VII SA/Wa 2882/14

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2015r. po rozpoznaniu wniosku adwokata M. S. w sprawie ze skargi K. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie adwokatowi M. S. ustanowionemu z urzędu, wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 120,00 złotych (sto dwadzieścia złotych), podwyższone o stawkę 23 % podatku od towarów i usług tj. o kwotę 27,60 złotych, łącznie kwotę 147,60 złotych (sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy). Postanowieniem z dnia 5 marca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał K. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W piśmie z dnia 9 kwietnia 2015r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu adwokata M. W. S. pełnomocnikiem z urzędu dla K. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2015r. odrzucił skargę wniesioną przez K. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014r., znak: [....], z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu. W dniu 18 maja 2015r. do Sądu wpłynęła sporządzona przez adw. M. S. opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 16 kwietnia 2015r. W opinii tej pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według pięciokrotnej stawki minimalnej według norm przepisanych, z tytułu udzielonej a nie opłaconej ani w całości ani w części pomocy prawnej z urzędu. W powyższej opinii pełnomocnik podał, że w dniu 15 maja 2015r. wraz ze skargą do GINB nadał wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie GIINB z dnia [...] września 2014r., znak: [...]. Pełnomocnik poinformował także, iż powyższą opinię przesłał skarżącej. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461); zwanej dalej rozporządzeniem. Wynagrodzenie to obejmuje opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o czym stanowi § 19 pkt 1 rozporządzenia. Przy przyznaniu wynagrodzenia Sąd, na mocy stosowanego odpowiednio § 2 ust. 1 rozporządzenia, bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości pięciokrotnej stawki minimalnej. Zdaniem referendarza sądowego wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze brak jest podstaw prawnych do przyznania wynagrodzenia w takiej właśnie wysokości. Powołany wyżej § 19 pkt 1 rozporządzenia stanowi bowiem wyraźnie, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych o którym mowa w rozdziałach 3-5. Po drugie ani rodzaj podjętych przez pełnomocnika czynności, ani też ich zakres i charakter sprawy nie uzasadniają podwyższenia wynagrodzenia ponad minimalne. Wskazać należy, że ustawodawca określając wysokość stawek minimalnych za poszczególne czynności lub za udział w poszczególnych postępowaniach dokonał precyzyjnego rozważenia i uwzględnienia wszelkich okoliczności charakterystycznych dla danego typu spraw. Tym samym w przyjętych stawkach minimalnych oddana została swoista wycena koniecznego nakładu pracy po stronie pełnomocnika związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie ustawodawca pozostawił możliwość uwzględnienia przez sąd orzekający pewnych nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie zwiększają diametralnie nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków pełnomocnika. Brak jest więc przesłanek do zasądzania wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych w sprawie, w której żadne wyjątkowe okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocnika pozostawała na przeciętnym poziomie. Zgodzić należy się bowiem z prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem, że nie ma powodów do podwyższenia stawki wynagrodzenia, gdy jego aktywność w wypełnianiu obowiązków w toku całego postępowania nie przekraczała granic zwykłej staranności (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2006r., II AKz 350/06, KZS 2006/10/21). Z akt sprawy nie wynika aby udzielenie pomocy prawnej w niniejszej sprawie wiązało się z poniesieniem szczególnego nakładu pracy. Aktywność pełnomocnika z urzędu sprowadzała się do zapoznania się z aktami sprawy, sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienie skargi. Podjęte przez pełnomocnika działania stanowiły zwykłe czynności procesowe, jakie powinny być podjęte w ramach pomocy prawnej świadczonej z urzędu. W niniejszej sprawie pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 16 kwietnia 2015r. postanowienia. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji –75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Stawka minimalna w tego typu sprawach zgodnie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) wynosi 240 złotych. W konsekwencji w niniejszej sprawie adwokatowi M. S. należy się wynagrodzenie w wysokości 120,00 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwota 27,60 złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 147,60 złotych. Na marginesie wskazać należy, iż koszty postępowania zażaleniowego zostaną rozpoznane odrębnym postanowieniem po jego rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.