W sytuacji, w której przed zakończeniem wznowionego postępowania decyzja będąca jego przedmiotem utraciła moc, merytoryczne orzekanie jest prawnie niedopuszczalne. Podobnie organ ocenił możliwość stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Skoro nie istnieje przedmiot (decyzja), który mógłby zostać oceniony we wznowionym postępowaniu, to postępowanie to stało się bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie przyjmuje się za dopuszczalne umorzenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na podstawie art. 105 K.p.a., mimo braku odesłania do tego przepisu, jeśli z jakichkolwiek powodów stało się ono bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2787/14). Minister wyjaśnił, że bezprzedmiotowość na etapie postępowania odwoławczego oznacza jednak, że organ nie może, tak jak organ pierwszej instancji ograniczyć się do umorzenia postępowania. Stanowiłoby to naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. wobec pozostawienia w obiegu prawnym decyzji I instancji, która - pomimo zaistnienia przesłanki bezprzedmiotowości - stałaby się ostateczna. Konieczne jest więc uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania I instancji (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2010 r., sygn. akt 1 OSK 1094/09). Dalej organ przytoczył art. 145a § 1 i 2 k.p.a. i podkreślił, że wniosek o wznowienie postępowania został odrzucony przez Komisję Prawa Autorskiego postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. m.in. wobec braku kompetencji, wynikającej ze zmienionego stanu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 1426/13, uznał, że Komisja takie kompetencje posiada. Kierując się zaleceniami NSA Komisja wznowiła postępowanie i stwierdziła, że przepis będący podstawą ww. orzeczenia, został uznany za niezgodny z Konstytucją, jednak wobec upływu terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a., nie ma prawnych możliwości uchylenia skarżonego orzeczenia, albowiem byłoby to rozstrzygnięcie istoty sprawy. Komisja stwierdziła zatem, że ww. orzeczenie zostało wydane z naruszeniem prawa. Minister zaznaczył, że 19 lipca 2018 r. weszła w życie ustawa z 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi. Zgodnie z art. 132 tej ustawy, tabele wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych zatwierdzone na podstawie przepisów obowiązujących do 31 sierpnia 2006 r. (a więc art. 108 ust. 3 pr. aut.) utraciły moc. Dotyczy to także tabeli [...] będącej przedmiotem tego postępowania. Zdaniem organu, w sytuacji utraty mocy decyzji przed zakończeniem wznowionego postępowania, merytoryczne orzekanie stało się prawnie niedopuszczalne. Skoro w obowiązującym porządku prawnym nie istnieje przedmiot (decyzja) podlegający ocenie we wznowionym postępowaniu, to stało się ono bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone. W doktrynie jak i w orzecznictwie przyjmuje się za dopuszczalne umorzenie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na podstawie art. 105 k.p.a., mimo braku odesłania do tego przepisu, jeśli z jakichkolwiek powodów stało się ono bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2787/14). Wystąpienie bezprzedmiotowości na etapie odwoławczym oznacza jednak, że organ odwoławczy nie może, tak jak by to uczynił organ pierwszej instancji orzekający w warunkach bezprzedmiotowości, ograniczyć się do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Stanowiłoby to naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na pozostawieniu w obiegu prawnym decyzji wydanej w pierwszej instancji, która - pomimo bezprzedmiotowości - stałaby się ostateczna. Konieczne jest więc uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji (por. wyrok NSA z 8 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1094/09). Skargę na powyższą decyzję złożyła [...], zarzucając: Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ tj.: na wynik sprawy: art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i umorzenie postępowania, pomimo, że nie stało się ono bezprzedmiotowe w całości, a ponadto poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w całości, pomimo niewskazania przez Organ, że w jego ocenie postępowanie stało się bezprzedmiotowe w całości; art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie i uchylenie decyzji pierwotnej Komisji o stwierdzeniu wydania decyzji o zatwierdzeniu tabel z naruszeniem prawa, pomimo, że została ona wydana na podstawie - art. 108 ust. 3 ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych - uznanego za niezgodny z Konstytucją w wyroku TK z 24 stycznia 2006 roku (SK 40/04). Naruszenie przepisów materialnoprawnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 4171 § 2 KC - poprzez jego pominięcie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że bezprzedmiotowe jest postępowanie, które może doprowadzić (i nieostatecznie doprowadziło) do stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji, podczas gdy wskazany przepis uzależnia możliwość dochodzenia naprawienia szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, od stwierdzenia we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, co odnosi się również do wypadku, gdy prawomocne orzeczenie lub ostateczna decyzja zostały wydane na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z Konstytucją; art. 132 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi poprzez przyjęcie, że utrata mocy przez tabele wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych i zatwierdzonych na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie ustawy jest równoznaczne z wyeliminowaniem decyzji o ich zatwierdzeniu [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i inne naruszenie przepisów postępowania, gdyż miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, zobowiązanie MKiDN do utrzymania w mocy decyzji pierwotnej uchylonej przez decyzję zaskarżoną i stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji z dnia [...] kwietnia 1998 r. Ad 1 a) - art. 105 § 1 KPA W ocenie skarżącej, organ błędnie zastosował art. 105 § 1 KPA i wydał decyzję o umorzeniu postępowania w całości, w sytuacji, w której postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe w całości. Art. 105 § 1 KPA umożliwia organowi wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w całości albo w części, w zależności od tego, czy postępowanie stało się bezprzedmiotowe w całości czy w części. Minister wskazał jedynie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, nie rozstrzygając, czy nastąpiło to w całości czy w części. Pomimo to zastosował najdalej idący środek, jakim jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w całości. Zdaniem skarżącej postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe w całości. Z uwagi na upływ terminu z art. 146 § 1 k.p.a. nie jest obecnie możliwe uchylenie decyzji o zatwierdzeniu tabel (z 1998 r.), jednak można stwierdzić jej wydanie z naruszeniem prawa, jak w decyzji pierwotnej. Nawet gdyby przyjąć, że skutkiem wejścia w życie art. 132 ustawy była utrata mocy decyzji, to przepis ten nie ograniczył możliwości ustalenia, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Postępowanie mogło być zatem bezprzedmiotowe w części, co do uchylenia decyzji o zatwierdzeniu tabel, skoro utraciły one swą moc dzięki art. 132 ustawy (Organ nie rozważał, czy wskutek wejścia w życie art. 132 postępowanie stało się bezprzedmiotowe w całości, czy w części, a mimo to umorzył postępowanie w całości). Komisja nie uchyliła jednak decyzji, lecz wyłącznie stwierdziła jej wydanie z naruszeniem prawa. Powyższe może mieć daleko idące skutki w zakresie roszczeń względem Skarbu Państwa z tytułu wydania tej decyzji, Ad 1 b) - art. 138 § 1 pkt 2 KPA w zw. z art. 151 § 2 KPA w zw. z art. 146 § 1 KPA W ocenie [...] organ naruszył art. 138 § 1 pkt 2 KPA w zw. art. 151 § 2 KPA w zw. z art. 146 § 1 KPA uchylając decyzję pierwotną i umarzając postępowanie. Decyzja o zatwierdzeniu tabel wydana została bowiem na podstawie art. 108 ust. 3 PrAut - uznanego za niezgodny z Konstytucją. Spełniły się zatem kryteria z art. 151 § 2 KPA w zw. z art. 146 § 1 KPA uzasadniające wydanie takiej decyzji jak pierwotna. Ad 2 a) - art. 4171 § 2 KC Według skarżącej MKiDN błędnie pominął art. 4171 § 2 KC przyjmując, że bezprzedmiotowe jest postępowanie wznowieniowe, w sytuacji w której mogło ono doprowadzić do stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji, podczas gdy wskazany przepis uzależnia możliwość dochodzenia naprawienia szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, od stwierdzenia we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, co odnosi się również do wypadku, gdy prawomocne orzeczenie lub ostateczna decyzja zostały wydane na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z Konstytucją. MKiDN błędnie przyjął, że postępowanie wznowieniowe jest bezprzedmiotowe, gdyż nie uwzględnił, że może być ono niezbędne do dochodzenia "roszczeń z tytułu wyrządzenia szkody przez wydanie decyzji niezgodnej z prawem lub na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z Konstytucją. Skarżąca wskazała, że art. 417 § 2 zd. 1 in fine KC dopuszcza sytuację, w której przepisy odrębne mogą umożliwiać żądanie naprawienia szkody wyrządzonej przez wydanie decyzji także bez prejudykatu w postaci stwierdzenia jej niezgodności z prawem. MKiDN zaniechał jednak wyjaśnienia, czy uważa, że postępowanie wznowieniowe jest bezprzedmiotowe z uwagi na istniejącą w przepisach odrębnych możliwość żądania naprawienia szkody także bez uzyskania prejudykatu. Ad 2 b) - art. 132 ustawy Organ trafnie przyjął, że ustawodawca w art. 132 ustawy nie ograniczył utraty mocy tabel wynagrodzeń na przyszłość, lecz skutkuje utratą mocy tabel, w tym uniemożliwia organizacjom zbiorowego zarządzania powoływanie się na tabele co do okresów sprzed wejścia w życie ustawy. Rozstrzygnięcie może jednak wymagać ustalenia, czy art. 132 doprowadził do utraty mocy: tabel wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych zatwierdzonych na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 2006 r.; czy decyzji zatwierdzających tabele wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych wydanych na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 2006 r. Z literalnej wykładni art. 132 ustawy można by wnioskować, że nastąpiła utrata mocy tabel wynagrodzeń, a nie decyzji zatwierdzających te tabele. Innymi słowy oznaczałoby to, że zatwierdzone tabele wynagrodzeń istnieją, jednakże nie mają mocy, jaką ustawa wiąże z ich zatwierdzeniem. Obecnie moc taka ustanowiona jest w art. 81 ustawy. Do dnia wejścia jej w życie - podobne rozwiązanie przewidywał art. 11016 ust. 2 PrAut. Z drugiej strony wykładnia systemowa mogłaby wskazywać na utratę mocy decyzji. Ustawodawca podczas poprzedniej nowelizacji przepisów dotyczących zatwierdzania tabel wynagrodzeń (w celu wykonania ww. wyroku TK) w art. 3 ust. 6 ustawy z 8 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (...) posługiwał się zwrotem "skutki prawomocnego zatwierdzenia tabel wynagrodzeń zachowują moc, zaś w art. 3 ust. 7 tej ustawy "dotychczas prawomocnie zatwierdzone tabele tracą moc wynikającą z ich zatwierdzenia". Skoro wówczas ustawodawca doprecyzowywał, że w określonych okolicznościach, to skutki prawomocnego zatwierdzenia tabel wynagrodzeń zachowują moc, a nie same tabele, bądź z drugiej strony "dotychczas prawomocnie zatwierdzone tabele tracą moc wynikającą z ich zatwierdzenia", to obecnie wskazując ogólnie, że "tabele wynagrodzeń ... tracą moc" ustawodawca mógł mieć na myśli dalej idący skutek niż tylko utrata mocy skutków prawomocnego zatwierdzenia tabel lub utrata mocy wynikającej z zatwierdzenia tabel (semiimperatywny charakter stawek). W literaturze wskazuje się, że zastosowanie takich pojęć jak: "mocy", "mocy wynikającej z zatwierdzenia", "utracie mocy", zdaje się kierować do cywilnoprawnych skutków tabel, a nie tabel jako aktów prawa administracyjnego per se (tak: J.P. Kolczyński, "Tantiemy audiowizualne w zarysie: charakter prawny, podstawy reprezentacji organizacji właściwej oraz problem tak zwanych starych tabel wynagrodzeń autorskich", ZNUJ, Zeszyt 3 (141) 2018, s. 87). W związku z powyższym Sąd winien rozstrzygnąć, czy MKiDN trafnie przyjął na podstawie art. 132 ustawy, że nastąpiła utrata mocy decyzji zatwierdzających tabele wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych wydanych na podstawie przepisów obowiązujących do 31 sierpnia 2006 r., czy jednak nastąpiła wyłącznie utrata mocy tabel, wynikająca z ich zatwierdzenia. Może mieć to kluczowe znaczenie dla zastosowania art. 105 § 1 KPA. Jego zastosowanie organ uzasadnił wyrokiem NSA z 14 kwietnia 2016 r. (II GSK 2787/14), wydanym w stanie faktycznym, w którym decyzja "utraciła moc prawną jeszcze przed orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją RP oraz przed złożeniem tego wniosku o wznowienie postępowania". Minister powołując ten wyrok przyznał zatem, że decyzja nie miała mocy prawnej także przed orzeczeniem TK oraz przed złożeniem wniosku o wznowienie. Niezależnie jednak, czy decyzja utraciła moc, to z przyczyn wskazanych w art. 4171 § 2 KC postępowanie wznowieniowe może nie być bezprzedmiotowe, w związku z czym zaskarżona decyzja powinna ulec zmianie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.)- dalej p.p.s.a. Kontrolując prawidłowość zaskarżone rozstrzygnięcia na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie z art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba, że przepisy stanowią inaczej. W myśl § 2 tego przepisu decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części, albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Odnosząc się do pierwszej części przepisu, stwierdzić należy, że jest to władcze, jednostronne oświadczenie woli tego organu, oparte na przepisach prawa administracyjnego i określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata, lub adresatów. Rozstrzygnięcie administracyjne jakim jest decyzja nakłada zatem na adresatów obowiązek określonego zachowania, a więc zastosowania do jej skutków, polegających na powstaniu określonych, zindywidualizowanych powinności i praw Zwrot "rozstrzyga sprawę co do istoty" należy rozumieć w ten sposób, że decyzja jest aktem stosowania normy materialnego prawa administracyjnego, sprawa administracyjna jest kwestią istnienia stanu faktycznego, opisanego w hipotezie normy materialnego prawa administracyjnego, która wymaga autorytatywnej konkretyzacji w drodze wydania decyzji administracyjnej, zaś "rozstrzygnięcie sprawy" polega na wiążącym ustaleniu, że abstrakcyjna norma materialnego prawa administracyjnego znajduje zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym i wobec indywidualnego adresata. Innymi słowy decyzja administracyjna rozstrzyga sprawę administracyjną poprzez wyznaczenie wiążących konsekwencji normy materialnego prawa administracyjnego w określonej sytuacji prawno-faktycznej. Stanowi zatem wiążące ustalenie konsekwencji prawnych stosowanego przez organ administracji przepisu prawa materialnego, to jest władczej konkretyzacji określonych praw lub obowiązków wobec danego podmiotu na podstawie określonych przepisów prawa, przyjętych za podstawę prawną tego rozstrzygnięcia. Z powyższych wyjaśnień wypływa zatem wniosek, że zatwierdzone tabele stanowią niewątpliwie integralną część decyzji w znaczeniu formalnoprawnym jako składnik decyzji. To w rozstrzygnięciu orzeczenia zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę. O ile może być wydana decyzja bez uzasadnienia (np. uwzględniająca żądanie strony), to nie można wydać decyzji bez rozstrzygnięcia, a jego wszystkie elementy składają się na całość decyzji, w ten sposób, że nie mogą funkcjonować w obrocie prawnym rozłącznie. W konsekwencji, zdaniem Sądu, z treści art. 132 ustawy z 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi, nie sposób wywodzić- jak wskazywała skarżąca - że oddzielnie należy traktować zatwierdzone orzeczeniem Komisji tabele i oddzielnie samo orzeczenie tabele te zatwierdzające. Z tego też względu, Sąd nie podzielił argumentacji przedstawionej w skardze, co do rozumienia cyt. wyżej ar. 132 ustawy z 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi. Tym samym nie mógł organ odwoławczy przyjąć, że na podstawie art. 132 cyt. ustawy nie nastąpiła utrata mocy decyzji zatwierdzających tabele wynagrodzeń za korzystanie z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych wydanych na podstawie przepisów obowiązujących do 31 sierpnia 2006 r., a moc utraciły wyłącznie tabele tą decyzją zatwierdzone. Skoro skutkiem wejścia w życie art. 132 ww. ustawy była utrata mocy obowiązującej zarówno decyzji, jak i tabel decyzją tą zatwierdzonych, to Minister Kultury nie miał w dacie wydania zaskarżonej decyzji prawnych możliwości utrzymania w mocy orzeczenia Komisji Prawa Autorskiego z [...] listopada 2015 r. stwierdzającego, na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. - wydanie decyzją z [...] kwietnia 1998 r. w przedmiocie zatwierdzenia przedmiotowych tabel z naruszeniem prawa, wobec upływu pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie w sprawach zakończonych decyzją ostateczną. Nie można zatem wznowić postępowania w odniesieniu do rozstrzygnięcia wyeliminowanego z obrotu prawnego (R. Stankiewicz [w:] Komentarz, 2015, s. 731). W konsekwencji niedopuszczalne jest również prowadzenie postępowania wznowieniowego w sytuacji pozbawienia mocy wiążącej orzeczenia wskutek zmiany ustawy, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie. W opisanej sytuacji sprawa administracyjna stała się bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a, z uwagi na brak materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracji. W takim przypadku jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2006 r. sygn. akt I OSK 967/05). ( Z podanych przyczyn zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.