VII SA/Wa 2881/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oddala skargę Decyzją z [...] listopada 2016r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23), art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994r. –Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r., poz. 290), po rozpatrzeniu odwołania P.K. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (PINB) z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...] nakazującą P. K. doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę zabudowy miejsca postojowego nr [...] w garażu podziemnym budynku wielorodzinnego przy ul. N. [...] w W. Zdaniem organu, stanowisko PINB jest prawidłowe. Z protokołu kontroli z 19 sierpnia 2016 r. wynika, iż po zabudowie powstało pomieszczenie gospodarcze o wymiarach ok. 2,16 m x 6,06 m i wysokości ok. 2,58 m. Następnie organ powołał art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego i wyjaśnił jakiego rodzaju roboty budowlane stanowią przebudowę oraz stwierdził, że P. K.nie przedstawił dokumentacji technicznej zabudowy, nie posiada dokumentów potwierdzających jej legalność. W związku z powyższym, zastosowanie znajdował art. 51 Prawa budowlanego, który dotyczy robót budowlanych realizowanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b. Dalej podkreślił, że nakaz rozbiórki nie jest bezwzględny, Prawo budowlane przewiduje bowiem możliwość legalizacji samowoli, która nie może naruszać przepisów, w tym techniczno- budowlanych. W tej sprawie przeprowadzone roboty naruszają § 104 ust.3 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zgodnie z którym: "Stanowiska postojowe w garażu powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 mi długość 5,0 m, z zachowaniem odległości między bokiem samochodu a ścianą lub słupem - co najmniej 0,5 m". Zamontowanie w ścianie frontowej drzwi o szer. 0.84 m uniemożliwia korzystanie z miejsca postojowego zgodnie z jego przeznaczeniem, co narusza ww. warunki techniczne, gdyż nie zapewnia minimalnej szerokości miejsca postojowego, która winna wynosić co najmniej 2,30 m. Zabudowanie miejsca postojowego poprzez jego wymurowanie i trwałe zamknięcie zmienia warunki bezpieczeństwa pożarowego garażu, może negatywnie wpływać na urządzenia oddymiające. Ponadto, powoduje zmianę drogi ewakuacyjnej z tej części garażu podziemnego, tj. jej wydłużenie poprzez zamontowanie dodatkowych drzwi. Oprócz tego może prowadzić do przechowywania w miejscu do tego nieprzeznaczonym materiałów, w tym palnych, a więc zwiększenia zagrożenia pożarowego w całym budynku. Dalej wyjaśnił, że organ winien dążyć do eliminowania i zapobiegania zagrożeniu bezpieczeństwa ludzi, mienia i środowiska, a zalegalizowanie zabudowy może prowadzić do zwiększenia zagrożenia pożarowego. Jednocześnie zwrócił uwagę, iż miejsce postojowe stanowi - jako część garażu podziemnego - część wspólną budynku, za które prawidłowe użytkowanie odpowiada wspólnota mieszkaniowa. W tej sprawie wspólnota mieszkaniowa nie wyraziła zgody na pozostawienie spornej zabudowy w obecnym stanie, co więcej żąda jej usunięcia w całości. Nie było zatem podstaw do zalegalizowania robót, skoro nie ma możliwości ich doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem na postawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Legalizacja samowoli jest niemożliwa również z uwagi na jej niezgodność z cyt. rozporządzeniem. Skargę na powyższą decyzję złożył P. K. wnosząc o ponowne rozpatrzenie i ewentualną zmianę decyzji w kierunku zalegalizowania zabudowy. Skarżący poinformował, że dokonał zabudowy przy świadomości zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i za zgodą ówczesnego zarządu wspólnoty mieszkaniowej. Przez dwanaście lat miejsce to było wykorzystywane jako pomieszczenie gospodarcze nie powodując zagrożenia ani utrudnień dla właścicieli budynku. Zabudowa miała na celu zwiększenie funkcjonalności przestrzeni garażowej. Cel został osiągnięty, bo pomieszczenie gospodarcze zaspokaja potrzeby właściciela miejsca postojowego. Dalej podniósł, że rozmiary pierwotnie wyznaczonych miejsc postojowych były zbyt małe, aby zapewniać swobodę ich użytkowania. Dodatkowym argumentem za zmianą było częste zalewanie wodą opadową miejsc postojowych w garażu podziemnym. Mimo powtarzających się podtopień kolejne zarządy wspólnoty mieszkaniowej nie potrafiły usunąć ich przyczyny. Obecne przeznaczenie stanowiska postojowego w większym stopniu spełnia potrzeby właściciela. Jeśli zatem właściciel uznaje, że taki sposób zabudowy i wykorzystania jego własności zaspokaja jego potrzeby to zgodnie z zasadą pomocniczości organ powinien wziąć to pod uwagę i ułatwić zalegalizowanie. Skoro celem przebudowy była zmiana przeznaczenia przestrzeni użytkowej, to oczekiwanie organu, że będzie ona spełniała warunki techniczne dotyczące miejsca postojowego nie odnosi się do sedna sprawy. Odnośnie zagrożenia pożarowego skarżący podniósł, że w budynku istnieją liczne komórki lokatorskie, które powinny być rozebrane, ponieważ stwarzają większe zagrożenie pożarowe za względu na ich znaczną liczbę. Odnosząc się zaś do braku zgody na zabudowę obecnego zarządu wspólnoty, skarżący podkreślił, że kierował liczne pisma dotyczące uregulowania instalacji elektrycznej i zabudowy. Zarząd zamiast działań w kierunku poprawy sytuacji dążył do rozbiórki. Zdaniem skarżącego zarząd wspólnoty mieszkaniowej pod pozorem dbania o bezpieczeństwo użytkowników dopuścił się działań rażąco naruszających interesy właścicieli nieruchomości w tym właściciela ww. miejsca postojowego. W odpowiedzi na skargę organ potrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Poddaną kontroli Sądu decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nakazującą P. K. doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego poprzez rozbiórkę zabudowy miejsca postojowego nr [...] w garażu podziemnym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. N. [...] w W. Nie był kwestionowany w rozpatrywanej sprawie fakt samowolnej zabudowy przez skarżącego ww. miejsca postojowego, jak i to, że przeprowadzone roboty budowlane, stanowiły przebudowę obiektu budowlanego (garażu podziemnego), w wyniku której nastąpiła zmiana jego parametrów technicznych i użytkowych, o której mowa w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Na wykonanie przebudowy wymagane było pozwolenie na budowę (art. 28 ust. 1), wobec braku zwolnienia z tego obowiązku na podstawie art. 29 i 30 cyt. ustawy. W takiej sytuacji słusznie organy zastosowały procedurę naprawczą, o której mowa w art. 51 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Powyższa regulacja dotyczy bowiem robót budowlanych, które zostały wykonane z takim naruszeniem przepisów, które wyklucza ich "zalegalizowanie" (organ wówczas "nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego"). Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zasadniczą i kluczową przeszkodą w legalizacji zabudowy przedmiotowego miejsca postojowego był brak prawa inwestora do dysponowania tą częścią garażu podziemnego na cele budowlane. Wyjaśnić bowiem w tym miejscu trzeba, że wśród czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 1892) wymienia expressis verbis prawo do udzielenia w drodze uchwały zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej. Treść tej regulacji nie pozostawia wątpliwości, że wyłącznie uchwałą większości - w trybie art. 23 ust. 2 bądź ust. 2a ustawy o własności lokali - może zostać udzielona zgoda na przebudowę nieruchomości wspólnej (a w konsekwencji także zgoda na zmianę wysokości udziałów w nieruchomości wspólnej). Tym samym, zajęcie przez skarżącego - członka Wspólnoty Mieszkaniowej N. [...] - części garażu podziemnego, stanowiącego nieruchomość wspólną, w celu wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie miejsca postojowego na pomieszczenie gospodarcze bez wątpienia należy do czynności przekraczających zwykły zarząd, a ich wykonanie wymaga zgody pozostałych członków wspólnoty. Brak takiej zgody uniemożliwiał legalizację przeprowadzonych przez skarżącego robót budowlanych, pozbawiając w konsekwencji możliwości ich doprowadzenia przez organy nadzoru budowlanego do stanu zgodnego z prawem, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Organy właściwe w sprawach uregulowanych w Prawie budowlanym są bowiem zobowiązane do badania, czy inwestor realizuje prawo zabudowy, na nieruchomości do której ma tytuł prawny uprawniający do wykonywania robót budowlanych (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1290/14). Zwraca się przy tym uwagę, że skoro w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę lub legalizacji obiektu wybudowanego samowolnie inwestor ma obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to taki sam warunek musi być spełniony, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, stosownie do treści art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II OSK 435/14). Z podanych przyczyn skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd nie dostrzegł przy tym takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369), skargę oddalił.