VII SA/Wa 2871/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala I. Stan sprawy 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2014 r. Nr [...], znak: [...], w przedmiocie nałożenia na Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w [...] grzywny w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych) z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...]wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...], znak: [...], nakazującej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, przy ul. [...] w [...], w zakresie remontu uszkodzonych płyt balkonowych poprzez uzupełnienie ubytków betonów i tynków na płytach, wykonanie kapinosów, zabezpieczenie antykorozyjne stalowych balustrad - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 267), dalej k.p.a., oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1409). 2. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] października 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że w związku z niewykonaniem przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w [...] obowiązku wskazanego w w/w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...]organ powiatowy, na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. Organ podał, że w dniu 15 stycznia 2014 r. podmiotowi zobowiązanemu zostało doręczone upomnienie z dnia 10 stycznia 2014 r. wzywające do wykonania w/w obowiązku. Następnie w dniu 16 maja 2014 r. przedstawiciel organu powiatowego dokonał czynności kontrolnych nieruchomości przy ul. [...] w [...] w wyniku, których stwierdzono, że obowiązek wynikający z decyzji Nr [...]nie został wykonany. Wobec powyższego w dniu [...] czerwca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] w [...] w dniu [...] czerwca 2014 r. wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. Następnie postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]nałożył na podmiot zobowiązany grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych) z powodu uchylania się od wykonania egzekwowanego obowiązku. Zażalenie na ww. postanowienie z dnia [...] września 2014 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w terminie, wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w [...]. 3. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...], utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] września 2014 r. W uzasadnieniu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że organ I instancji zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przeprowadził przedmiotowe postępowanie egzekucyjne, a wydanie przez organ I instancji postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia było zasadne. Organ powołał treść art. 122 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), i uznał, że organ egzekucyjny wydając objęte zażaleniem postanowienie Nr [...]zastosował się do powyższego przepisu. Wskazał, że organ egzekucyjny uzasadnił w sposób niebudzący wątpliwości kwotę, w jakiej ustalił wysokość przedmiotowej grzywny nałożonej na podstawie art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przedmiotowa grzywna, ustalona w kwocie 50.000 zł, ma na celu zapewnienie efektywności prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Kwota ta nie przekracza dopuszczalnych ustawowych granic, w jakich organ egzekucyjny może w sposób uznaniowy ustalić wymiar grzywny w celu przymuszenia. Wskazał, że pomimo, że decyzja Nr [...]stała się ostateczna podmiot zobowiązany nie wykonał obowiązku z niej wynikającego, co potwierdzono podczas czynności kontrolnych dokonanych przez przedstawiciela organu powiatowego w dniu 16 maja 2014 r. W ocenie organu II instancji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] zasadnie zastosował w przedmiotowej sprawie środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia, wyjaśniając przy tym przesłanki, jakimi kierował się ustalając jej kwotę. Podkreślił, że innym środkiem egzekucyjnym możliwym do zastosowania w niniejszej sprawie jest zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku na koszt i niebezpieczeństwo podmiotu zobowiązanego. Wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym organ egzekucyjny nie ma obowiązku uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego (zob. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1148/04). Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego argumentacja zawarta w zażaleniu na postanowienie organu powiatowego Nr [...] pozostaje bez wpływu na jego ocenę. Podkreślił, że w myśl art. 29 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie znaczy to jednak, iż organ nadrzędny jest zwolniony od badania dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji pod względem formalnym. Zgodnie z art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nie uiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Ponadto według art. 126 w/w ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Mając na uwadze powyższe, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu 5. Skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: I. rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1. art. 7 k.p.a. poprzez: 1) przeprowadzenie postępowania w sposób wywołujący brak zaufania do organów państwa, 2) niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przyczyn niewykonania w pełni decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], a zarazem nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz skarżącego przy wydawaniu orzeczenia, 3) rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości na korzyść organu bez dogłębnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a także niezbadanie czy: a) zobowiązana uchyla się od wykonania nałożonego na nią obowiązku, a jeżeli tak, to z jakich przyczyn, b) zastosowany środek egzekucyjny jest właściwy, a jednocześnie, czy nie jest zbyt uciążliwy, c) zasadne było nałożenie grzywny w maksymalnej wysokości, d) zasadne i możliwe było zastosowanie innego środka egzekucyjnego. 2. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rzetelnego, faktycznego uzasadnienia postanowienia polegającego m. in. na sporządzeniu w sposób zbyt ogólnikowy uzasadnienia postanowienia, niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. 4. art. 108 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że nadanie zaskarżonemu postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności, było niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami. II. naruszenie § 7 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. 2012 r. poz. 1015 ze zm.), poprzez niezastosowanie środka egzekucyjnego, najmniej uciążliwego dla skarżącej, prowadzącego bezpośrednio do wykonania obowiązku. III. rażące naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niezastosowanie bądź niewłaściwe jego zastosowanie, a w szczególności art. 41 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. 2013 r. poz. 1222) poprzez niewzięcie pod uwagę specyfiki funkcjonowania spółdzielni mieszkaniowych, sposobu prowadzenia przez nie inwestycji i źródeł finansowania robót budowlanych. 6. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 8. Zaskarżonym postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie nałożenia na Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" w [...] grzywny w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych) z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...]wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...]nakazującej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...], w zakresie remontu uszkodzonych płyt balkonowych poprzez uzupełnienie ubytków betonów i tynków na płytach, wykonanie kapinosów, zabezpieczenie antykorozyjne stalowych balustrad. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. 9. Na wstępie należy wyjaśnić, że istotą postępowania egzekucyjnego jest zrealizowanie rozstrzygnięć ostatecznych kończących postępowanie administracyjne, których zobowiązany nie wykonał w oznaczonym terminie. Organ egzekucyjny zobligowany jest doprowadzić do całkowitego wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. W myśl przepisu art. 2 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) – dalej upea, egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym, pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Egzekucję administracyjną stosuje się do tak określonych obowiązków, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo bezpośrednio z przepisu prawa (art. 3 § 1 ww. ustawy). Zgodnie z art. 15 § 1 ww. ustawy, egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Istotą upomnienia jest uprzedzenie zobowiązanego o zagrożeniu wszczęciem egzekucji administracyjnej. Dlatego też z przepisu art. 15 upea wyprowadza się zasadę ogólną postępowania egzekucyjnego, zwaną zasadą zagrożenia egzekucją. Stosownie do treści art. 6 § 1 ww. ustawy, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych, a takimi środkami w postępowaniu dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym są grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni (art. 1a pkt 12 lit. b). W myśl przepisu art. 119 § 1 ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§ 2). Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, o czym stanowi art. 121 § 4 upea. Z treści art. 119 § 1 upea wynika, że uregulowana w nim grzywna stanowi tzw. przymuszający środek egzekucyjny. Jest ona środkiem, który z uwagi na dolegliwość natury finansowej ma skłonić zobowiązanego do wykonania obowiązku. Znajduje zastosowanie do wszystkich obowiązków o charakterze niepieniężnym, polegających na zaniechaniu lub działaniu. W art. 119 § 2 upea wprowadzona została dodatkowa przesłanka wskazująca na to, że należy ją stosować po wyczerpaniu możliwości skorzystania z innych środków egzekucyjnych. W pewnych jednak sytuacjach stosowanie przez organ egzekucyjny w pierwszej kolejności grzywny w celu przymuszenia założone jest w treści przepisu. Z treści art. 122 § 2 upea in fine wynika, że w przypadku egzekucji obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy najpierw powinna zostać nałożona grzywna w celu przymuszenia, zaś dopiero w drugiej kolejności może mieć miejsce wykonanie zastępcze. Stosownie do art. 122 § 1 ww. ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 oraz postanowienie o nałożeniu grzywny. Ponadto, zgodnie z art. 122 § 2 upea, postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: - wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, - wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, w a przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. 10. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, zauważyć należy, że obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, w zakresie remontu uszkodzonych płyt balkonowych poprzez uzupełnienie ubytków betonów i tynków na płytach, wykonanie kapinosów, zabezpieczenie antykorozyjne stalowych balustrad - wynikający z ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...]- nie został przez zobowiązaną wykonany. W takiej sytuacji organ pierwszej instancji prawidłowo wystosował do strony upomnienie wraz z wezwaniem do wykonania obowiązku i zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Wobec niewykonania obowiązku, organ skierował do strony tytuł wykonawczy nr [...]wstawiony w dniu [...] czerwca 2014 r. odpowiadające wszystkim wymogom określonym w art. 27 upea, w tym zawierający pouczenie o prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wydał postanowienie z dnia [...] września 2014 r. Nr [...]o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Postanowienie to zawierało wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w wysokości 50.000 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia wykonawczym z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...]w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku będzie orzeczone wykonanie zastępcze na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanej. Odnosząc się do podstawy prawnej wysokości grzywny, należy wskazać, że wysokość grzywny w celu przymuszenia nie wynika bezpośrednio z ustawy, jej wysokość wymagała zbadania okoliczności oraz rozstrzygnięcia wysokości grzywny w sposób uznaniowy przez organ egzekucyjny. Należy jednak podkreślić, iż zgodnie z art. 121 § 2 u.p.e.a, jednorazowa grzywna w celu przymuszenia nakładana na osobę prawną, o ile nie dotyczy obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części (§ 5) - nie może przekroczyć 50.000 zł. Z treści uzasadnienia postanowienia organu I instancji wynika, iż organ ten ustalając wysokość grzywny kierował się zasadą celowości i skuteczności zastosowanego środka. Tym samym nie budzi wątpliwości, iż biorąc pod uwagę efektywność egzekucji organ zasadnie ustalił wysokość grzywny w maksymalnej wysokości i uzasadnienie organu wyjaśnia motywy tego działania, co słusznie zauważył organ odwoławczy. Reasumując wszczęcie postępowania egzekucyjnego i nałożenie na zobowiązaną grzywny w celu przymuszenia było zatem zasadne, skoro obowiązek wynikający z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nie został wykonany, co znalazło odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu. Jak zasadnie, pouczył organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, zgodnie z art. 125 i 126 upea, w razie wykonania obowiązku przez zobowiązaną nałożona nań grzywna - o ile nie została uiszczona lub ściągnięta – podlega umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek. Natomiast grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części, tj. w wysokości 75%. Sąd wskazuje, że przepisy art. 121 w związku z art. 7 § 2 oraz art. 125 i art. 126 upea nakazują organowi egzekucyjnemu wyjaśnić wysokość nałożonej grzywny ze względu na cel postępowania egzekucyjnego w administracji, a nie ze względu na cechy zobowiązanego i jego sytuację materialną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1466/14, Lex nr 1551163). Pogląd ten jest szeroko prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 1523/11, Lex nr 1367313 i z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 443/11, Lex nr 1252072, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 515/12, Lex nr 1277955). 11. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. 12. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. 13. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.